വന്യജീവികൾ

വയറ് വറ്റിയപ്പോഴറിയാതെ വഴിതെറ്റി കാടുകയറിയാതായിരിക്കണം,
വെളുത്ത തുണിയുടുക്കുന്ന,
നരഭോജികളും സ്വാർത്ഥരും മാത്രമുള്ള കാട്ടിലേക്ക്,
ഞാനും ഞങ്ങളും ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന കാട്ടിലേക്ക്,
നീയറിയാതെ വന്നുപോയതാകണം.

വന്യജീവികൾ ഞങ്ങൾ.
ഞങ്ങൾക്ക് വിശക്കുന്പോൾ കണ്ണ് കാണില്ല.

പുഴയും, കാറ്റും, മഞ്ഞും,
പൂക്കളും , പുലികളും, ആനകളുമുള്ള
നിന്റെ നാട്ടിൽ തന്നെയുറങ്ങിയാൽ മതിയായിരുന്നില്ല?
അവിടെ പട്ടിണി കിടന്നു മരിക്കാമായിരുന്നില്ലേ?
ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും,
എന്തിനാണ് നീ മരിച്ചതെന്ന് മനസ്സിലാകുമായിരുന്നല്ലോ.

വന്യജീവികൾ ഞങ്ങൾ.
ഞങ്ങളെയാർക്കും മനസ്സിലാവില്ല.

(BBC ൽ കേരളത്തിന്റെ ഭൂപടം വന്നപ്പോൾ അഭിമാനാം തോന്നിയ നിമിഷം എഴുതിയത്)
http://www.bbc.com/news/world-asia-india-43165745

Advertisements
Featured post

മുണ്ട്

Mohanlal-Style-Best

ഊരിയെറിയാൻ പേടിയായിരുന്നെങ്കിലും, ആദ്യമായി എന്റെ മനസ്സിൽ
മുണ്ടിന്റെ ആത്മാവിനെ നട്ടത് ആട് തോമയായിരുന്നു.
തൂക്ക് കയറിൽ നിന്നും ജസ്റ്റ് രക്ഷപ്പെട്ട ഹൈദർ മരയ്ക്കാർക്ക് തോന്നിയപോലെ,
അന്നെനിക്കും ആ ഒരു തോന്നലുണ്ടായി.
ഞാനൊരാജയ്യനാണെന്ന തോന്നൽ.
എട്ടാം താരത്തിലാണെങ്കിലും, പൗരുഷം എന്താണെന്ന് മനസിലാക്കി തന്ന
അച്ഛന്റെ പോളിയിസ്റ്റർ മുണ്ടിനെ,
ഞാൻ അന്നോളമെനിക്കറിയാവുന്ന അല്ലാ ആദരങ്ങളോടും കൂടെ നോക്കി നിന്നു.

എത്രയുടുത്താലും അരയിൽ ഉറച്ചിരിക്കാല്ലായിരുന്നു.
പതിമൂന്നു വയസുകാരന്റെ ഉയരത്തിനെ “പൊടി ച്ചെക്കൻ” എന്ന മട്ടിൽ നോക്കി,
നിലത്തു ചാഞ്ഞു നടന്നു മുണ്ടിന്റെയറ്റം.
അച്ഛന്റെ അത്രയും പ്രായോഗിക പരിശീലനം അമ്മക്കില്ലാത്തതിനാൽ,
മുണ്ടിന്റെ നല്ലൊരു ഭാഗവും ചുരുട്ടി കേറ്റി വലിച്ച് മുറുക്കി ഉടുത്തു തന്നു, അമ്മ.
ഒരു വടം കയർ കെട്ടിയ പോലെ.
ആട് തോമക്കെന്നല്ല , ലോകത്തിലെ ഒരു ശക്തിക്കും അതിനെ അഴിച്ചു കളയാനുള്ള പ്രാപ്തിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.

