ഒരു വസന്തകാലം

എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു പ്രധാന കാലഘട്ടമായിരുന്നു കൊയമ്പത്തൂര്‍ ശ്രീ നാരായണഗുരു കോളേജിലെ 3 വര്‍ഷം. എന്റെ ഡിഗ്രി അവിടെയായിരുന്നു. ഞാന്‍ പോസ്റ്റ്‌ ഗ്രാജുവേഷന്‍ ചെയ്ത കോളേജ്‌ ലൈഫ്‌ അറുബോറായതു കൊണ്ടാണോ, അതോ എന്റെ പ്ലസ്റ്റു ലൈഫ്‌ തനി സ്കൂള്‍ ലൈഫ്‌ ആയതുകൊണ്ടാണൊ എന്നറിയില്ല… S N G C യിലെ 3 വര്‍ഷം ഞാന്‍ ഒരുപാട്‌ സ്നേഹിക്കുന്നു. എന്നും ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒരു സുഖമാണ്‌… എവിടെ നിന്നൊക്കെയോ ഒരുപാട്‌ സന്തോഷം ഓടിയെത്തുന്ന പോലെ. എനിക്കൊരുപിടി നല്ല മിത്രങ്ങളെ തന്ന, ഓര്‍മ്മിക്കാന്‍ ഒരുപാട്‌.. ഒരുപാട്‌ നല്ല നിമിഷങ്ങള്‍ സമ്മാനിച്ച എന്റെയാ കലാലയം…

എന്റെ ആദ്യവര്‍ഷം ഒട്ടും പ്രത്യേകതകള്‍ ഇല്ലാതെ പോയി. ഞാന്‍ ആകെ അഘോഷിച്ചത്‌ എന്റെ ഹോസ്റ്റലില്‍ മാത്രമായിരുന്നു (ഇപ്പോള്‍ ആ ഹോസ്റ്റല്‍ ലേഡീസ്‌ ഹോസ്റ്റലാണ്‌, പക്ഷേ, അവിടുത്തെ ഉണ്ണിനീലി സന്ദേശങ്ങള്‍ പതിഞ്ഞ ചുമരുകളും, വാതിലുകളും, കട്ടിലുകളും ഇന്നും അതേപടീ തന്നെയെന്ന് ഞാനറിഞ്ഞു.). സൗഹൃദങ്ങള്‍ക്ക്‌ സൗന്ദര്യമേകാനെന്ന പോലെ എപ്പൊഴും ഈ കലാലയത്തില്‍ നല്ല കാറ്റു വീശും… മഴക്കാലത്ത്‌ ഒരു അധികം ദൂരെയല്ലാത്ത മലമുകളില്‍ തട്ടി ക്കരയുന്ന മഴമേഘങ്ങള്‍ കണ്ടു നിക്കാന്‍ നല്ല രസമായിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ ഒരുപാട്‌ പേര്‍ ഒറ്റക്കിരിക്കുന്ന സമയം ആ മേഘങ്ങലോടും, മലനിരക്കുകളോടും സ്വകാര്യം പറഞ്ഞിരിക്കണം.

തണുത്തുറഞ്ഞപോലെയൊരു രണ്ടാം വര്‍ഷമായിരുന്നു തുടങ്ങിയതെങ്കിലും, എന്റെ മിത്രങ്ങളെ ഞാന്‍ പരിചയപ്പെടാന്‍ വൈകിയതില്‍ ഖേദിച്ചു… പക്ഷേ പിന്നീടൊരുത്സവം തന്നെയായിരുന്നു. ആണ്‍-പെണ്‍ വെത്യാസമില്ലാതെ ഞങ്ങള്‍ അടുത്തു. മറ്റ്‌ പല ബാച്ചുകളിലും ഞങ്ങളുടെ സഹൃദം അസൂയക്ക്‌ വളം വെച്ചു. പലരും പബ്ലിഷ്‌ ചെയ്യാത്ത പ്രണയലേഘനങ്ങളുമായി ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസിനു മുന്നിലൂടെ തെക്കും വടക്കും നടന്നിരുന്നു…