ചോര നിറവും കറുപ്പും ഇടകലർന്ന വിലകുറഞ്ഞ തരം മുണ്ട്,
ഞാനും എന്റെ കൂട്ടുകാരും അതിനെ നരസിംഹം മുണ്ട് എന്ന് വിളിച്ചു.
മുളച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും, ആ മുണ്ടുടുത്താൽ എന്റെ മീശ പിരിയും.
ലോകം കാൽ ചുവട്ടിലാകും, എന്റെ ബി എസ് എ സൈക്കിൾ ഘട ഘട്ട ശബ്ദമുള്ള റോയൽ എൻഫീൽഡാകും.
മുണ്ടിന്റെ പരുത്ത അറ്റം കാൽപാദത്തിന്റെ മുകളിൽ തട്ടി ഉരയുന്പോൾ,
ലാലേട്ടൻ ഒരു പതിനേഴ് വയസുകാരനെ വഷളാക്കി തുടങ്ങിരുന്നു.

അന്പലമുറ്റത്തെ ചരൽ മണലിൽ ടെണ്ടുൽക്കർ ആയി,”അയ് ലവ് മൈ ഇന്ത്യ” സ്റ്റിക്കറൊട്ടിച്ച
ബാറ്റുമായി ഞാൻ നിൽകുന്പോൾ നീ എന്റെ തുടകൾക്കിടയിൽ മറഞ്ഞിരുന്നു തരും.
കൗമാരത്തിന്റെ തീക്ഷ്ണമായ സ്വപ്നങ്ങളിൽ പോരാടി ക്ഷീണിച്ച്,
പാതിമയക്കത്തിൽ കിടക്കുന്പോൾ, വിശ്വസ്തനായ പുതപ്പായി നീ മാറും.
മധുരമുള്ള കദളിക്കഷ്ണം വായിലിട്ടു കഴിഞ്ഞാൽ, എന്റെ കയ്യിനനാവശ്യമാകുന്ന പ്രസാദം,
വീടുവരെ ചുമക്കാൻ അരയിലൊരു പൊതിയുണ്ടാക്കി തരും.
അങ്ങിനെ നാം ആത്മമിത്രങ്ങളാകുകയായിരുന്നു.

പ്രായവും കാലവും മുണ്ടിനു വേണ്ടി അടിപിടി തുടർന്നു.
കാലം ജയിച്ചു, നിത്യവസ്ത്രത്തിൽ നിന്നും, കാൾസറായി, മുണ്ടിന്റെ ആത്മാവിനെ കാർന്നു തിന്നു.
ദൈവങ്ങൾക്കും, മാവേലിക്കും മാത്രമായി മുണ്ടിന്റെ ലോകം ഒതുങ്ങി.
ഞാനും, എന്റെ കസവു മുണ്ടും ഒരുമിച്ചു വേദനിച്ചു.

യൗവനത്തിലെ പൂന്പാറ്റകൾ എങ്ങിനെയാണ് പറക്കുന്നത് എന്ന്
“ഖുശി” യിലൂടെ മാത്രം മനസിലാവുന്ന കാലം.
സിക്സ് പാക് അല്ല, സിക്സ് പോകറ്റുള്ള പാന്റിൽ നാണം മറച്ച കാലം.
കാണുന്ന എല്ലാ പെൺ കുസുമങ്ങൾക്കും എന്നെക്കാൾ ധൈര്യമുണ്ടെന്ന് തോന്നിയ കാലം.
അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ “നീ ഓണാശോഷത്തിന് മുണ്ടുടുത്തു വരില്ലേ..” –
എന്ന് പറയുന്പോൾ തിളങ്ങിയ നക്ഷത്രങ്ങൾ,
എന്നെയും, എന്റെ മുണ്ടിനെയും വീണ്ടും അടുപ്പിച്ചു.
ഞങൾ പരസ്പരം നോക്കി ആശ്ളേഷിച്ചു.
മടക്കി കുത്തുന്പോൾ, മുട്ടിനു മുകളിൽ തട്ടി തടഞ് മുണ്ടെന്നൊട് പറഞ്ഞു,
“നോക്കൂ, നിന്റെ കൂട്ടുകാരികൾക്കിതാണിഷ്ടം.”
എന്റെയുള്ളിൽ നാണംകൂനിയിരുന്ന ആത്മവിശ്വാസം ഉയർത്തെണീറ്റു,
രാവണപ്രഭൂവിൽ ഡയലോഗ് ഡെലിവറിക്ക് ശേഷം , തളർന്ന കൈയാൽ താങ്ങി,
മറുകൈ കൊണ്ട് മുണ്ട് മടക്കിയുടുത്ത്, സ്ലോ മോഷനിൽ നടന്ന ലാലേട്ടനെ പോലെ.

നാല് വർഷമായി മുണ്ടുടുത്തിട്ട്.
സായ്പ്പമ്മാർ കളിയാകുമോ എന്ന ഭയം.
സ്വന്തം നാടല്ലല്ലോ എന്ന ഭയം.
ഞാനെന്റെ മുണ്ടിനെ തരം താഴ്‌ത്തിയിരിക്കുന്നു.
ഞാനൊരിക്കലും ചെയുമെന്ന് കരുതാത്ത അപരാധം!

എനിക്ക് മാപ്പു തരിക.
നിന്നെ വിശ്വസിക്കാതെ, നിന്റെ കഴുത്തിൽ ബെൽറ്റിട്ടു നടന്ന,
നിന്നെയോർക്കാതെ കല്യാണ സദ്യയുണ്ട് നടന്ന,
നിന്നെ കൂടെ കൂട്ടാതെ കടല് കടന്ന,
എനിക്ക് മാപ്പു തരിക.

അല്ലെങ്കിലും, ലാലേട്ടനോടുള്ള അത്രേം ഇഷ്ടം,
നിനക്കെന്നോടില്ലെന്ന് പണ്ടേ തോന്നിയിരുന്നു.

Featured post

ഒരു വസന്തകാലം

എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു പ്രധാന കാലഘട്ടമായിരുന്നു കൊയമ്പത്തൂര്‍ ശ്രീ നാരായണഗുരു കോളേജിലെ 3 വര്‍ഷം. എന്റെ ഡിഗ്രി അവിടെയായിരുന്നു. ഞാന്‍ പോസ്റ്റ്‌ ഗ്രാജുവേഷന്‍ ചെയ്ത കോളേജ്‌ ലൈഫ്‌ അറുബോറായതു കൊണ്ടാണോ, അതോ എന്റെ പ്ലസ്റ്റു ലൈഫ്‌ തനി സ്കൂള്‍ ലൈഫ്‌ ആയതുകൊണ്ടാണൊ എന്നറിയില്ല… S N G C യിലെ 3 വര്‍ഷം ഞാന്‍ ഒരുപാട്‌ സ്നേഹിക്കുന്നു. എന്നും ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒരു സുഖമാണ്‌… എവിടെ നിന്നൊക്കെയോ ഒരുപാട്‌ സന്തോഷം ഓടിയെത്തുന്ന പോലെ. എനിക്കൊരുപിടി നല്ല മിത്രങ്ങളെ തന്ന, ഓര്‍മ്മിക്കാന്‍ ഒരുപാട്‌.. ഒരുപാട്‌ നല്ല നിമിഷങ്ങള്‍ സമ്മാനിച്ച എന്റെയാ കലാലയം…

എന്റെ ആദ്യവര്‍ഷം ഒട്ടും പ്രത്യേകതകള്‍ ഇല്ലാതെ പോയി. ഞാന്‍ ആകെ അഘോഷിച്ചത്‌ എന്റെ ഹോസ്റ്റലില്‍ മാത്രമായിരുന്നു (ഇപ്പോള്‍ ആ ഹോസ്റ്റല്‍ ലേഡീസ്‌ ഹോസ്റ്റലാണ്‌, പക്ഷേ, അവിടുത്തെ ഉണ്ണിനീലി സന്ദേശങ്ങള്‍ പതിഞ്ഞ ചുമരുകളും, വാതിലുകളും, കട്ടിലുകളും ഇന്നും അതേപടീ തന്നെയെന്ന് ഞാനറിഞ്ഞു.). സൗഹൃദങ്ങള്‍ക്ക്‌ സൗന്ദര്യമേകാനെന്ന പോലെ എപ്പൊഴും ഈ കലാലയത്തില്‍ നല്ല കാറ്റു വീശും… മഴക്കാലത്ത്‌ ഒരു അധികം ദൂരെയല്ലാത്ത മലമുകളില്‍ തട്ടി ക്കരയുന്ന മഴമേഘങ്ങള്‍ കണ്ടു നിക്കാന്‍ നല്ല രസമായിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ ഒരുപാട്‌ പേര്‍ ഒറ്റക്കിരിക്കുന്ന സമയം ആ മേഘങ്ങലോടും, മലനിരക്കുകളോടും സ്വകാര്യം പറഞ്ഞിരിക്കണം.