എതൊരു ചെറിയ ആഘോഷവും ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ പക്ഷേ വളരെ വലിയതായിരുന്നു. അത്‌ ഔഗസ്റ്റ്‌ 15… വാലന്റൈന്‍സ്‌ ഡേ, ഫ്രണ്ട്‌ഷിപ്‌ ഡേ… ന്യു ഇയര്‍… ഓണം.. അങ്ങിനെ നീണ്ടു പോകും. ഒരു പക്ഷേ അതില്‍ എറ്റവും പ്രധാനം ഓണവും, ഫ്രണ്ട്‌ഷിപ്‌ ഡേയും തന്നെയായിരിക്കണം. ഒരുപാട്‌ ചിരിച്ചും കളിച്ചും, തല്ലുകൂടിയും…

ഞങ്ങളുടെ സുഹൃത്ബന്ധം ഒന്നുകൂടെ ഉറച്ചത്‌ തീര്‍ഛയായും പോണ്ടിച്ചേരി ട്രിപ്‌ കഴിഞ്ഞതോടെ യാണ്‌. ഒരുപക്ഷേ അന്നുമുതലാണെന്നു തോനുന്നു… “എന്റെ ബെസ്റ്റ്‌ ഫ്രണ്ട്‌” എന്ന ഒരു കണ്‍സെപ്റ്റ്‌ ഞങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ വന്നത്‌. പലര്‍ക്കും ഒരു നല്ല സുഹൃത്തിനെ കിട്ടിയത്‌ പോണ്ടിച്ചേരി കടാപ്പുറത്ത്‌ വെച്ചാണെന്ന് മറ്റൊരു രഹസ്യം. ശരിയായിരിക്കാം. പലര്‍ക്കും സ്വന്തം വിഷമങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കാനും, സ്വന്തം കണ്ണീരൊപ്പാനും ഒരാള്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് വന്നാല്‍… തീര്‍ച്ചയായും അതൊരു നല്ല സുഹൃത്ബന്ധത്തിനെ തുടക്കം മാത്രം. പക്ഷേ, അങ്ങിനെ നല്ലൊരു സുഹൃത്തിനെ കിട്ടിയവര്‍ക്കൊപ്പം, നഷ്ടങ്ങളുടെ കണക്ക്‌ കൂട്ടിയവരും ഞങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു… അന്നത്‌ ആരും കാണാതെ പോയി.

പിന്നീട്‌ ഞങ്ങളുടെ ലൈഫ്‌ ആരും കൊതിച്ചുപോകുന്ന പോലെയായിരുന്നു. സദാ സമയവും കത്തി തന്നെ കത്തി. പഠിപ്പിക്കാന്‍ വന്ന റ്റീചേര്‍സിനെ പോലും ഞങ്ങള്‍ കത്തി വെക്കാന്‍ പഠിപ്പിച്ചു… പക്ഷേ ദോഷം പറയരുതല്ലോ… അന്നും, എന്നും ഞങ്ങളുടെ ബാച്ചിനോട്‌ എല്ലാ സ്റ്റാഫ്‌സിനും ഒരു സ്നേഹം ഉണ്ട്‌. ഇടക്കിടക്കുള്ള ചെറിയ പടക്കങ്ങള്‍ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ലാബില്‍ പൊട്ടുന്നതൊഴിച്ചാല്‍ (ഇന്നും ലാബില്‍ ഒരു ബോംബ്‌ ഇടാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്‍ ഉണ്ട്‌. ഞാനുള്‍പ്പടെ പലരും.). പല സ്റ്റാഫുകളും ഞങ്ങള്‍ പറയുന്നതനുസരിച്ച്‌ ജീവിച്ചു… എന്നുവെച്ചാല്‍, ഇന്ന് എക്‍സാം വേണ്ടെന്ന് ഞങ്ങള്‍ പറഞ്ഞാന്‍, ഇന്ന് എക്സാം ഇല്ല. അത്ര തന്നെ. പേടികൊണ്ടല്ല കേട്ടൊ… ഞങ്ങളോടുള്ള ഒരു സ്നേഹം. (ഞാനോര്‍ക്കുന്നു, നിരുപമ മാം എന്നോട്‌ ഒരിക്കല്‍ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളപോലെ… യു ര്‍ സോ അഡോറബിള്‍… അത്‌ സത്യമല്ലെങ്കില്‍ പോലും.)