തണുത്തുറഞ്ഞപോലെയൊരു രണ്ടാം വര്‍ഷമായിരുന്നു തുടങ്ങിയതെങ്കിലും, എന്റെ മിത്രങ്ങളെ ഞാന്‍ പരിചയപ്പെടാന്‍ വൈകിയതില്‍ ഖേദിച്ചു… പക്ഷേ പിന്നീടൊരുത്സവം തന്നെയായിരുന്നു. ആണ്‍-പെണ്‍ വെത്യാസമില്ലാതെ ഞങ്ങള്‍ അടുത്തു. മറ്റ്‌ പല ബാച്ചുകളിലും ഞങ്ങളുടെ സഹൃദം അസൂയക്ക്‌ വളം വെച്ചു. പലരും പബ്ലിഷ്‌ ചെയ്യാത്ത പ്രണയലേഘനങ്ങളുമായി ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസിനു മുന്നിലൂടെ തെക്കും വടക്കും നടന്നിരുന്നു…

എതൊരു ചെറിയ ആഘോഷവും ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ പക്ഷേ വളരെ വലിയതായിരുന്നു. അത്‌ ഔഗസ്റ്റ്‌ 15… വാലന്റൈന്‍സ്‌ ഡേ, ഫ്രണ്ട്‌ഷിപ്‌ ഡേ… ന്യു ഇയര്‍… ഓണം.. അങ്ങിനെ നീണ്ടു പോകും. ഒരു പക്ഷേ അതില്‍ എറ്റവും പ്രധാനം ഓണവും, ഫ്രണ്ട്‌ഷിപ്‌ ഡേയും തന്നെയായിരിക്കണം. ഒരുപാട്‌ ചിരിച്ചും കളിച്ചും, തല്ലുകൂടിയും…

ഞങ്ങളുടെ സുഹൃത്ബന്ധം ഒന്നുകൂടെ ഉറച്ചത്‌ തീര്‍ഛയായും പോണ്ടിച്ചേരി ട്രിപ്‌ കഴിഞ്ഞതോടെ യാണ്‌. ഒരുപക്ഷേ അന്നുമുതലാണെന്നു തോനുന്നു… “എന്റെ ബെസ്റ്റ്‌ ഫ്രണ്ട്‌” എന്ന ഒരു കണ്‍സെപ്റ്റ്‌ ഞങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ വന്നത്‌. പലര്‍ക്കും ഒരു നല്ല സുഹൃത്തിനെ കിട്ടിയത്‌ പോണ്ടിച്ചേരി കടാപ്പുറത്ത്‌ വെച്ചാണെന്ന് മറ്റൊരു രഹസ്യം. ശരിയായിരിക്കാം. പലര്‍ക്കും സ്വന്തം വിഷമങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കാനും, സ്വന്തം കണ്ണീരൊപ്പാനും ഒരാള്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് വന്നാല്‍… തീര്‍ച്ചയായും അതൊരു നല്ല സുഹൃത്ബന്ധത്തിനെ തുടക്കം മാത്രം. പക്ഷേ, അങ്ങിനെ നല്ലൊരു സുഹൃത്തിനെ കിട്ടിയവര്‍ക്കൊപ്പം, നഷ്ടങ്ങളുടെ കണക്ക്‌ കൂട്ടിയവരും ഞങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു… അന്നത്‌ ആരും കാണാതെ പോയി.