ആ വര്‍ഷത്തെ ഓണാഘോഷം ഒരു സംഭവം തന്നെയായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ – എല്ലാ സുന്ദരന്മാരും സുന്ദരികളും നമ്മുടെ സ്വന്തം വസ്ത്രമായ മുണ്ടും-ഷര്‍ട്ടും, കസവു സാരിയും ധരിച്ച്‌ വന്നു. സത്യം പറയാലോ.. ഞങ്ങളില്‍ പലരും ഇത്രക്ക്‌ സൗണ്ടര്യമുള്ളവരാണെന്ന് അന്നാണ്‌ മനസ്സിലായത്‌. പൂക്കളവും, സദ്യയുമൊരുക്കി ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരേയും വീണ്ടും കൊതിപ്പിച്ചു… പിന്നീട്‌ പലരും ഞങ്ങളെ അനുകരിക്കാന്‍ നോക്കി.. പക്ഷേ ചീറ്റിപ്പോയ്‌.

ആ വര്‍ഷവും വളരെ പെട്ടന്ന് കഴിഞ്ഞെന്ന് തോന്നി… കാന്റീനിലും, ക്ലാസിലെ 2 പേര്‍ക്കിരിക്കവുന്ന ബഞ്ചുകളിലും ഇന്നും കേള്‍ക്കാം നിര്‍ത്താതെ കത്തിവെച്ചതിന്റെ തിരുശേഷിപ്പുകള്‍. കാന്റീനില്‍ ഞങ്ങള്‍ ചെക്കന്മാര്‍ ഒരിക്കലും സ്വന്തം കയ്യില്‍ നിന്നും കാശെടുക്കാറില്ല. ഫ്രണ്ട്‌ഷിപ്പിന്റെ ആഴം കൊണ്ടാകും, ഞങ്ങളുടെ കൂടെയുള്ള പെണ്‍പടകളുടെ ബാഗില്‍ നിന്നാണ്‌ കശു പോകാറുള്ളത്‌. പ്രത്യേകിച്ചും പാലക്കാട്‌ ഭാഗത്തു നിന്നും വരുന്ന പെണ്‍കുട്ടികളുടെ.

മൂന്നാം വര്‍ഷം. പ്രധാനമായും ഓര്‍മ്മവരുന്നത്‌ ഗോവന്‍ ട്രിപ്‌ ആണ്‌. ഇനിയും മനസ്സിലാക്കാന്‍ തനിക്കൊരു നല്ല സുഹൃത്തിനെ കിട്ടിയില്ലാ.. എന്ന് മനസ്സില്‍ വിതുമ്പിയിരുന്ന പലര്‍ക്കും ഗോവയിലെ കടലോരങ്ങളില്‍ വെച്ച്‌ അതിനുത്തരം കിട്ടി. ഒരിക്കലും ഉലയാത്ത മിത്രബന്ധങ്ങള്‍ക്ക്‌ ഞങ്ങള്‍ എല്ലാരുംകൂടെ പുതിയ സമവാക്യങ്ങള്‍ എഴുതി.

ഗോവയില്‍ നിന്നും ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ച്‌ വന്നത്‌ പുതിയൊരു ഭാവവുമായിട്ടായിരുന്നു. തിരിച്ചുവന്നയുടനെ തന്നെയായിരുന്നു ഫ്രണ്ട്‌ഷിപ്‌ ഡേ… പലര്‍ക്കും പുതിയ ശീലങ്ങള്‍… പുതിയ സുഹൃത്തുക്കള്‍… സമ്മാനപ്പൊതികള്‍… പക്ഷേ അതിനു ശേഷമാണ്‌ ഒരു ഗ്രൂപിസം ക്ലാസില്‍ കൂറ്റാന്‍ തുടങ്ങിയത്‌. എല്ലാരും ബെസ്റ്റ്‌ ഫ്രണ്ട്‌ീന്റെ കൂടെ കത്തിവെക്കും. ക്ലാസിലേക്ക്‌ കയറിയാല്‍ നല്ല രസമാണാത്‌ കാണാന്‍. പാലക്കാടും, കൊയമ്പത്തൂരും സിനിമ കാണാന്‍ ഞങ്ങളൊരുമിച്ച്‌ പോയി… ഇന്നതൊക്കെ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍, മധുരിക്കും ഓര്‍മ്മകളേ.. എന്ന പാട്ട്‌ പാടാന്‍ തോനുന്നു.

പലര്‍ക്കും പറയാന്‍ പല പല രഹസ്യങ്ങള്‍… പരസ്യങ്ങള്‍. ഹോസ്റ്റലിലെ ഉച്ചഭക്ഷണം പോലും ഞാന്‍ അടക്കമുള്ള പലരും ഒഴിവാക്കി. കാരണം… നല്ല പാലക്കാടന്‍ ഫുഡ്‌ ക്ലാസില്‍ തന്നെ കിട്ടിത്തുടങ്ങി… ചിലര്‍ ചപ്പാത്തി… ചിലര്‍ മുട്ട പൊരിച്ചത്‌… ചിലര്‍ ദോശ.. ഇഡലി. എനിക്ക്‌ വേണ്ടി ചിലര്‍ രണ്ട്‌ പാത്രത്തില്‍ വരെ ഭക്ഷണം കൊണ്ടുവന്നു…

പ്രോജക്ട്‌! സത്യം പറയാലോ.. എനിക്ക്‌ തീരെ പിടിക്കാത്ത ഒരു പരിപാടിയായിരുന്നു അത്‌. പക്ഷേ, ആ സമയം ക്ലാസില്‍ നല്ല രസം. ഫുള്‍ടൈം കത്തി… അതിനിടയിലാണ്‌ ഞങ്ങള്‍ ജുമാഞ്ചീസ്‌ ക്ലാസിനു വേണ്ടി ഒരു ഡിജിറ്റല്‍ ആല്‍ബം ഉണ്ടാക്കാന്‍ പരുപാടിയിട്ടത്‌. എല്ലാവരുറ്റെയും ആത്മാര്‍ദ്ധമായ സഹകരണം, അതിന്റെ വിജയത്തില്‍ കലാശിച്ചു. ഇന്നും അത്‌ എല്ലാരുടെയും കയ്യില്‍ ഉണ്ടെന്ന് തന്നെ ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു…

പൂക്കാലം കഴിയാറായി… വിടര്‍ന്ന് സൗരഭ്യം പൊഴിച്ച പല സ്നേഹബന്ധങ്ങള്‍ക്കും ഉള്ളില്‍ വേദന വന്നു. തമാശകള്‍ മാത്രം പൊട്ടിചിരുന്ന സദസ്സുകളില്‍ ഇടക്കിടെ വേര്‍പാടിന്റെ ആധികളും, നൊമ്പരങ്ങളും വന്നുതുടങ്ങി. പിരിയാന്‍ സമയമായി എന്ന ചിന്ത. സത്യം.. ഞാനടക്കം പലരും (പല കൊലകൊമ്പന്മാരും) വേദനിച്ചു. വേര്‍പാടിന്റെയാ ദിനത്തില്‍ പലരും കരഞ്ഞു… അല്ല, ഒരുവിധം എല്ലാരും കരഞ്ഞു… വാചകമടിക്കാന്‍ വന്ന പലരും അന്ന് വാക്കുകള്‍ കിട്ടാതെ വിതുമ്പി… ഒരു വസന്തകാലം അന്നവിടെ അവസാനിച്ചു.