പിന്നീട്‌ ഞങ്ങളുടെ ലൈഫ്‌ ആരും കൊതിച്ചുപോകുന്ന പോലെയായിരുന്നു. സദാ സമയവും കത്തി തന്നെ കത്തി. പഠിപ്പിക്കാന്‍ വന്ന റ്റീചേര്‍സിനെ പോലും ഞങ്ങള്‍ കത്തി വെക്കാന്‍ പഠിപ്പിച്ചു… പക്ഷേ ദോഷം പറയരുതല്ലോ… അന്നും, എന്നും ഞങ്ങളുടെ ബാച്ചിനോട്‌ എല്ലാ സ്റ്റാഫ്‌സിനും ഒരു സ്നേഹം ഉണ്ട്‌. ഇടക്കിടക്കുള്ള ചെറിയ പടക്കങ്ങള്‍ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ലാബില്‍ പൊട്ടുന്നതൊഴിച്ചാല്‍ (ഇന്നും ലാബില്‍ ഒരു ബോംബ്‌ ഇടാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്‍ ഉണ്ട്‌. ഞാനുള്‍പ്പടെ പലരും.). പല സ്റ്റാഫുകളും ഞങ്ങള്‍ പറയുന്നതനുസരിച്ച്‌ ജീവിച്ചു… എന്നുവെച്ചാല്‍, ഇന്ന് എക്‍സാം വേണ്ടെന്ന് ഞങ്ങള്‍ പറഞ്ഞാന്‍, ഇന്ന് എക്സാം ഇല്ല. അത്ര തന്നെ. പേടികൊണ്ടല്ല കേട്ടൊ… ഞങ്ങളോടുള്ള ഒരു സ്നേഹം. (ഞാനോര്‍ക്കുന്നു, നിരുപമ മാം എന്നോട്‌ ഒരിക്കല്‍ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളപോലെ… യു ര്‍ സോ അഡോറബിള്‍… അത്‌ സത്യമല്ലെങ്കില്‍ പോലും.)

ആ വര്‍ഷത്തെ ഓണാഘോഷം ഒരു സംഭവം തന്നെയായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ – എല്ലാ സുന്ദരന്മാരും സുന്ദരികളും നമ്മുടെ സ്വന്തം വസ്ത്രമായ മുണ്ടും-ഷര്‍ട്ടും, കസവു സാരിയും ധരിച്ച്‌ വന്നു. സത്യം പറയാലോ.. ഞങ്ങളില്‍ പലരും ഇത്രക്ക്‌ സൗണ്ടര്യമുള്ളവരാണെന്ന് അന്നാണ്‌ മനസ്സിലായത്‌. പൂക്കളവും, സദ്യയുമൊരുക്കി ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരേയും വീണ്ടും കൊതിപ്പിച്ചു… പിന്നീട്‌ പലരും ഞങ്ങളെ അനുകരിക്കാന്‍ നോക്കി.. പക്ഷേ ചീറ്റിപ്പോയ്‌.

ആ വര്‍ഷവും വളരെ പെട്ടന്ന് കഴിഞ്ഞെന്ന് തോന്നി… കാന്റീനിലും, ക്ലാസിലെ 2 പേര്‍ക്കിരിക്കവുന്ന ബഞ്ചുകളിലും ഇന്നും കേള്‍ക്കാം നിര്‍ത്താതെ കത്തിവെച്ചതിന്റെ തിരുശേഷിപ്പുകള്‍. കാന്റീനില്‍ ഞങ്ങള്‍ ചെക്കന്മാര്‍ ഒരിക്കലും സ്വന്തം കയ്യില്‍ നിന്നും കാശെടുക്കാറില്ല. ഫ്രണ്ട്‌ഷിപ്പിന്റെ ആഴം കൊണ്ടാകും, ഞങ്ങളുടെ കൂടെയുള്ള പെണ്‍പടകളുടെ ബാഗില്‍ നിന്നാണ്‌ കശു പോകാറുള്ളത്‌. പ്രത്യേകിച്ചും പാലക്കാട്‌ ഭാഗത്തു നിന്നും വരുന്ന പെണ്‍കുട്ടികളുടെ.