ഇന്ന് എല്ലാവരും പലയിടങ്ങളില്‍… ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കില്‍പ്പെട്ട്‌.. ആര്‍ക്കും സമയമില്ലാ… ഒന്നൊത്തുകൂടാന്‍ പോലും… പക്ഷേ, ഓര്‍മ്മകള്‍ മരിക്കില്ലല്ലോ… എല്ലാവരും ആ സുന്ദരനിമിഷങ്ങളെ എന്നും ഓര്‍ക്കുമെന്ന് ആശ്വസിക്കാം… ഞങ്ങളെല്ലാം ഒത്തുകൂടുന്ന മറ്റൊരു ദിനവും കാത്തിരിക്കാം….

download PDF of this post
—————————————————————————————–

21st KM (a Travelog)

(അക്ഷരപ്പിശാചുക്കള്‍ എന്നും എന്റെ കൂട്ടുകാരായതിനാലും, അധികം സമയം കളയാന്‍ ശ്രമിക്കാത്തതിനാലും വായനക്കിടയില്‍ കല്ലു കടിച്ചാല്‍ ക്ഷമിക്കുക. ഒരുപാട്‌ അക്ഷരത്തെറ്റുകള്‍ ഉണ്ടെന്ന് നേരത്തെ അറിയിക്കട്ടെ!)

നല്ല മടിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, പുതിയ ഒരു സ്ഥലം പരിചയപ്പെടാമല്ലൊ എന്ന ഒറ്റ കാരണംകൊണ്ട്‌ ഞാന്‍ കഴിഞ്ഞ ഞായറാഴ്ച്ച ആശ്രമം(ശ്രീ ശ്രീ രവിശങ്കര്‍ ആശ്രമം, bangalore) വരെ പോകാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. എന്റെ കൂട്ടുകാരും അവിടം സ്വസ്ഥവും മനോഹരവുമാണെന്ന് പറഞ്ഞൊരോര്‍മ്മ എന്നെ കൂടുതല്‍ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.

രാവിലെ 8 മണിയോടുകൂടി ഞാന്‍ വീട്ടില്‍നിന്നിറങ്ങി. അലസമായി ബാങ്ക്ലൂര്‍ നഗരം… തിരക്ക്‌ കുറവാണ്‌. അടയാര്‍ ആനന്ദ ഭവനില്‍ നിന്നും പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ്‌ ബസ്സ്‌ സ്റ്റോപ്പിലേക്ക്‌…

സിറ്റിയില്‍ നിന്നും എകദേശം 21 കി.മി ദൂരമുണ്ട്‌ ആശ്രമത്തിലേക്ക്‌. നേരത്തെ അന്വേഷിച്ചതിന്‍ പ്രകാരം, എനിക്ക്‌ BTM ഇല്‍ നിന്നും ആദ്യം banshankari എത്തണം. ഒരുവിധം എല്ലാ ബസ്സും ആ വഴി പോകുന്നത്‌ കൊണ്ട്‌ അധികനേരം കാത്തുനില്‍ക്കേണ്ടി വന്നില്ല… ഒരു 15 minute കൊണ്ട്‌ ഞാന്‍ അവിടെയെത്തി. അവിടെനിന്നും ആശ്രമത്തിലേക്ക്‌ 211, 214 തുടങ്ങിയ എതാനും ബസ്സുകള്‍ പോകും. കുറച്ചുനേരം കാത്തുനിന്നെങ്കിലും ഒടുവില്‍ ഒരു 214 എനിക്ക്‌ കിട്ടി. ഇരിക്കാന്‍ സ്ഥലമില്ല… സരമില്ല എന്ന് കരുതി ഒരു വശംചേര്‍ന്ന് നിന്നു. പിന്നെയാണ്‌ ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചത്‌, ആ ബസ്സില്‍ ഉള്ള ഒട്ടുമുക്കാല്‍പേരും സാധാരണക്കാരില്‍ സാധാരക്കാര്‍ ആയിരുന്നു. കൃഷിക്കാരെ പോലെ തോന്നിക്കുന്നവര്‍… ചിലരുടെ കയ്യില്‍ ഇറച്ചിക്കോഴികള്‍… കുറെ പച്ചിലകള്‍…. വെറ്റിലക്കെട്ടുകള്‍….

അല്‍പം കഴിഞ്ഞാണെങ്കിലും എനിക്കിരിക്കാനൊരു സ്ഥലം കിട്ടി. പക്ഷേ ദോഷം പറയരുതല്ലോ… എന്റെ തലക്കു തൊട്ടുമുകളില്‍ അലറിവിളിക്കുന്ന ഒരു speaker. കാതുപൊട്ടിത്തെറിക്കും തരത്തില്‍ വികലമായ ശബ്ദങ്ങളോടുകൂടി അത്‌ ഗര്‍ജ്ജിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്റെ തലകറങ്ങുന്ന പോലെ തോന്നി…

ഞാന്‍ എല്ലാവരെയും പോലെ പുറത്തേക്ക്‌ നോക്കിയിരുന്നു. പതുക്കെ പതുക്കെ നഗരത്തിന്റെ തിക്കും തിരക്കും കുറഞ്ഞുതുടങ്ങി… മരങ്ങളും, കാണാന്‍ രസമുള്ള പച്ചവിരിച്ച പറമ്പുകളും കണ്ടുതുടങ്ങി… “ഹൊ,, അപ്പൊ ആശ്രമം ഇരിക്കുന്ന സ്ഥലം കേമം തന്നെയായിരിക്കണം…” മനസ്സില്‍ കരുതി.

സ്ഥലം ഒരു പിടിയുമില്ലാത്തതിനാല്‍ നേരത്തെ തന്നെ ഞാന്‍ conductor നോട്‌ എത്തിയാല്‍ എന്നെ വിളിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞുവെച്ചിരുന്നു. എങ്കിലും ചെറിയൊരു ആകാക്ഷ ഉള്ളില്‍ ഇള്ളതുകൊണ്ട്‌, ഒരൊ സ്ഥലമെത്തുമ്പൊഴും ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. എന്റെ സുഹൃത്ത്‌ പറഞ്ഞതനുസരിച്ച്‌, ഇടതുവശത്താണ്‌ ആശ്രമത്തിന്റെ main gate. വളരെ ശ്രദ്ധിച്ചു തന്നെ ഞാന്‍ അതും നോക്കിയിരുന്നു…

ഒരു 40 minutes ആയിക്കാണണം, എന്റെ ബസ്സ്‌ main road ഇല്‍ നിന്നും ഇടത്തോട്ട്‌, ഒരു ചെറിയ വഴിയിലേക്ക്‌ തിരിഞ്ഞു. അപ്പൊ, ആശ്രമം main road ഇല്‍ അല്ല. കുറച്ച്‌ ഉള്ളിലേക്ക്‌ പോകേണ്ടിയിരിക്കുന്നു… തനി കുഗ്രാമം… രണ്ടുവശങ്ങളിലും കൃഷിപ്പാടങ്ങള്‍… ചെളി നിറഞ്ഞ, കുണ്ടും കുഴിയും നിറഞ്ഞ റോഡ്‌. പക്ഷേ എന്തു മനോഹരമായ പ്രദേശം. എതായാലും ഗുരുജി ആശ്രമം വെക്കാന്‍ തിരഞ്ഞെടുത്ത സ്ഥലം നന്നായിരിക്കുന്നു. ആശ്രമം എത്താറായൊ എന്ന ആകാംക്ഷ തീര്‍ക്കാന്‍ അടുത്തിരുന്ന ഒരു പണിക്കാരനെ പോലെ തോന്നിക്കുന്ന യുവാവിനോട്‌ ഹിന്ദിയില്‍ ചോദിച്ചു, “യെ ഗുരുജി കാ ആശ്രം പാസ്സ്‌ മെ ഹെ ക്യാ ?” ആദ്യം അയാള്‍ക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും, ഞാന്‍ പിന്നെയും പിന്നെയും ആവര്‍ത്തിച്ചപ്പോള്‍ കാര്യം പിടികിട്ടി. പക്ഷേ അയാളുടെ മറുപടി എന്നെ ഞെട്ടിച്ചു… എന്റെ വഴി തെറ്റിയിരിക്കുന്നു!