മൂന്നാം വര്‍ഷം. പ്രധാനമായും ഓര്‍മ്മവരുന്നത്‌ ഗോവന്‍ ട്രിപ്‌ ആണ്‌. ഇനിയും മനസ്സിലാക്കാന്‍ തനിക്കൊരു നല്ല സുഹൃത്തിനെ കിട്ടിയില്ലാ.. എന്ന് മനസ്സില്‍ വിതുമ്പിയിരുന്ന പലര്‍ക്കും ഗോവയിലെ കടലോരങ്ങളില്‍ വെച്ച്‌ അതിനുത്തരം കിട്ടി. ഒരിക്കലും ഉലയാത്ത മിത്രബന്ധങ്ങള്‍ക്ക്‌ ഞങ്ങള്‍ എല്ലാരുംകൂടെ പുതിയ സമവാക്യങ്ങള്‍ എഴുതി.

ഗോവയില്‍ നിന്നും ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ച്‌ വന്നത്‌ പുതിയൊരു ഭാവവുമായിട്ടായിരുന്നു. തിരിച്ചുവന്നയുടനെ തന്നെയായിരുന്നു ഫ്രണ്ട്‌ഷിപ്‌ ഡേ… പലര്‍ക്കും പുതിയ ശീലങ്ങള്‍… പുതിയ സുഹൃത്തുക്കള്‍… സമ്മാനപ്പൊതികള്‍… പക്ഷേ അതിനു ശേഷമാണ്‌ ഒരു ഗ്രൂപിസം ക്ലാസില്‍ കൂറ്റാന്‍ തുടങ്ങിയത്‌. എല്ലാരും ബെസ്റ്റ്‌ ഫ്രണ്ട്‌ീന്റെ കൂടെ കത്തിവെക്കും. ക്ലാസിലേക്ക്‌ കയറിയാല്‍ നല്ല രസമാണാത്‌ കാണാന്‍. പാലക്കാടും, കൊയമ്പത്തൂരും സിനിമ കാണാന്‍ ഞങ്ങളൊരുമിച്ച്‌ പോയി… ഇന്നതൊക്കെ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍, മധുരിക്കും ഓര്‍മ്മകളേ.. എന്ന പാട്ട്‌ പാടാന്‍ തോനുന്നു.

പലര്‍ക്കും പറയാന്‍ പല പല രഹസ്യങ്ങള്‍… പരസ്യങ്ങള്‍. ഹോസ്റ്റലിലെ ഉച്ചഭക്ഷണം പോലും ഞാന്‍ അടക്കമുള്ള പലരും ഒഴിവാക്കി. കാരണം… നല്ല പാലക്കാടന്‍ ഫുഡ്‌ ക്ലാസില്‍ തന്നെ കിട്ടിത്തുടങ്ങി… ചിലര്‍ ചപ്പാത്തി… ചിലര്‍ മുട്ട പൊരിച്ചത്‌… ചിലര്‍ ദോശ.. ഇഡലി. എനിക്ക്‌ വേണ്ടി ചിലര്‍ രണ്ട്‌ പാത്രത്തില്‍ വരെ ഭക്ഷണം കൊണ്ടുവന്നു…

പ്രോജക്ട്‌! സത്യം പറയാലോ.. എനിക്ക്‌ തീരെ പിടിക്കാത്ത ഒരു പരിപാടിയായിരുന്നു അത്‌. പക്ഷേ, ആ സമയം ക്ലാസില്‍ നല്ല രസം. ഫുള്‍ടൈം കത്തി… അതിനിടയിലാണ്‌ ഞങ്ങള്‍ ജുമാഞ്ചീസ്‌ ക്ലാസിനു വേണ്ടി ഒരു ഡിജിറ്റല്‍ ആല്‍ബം ഉണ്ടാക്കാന്‍ പരുപാടിയിട്ടത്‌. എല്ലാവരുറ്റെയും ആത്മാര്‍ദ്ധമായ സഹകരണം, അതിന്റെ വിജയത്തില്‍ കലാശിച്ചു. ഇന്നും അത്‌ എല്ലാരുടെയും കയ്യില്‍ ഉണ്ടെന്ന് തന്നെ ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു…