പിന്നെ ഒട്ടും താമസിച്ചില്ല, എനിക്ക്‌ വഴികാട്ടിത്തന്ന conductor ക്ക്‌ മനസ്സില്‍ ഒരായിരം നന്ദി രേഖപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്‌ ഞാന്‍ അടുത്ത സ്റ്റോപ്പില്‍ ഇറങ്ങി, തിരിച്ചു വരുന്ന അടുത്ത ബസ്സും കാത്ത്‌ ഞാന്‍ നിന്നു. അളനക്കമില്ലാത്ത പ്രദേശം. നമ്മുടെ നാട്ടിലെ പാമ്പ്‌ കാവു പോലെ ഒന്ന് അവിടെ ഞാന്‍ കണ്ടു. ഒരുപാട്‌ പ്രദിഷ്ഠകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു അവിടെ. എതായാലും ഞാന്‍ എന്റെ സുഹൃത്തിനെ വിളിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. No Range!!

ഒടുവില്‍ എങ്ങിനെയൊ എന്റെ മൊബൈലില്‍ range വന്നു… ഞാന്‍ എന്റെ സുഹൃത്തിനെ വിളിച്ച്‌ കാര്യം പറഞ്ഞു… പിന്നെയും, കാത്തിരിപ്പ്‌…..

അകലെ നിന്നും ഒരു bike വരുന്നത്‌ ഞാന്‍ കണ്ടു. കൈ കാട്ടി ഞാന്‍ അയാളെ തടഞ്ഞു. എന്റെ മുഖത്തെ ഭാവം കണ്ടിട്ടാണൊ എന്നറിയില്ല, അയാള്‍ എന്നോട്‌ കയറിക്കോളാന്‍ പറഞ്ഞു. വിദ്വാന്‍ എന്നെക്കുറിച്ച്‌ ഒരുപാട്‌ ചോദിച്ചു. അങ്ങേര്‍ പണ്ട്‌ കൊരട്ടി ധ്യാനകേന്ത്രത്തില്‍ വന്നിട്ടുണ്ടത്രെ… എന്റെ വരവിന്റെ ലക്ഷ്യവും, വഴിതെറ്റിയതുമെല്ലം എനിക്കറിയാവുന്ന ഹിന്ദിയില്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. നല്ല മനുഷ്യന്‍, എന്നെ ആശ്രമത്തിന്റെ ഗേറ്റില്‍ തന്നെ കൊണ്ടുവന്നു വിട്ടു. ഒരു നീണ്ട, സുഖിപ്പിക്കുന്ന നന്ദി പറയണമെന്ന് കരുതി വണ്ടിയില്‍ നിന്നറങ്ങിയതും, അയാള്‍ വണ്ടിയെടുത്ത്‌ ഒറ്റവിടല്‍! ok, നന്ദിപറച്ചില്‍ അയാള്‍ക്കിഷ്ടമല്ലായിരിക്കും. പിന്നീടാണൊരു കാര്യം കൂടി ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചത്‌. ആശ്രമം ഇടതു വശത്തല്ല, വലത്‌ വശത്താണ്‌. പിന്നെങ്ങിനെ ഞാന്‍ കാണും??? തെറ്റ്‌ എന്റേതും കൂടിയാണ്‌.

ആശ്രമത്തില്‍ തന്നെ താമസിക്കുന്ന എന്റെ സുഹൃത്തിനെ വിളിച്ചു. അവള്‍ വരുന്നതു വരെ നില്‍ക്കാന്‍ മടിയായതുകൊണ്ട്‌ ഗേറ്റിന്‌ അടുത്തുള്ളൊരു ചെറിയ മതില്‍ക്കെട്ടില്‍ കയറിയിരുപ്പുറപ്പിച്ചു.