പൂക്കാലം കഴിയാറായി… വിടര്‍ന്ന് സൗരഭ്യം പൊഴിച്ച പല സ്നേഹബന്ധങ്ങള്‍ക്കും ഉള്ളില്‍ വേദന വന്നു. തമാശകള്‍ മാത്രം പൊട്ടിചിരുന്ന സദസ്സുകളില്‍ ഇടക്കിടെ വേര്‍പാടിന്റെ ആധികളും, നൊമ്പരങ്ങളും വന്നുതുടങ്ങി. പിരിയാന്‍ സമയമായി എന്ന ചിന്ത. സത്യം.. ഞാനടക്കം പലരും (പല കൊലകൊമ്പന്മാരും) വേദനിച്ചു. വേര്‍പാടിന്റെയാ ദിനത്തില്‍ പലരും കരഞ്ഞു… അല്ല, ഒരുവിധം എല്ലാരും കരഞ്ഞു… വാചകമടിക്കാന്‍ വന്ന പലരും അന്ന് വാക്കുകള്‍ കിട്ടാതെ വിതുമ്പി… ഒരു വസന്തകാലം അന്നവിടെ അവസാനിച്ചു.

ഇന്ന് എല്ലാവരും പലയിടങ്ങളില്‍… ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കില്‍പ്പെട്ട്‌.. ആര്‍ക്കും സമയമില്ലാ… ഒന്നൊത്തുകൂടാന്‍ പോലും… പക്ഷേ, ഓര്‍മ്മകള്‍ മരിക്കില്ലല്ലോ… എല്ലാവരും ആ സുന്ദരനിമിഷങ്ങളെ എന്നും ഓര്‍ക്കുമെന്ന് ആശ്വസിക്കാം… ഞങ്ങളെല്ലാം ഒത്തുകൂടുന്ന മറ്റൊരു ദിനവും കാത്തിരിക്കാം….

download PDF of this post
—————————————————————————————–

മറ്റൊരു അസ്തമനം

(അഛന്റെ ഒരു നല്ല കൂട്ടുകാരനായിരുന്നു അന്തരിച്ച ശ്രീ കെ.വി ശിവരാമന്‍. ചെറുപ്പം മുതലേ ഉള്ള സുഹൃത്ബന്ധം. 23-10-2007 ന്‌ കെ.വി ശിവരാമന്റെ ചരമത്തൊടനുബന്ധിച്ച്‌ നടന്ന അനുസ്മരണയോഗത്തില്‍ അഛന്‍ എഴുതി സമര്‍പ്പിച്ച പദ്യശകലം ചുവടെ ചേര്‍ക്കുന്നു.)

ഓര്‍മ്മകള്‍ ആണ്ടുകള്‍ ഏറെ പിന്നീടവേ
ഓര്‍ക്കുന്നു ഞനേറേ ‘ഇന്നലെകള്‍’
മധുരവും, കയ്പും, ചവര്‍പ്പും കലര്‍ന്നുള്ള
ചിന്തകള്‍ ഉള്ളില്‍ ഉറഞ്ഞു നില്‍പൂ.
ഒരു പുതപ്പിന്‍ കീഴില്‍ ഒന്നിച്ചുറങ്ങിയും
ഓടിയും, ചാടിയും, പാട്ടുകള്‍ പാടിയും;
ഓടിക്കരേറിയും മാമരച്ചില്ലയില്‍
ടെസ്റ്റു ജയിക്കാന്‍ മറ്റു മാര്‍ഗ്ഗമില്ലായ്കയാല്‍.
ഒരു തുണ്ടു കപ്പയ്ക്കു മുട്ടന്‍ വഴക്കിട്ടു
ഒരുപാട്‌ ചീത്തയും കേള്‍ക്കേണ്ടി വന്നതും;
‘ഇങ്കോണിയാമ’യും ‘ചിക്കലിംഗി’ത്യാദി
‘എല്ലു’കള്‍ ദിക്കു മുഴങ്ങുമാറുള്ളൊരാ
കണ്ഠനാദത്തെയും ഓര്‍ക്കുന്നു ഞാനിതാ.
അപരര്‍, മഹാശേഷിയുള്ളവര്‍, മൗനികള്‍
ക്യാമ്പിനു ജീവന്‍ – ചടുലതയാണിവന്‍
മര്‍മ്മത്തില്‍ കൊള്ളുന്ന ചാട്ടുളി വാക്ശരം
നര്‍മ്മത്തില്‍ ചാലിച്ച ഭാഷണം – കേള്‍ക്കുവാന്‍
ഓര്‍മ്മയിലല്ലാതെ സാദ്ധ്യമല്ലെങ്കിലും
ഓര്‍മ്മച്ചുരുളില്‍ ഒതുങ്ങട്ടെ ഞാനിനി.
വേര്‍പാടിന്‍ ദു:ഖം അതേറെയാണെങ്കിലും
സാന്ദ്രീകരിച്ചങ്ങുരുകി ഒഴിഞ്ഞിടും
ഈശ്വരന്‍ തന്നൊരാ ദാനമാം ‘മറവിയില്‍’;
കാലചക്രത്തിന്‍ തിരിച്ചിലില്‍ നിശ്ചയം.
വള്ളത്തോള്‍ അന്നങ്ങു പാടിയ ‘ശീലുകള്‍’
ഉള്ളിലുള്‍ക്കൊണ്ടു നമുക്കാശ്വസിച്ചിടാം.
അര്‍ക്കനും സന്ധ്യയില്‍ അസ്തമിക്കുന്നപോല്‍
തര്‍ക്കമില്ല; ‘നീതി’ സര്‍വ്വചരത്തിനും
‘മൃതി’യിതു നിശ്ചയം; നാന്മുഖ ശാസനം
ചിന്തയില്‍ പോലും കഴിയില്ല മാറ്റിടാന്‍
‘ആന്തോലനം’ ക്ഷിതി രങ്കതാളം.

                                                               സുദര്‍ശനധാരി, കൊടകര.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
click here to download PDF of this post
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

പകച്ചുപോയ്‌…

പുഴുത്തമാംസത്തില്‍ ലഹരിനിറക്കുന്ന
പുതിയരീതികള്‍ ഞാന്‍ കണ്ടു.
തണുത്തമുറികളില്‍ വിയര്‍ത്തുവിറക്കുന്നകമ്പ്യൂട്ടറില്‍
പരലോകം കണ്ട മിത്രങ്ങളെക്കണ്ടു.

ഞാന്‍ പകച്ചുപോയി!

കഴിയാത്തകാശിന്റെ കണക്കുനോക്കുന്നവരെയും,
അതിലെ തെറ്റുതിരുത്താന്‍ കാശുവാങ്ങുന്നവരെയും കണ്ടു.

വെയിലില്‍ മനുഷ്യനും, മഴയിലും കാറ്റിലും ദൈവങ്ങളും,
തള്ളിയിട്ടു മരണം മണത്ത മരങ്ങളെക്കണ്ടു.

ചവറുകൂനക്കുമുകളില്‍ വയറുവേദനമറ്റാന്‍-
കൊതിച്ചെന്നെനോക്കിയൊരവളെയും കണ്ടു ഞാന്‍
പകച്ചുപോയി!

പ്രണയം കണ്ടു ഞാന്‍, പ്രളയവും കണ്ടു.
വെണ്ണീറായൊരെന്‍ കണ്ണീരു കണ്ടു.

താളം പിടിക്കാതെപെയ്യുന്നമഴയില്‍,
ഓളമായ്പോയൊരെന്‍ നൊമ്പരം കണ്ടു…

ഇനിയും…
തിരികേവരാത്തൊരെന്‍ ജീവിതം കണ്ടു ഞാന്‍…
പകച്ചുപോയ്‌!

Blog at WordPress.com.

Up ↑