ആശ്രമത്തിനുള്ളിലേക്ക്‌ ഞങ്ങള്‍ നടന്നു. സ്വദേശികളും വിദേശികളുമായി പല തരത്തില്‍പ്പെടുന്നവര്‍ നടന്നുപോകുന്നു. പലരും അവിടുത്തെ ‘aashramates’ ആണെന്ന് സുഹൃത്ത്‌ പറഞ്ഞു. നല്ല ഒരു അന്തരീകഷം… മരങ്ങളും ചെടികളും നന്നായി പരിപാലിച്ചിരിക്കുന്നു. ഉദ്യാനം പോലെ ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും, പ്രകൃതി ഭംഗി അതുപോലെ തന്നെ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. ഓടും പാറയും വിരിച്ച ചെറു പാതകള്‍… അവിടിവിടെയായി ചെറു പുല്‍മൈതാനികള്‍… ആമ്പല്‍കുളങ്ങള്‍….

മരങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ചെറിയ കുടിലുകള്‍പോലെയുള്ള വീടുകള്‍ (kuteer എന്നാണ്‌ അത്തരം ചെറുകുടികുകളെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്‌) ഒരോ വീടിനും പുരാണത്തിലെ വ്യക്തികളുടെ പേരാണ്‌ ഇട്ടിരിക്കുന്നത്‌. അതിനിടയില്‍ allah എന്നു പേരുള്ള ഒരു വീടും ഞാന്‍ ആശ്രം mapല്‍ കണ്ടു, സുഹൃത്തിനോട്‌ ചൊദിച്ചപ്പ്പ്പോള്‍ jesus എന്ന പേരില്‍ ഒന്നില്ല എന്ന് മനസ്സിലായി. കാരണം അവ്യക്തം.

ഒരു വലിയ ഹാളില്‍ class (long kriya എന്ന് അവര്‍ പറയുന്നു…. (?)) നടക്കുന്നു. ശാന്തമായ സങ്കീതം അവിടെ നിന്നും ഒഴുകി വരുന്നു…

എല്ലായിടത്തും ഞാന്‍ വെളുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച കുറേപ്പേരെ ശ്രദ്ധിച്ചു… അവര്‍ teachers ആണെന്ന് പിന്നീടറിഞ്ഞു. AOL course പഠിപ്പിക്കുന്നത്‌ ഈ teachers ആണ്‌.

ഞങ്ങളാദ്യം പോയത്‌ സുമേരു മണ്ടപത്തിലേക്കാണ്‌. ഉയര്‍ന്ന പ്രദേശത്ത്‌ വൃത്താകൃതില്‍ പണിത സുന്ദരമായ ഒരു മണ്ടപം. ചെറിയ കാറ്റ്‌ വീശുന്നു… ചിലര്‍ അവിടെയിരുന്ന് ധ്യാനിക്കുന്നു… അവിടെ നിന്നാല്‍ ഒരുപാടകലെയുള്ള താഴ്‌ന്ന പ്രദേശങ്ങള്‍ കാണാം… സുന്ദരമായ ഒരനുഭവം… മണ്ടപത്തിന്റെ നടുവിലും, ചുറ്റിലും മരങ്ങള്‍ തണലു വിരിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു… ഗുരുജി പണ്ട്‌ ഇവിടെയിരുന്നാണ്‌ ദര്‍ശനം കൊടുക്കാറുള്ളതെന്നും ഞാനറിഞ്ഞു.

സുമേരു മണ്ടപം ഒരുപാട്‌ ഊര്‍ജ്ജം ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന ഔ സ്ഥലമാണെന്നും, ധ്യാനിക്കുന്നര്‍വക്ക്‌ വളരെയധികം ഗുണം അവിടെയിരുന്നാല്‍ കിട്ടുമെന്നും അവള്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍, ഒരു രസകരമായ സ്ഥലമെന്നതിനേക്കാള്‍ കൂടുതലായി എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെന്ന് എനിക്ക്‌ തോന്നിയില്ല.

അവിടെ നിന്നും ഞങ്ങള്‍ പോയത്‌ വിശാലാക്ഷി മണ്ടപത്തിലേക്കായിരുന്നു. ആയിരം താമരയിതളുകള്‍ ഉള്ള വലിയ ഒരു ഗോപുരം. ആശ്രമത്തില്‍ പ്രധാനപ്പെട്ട classഉകളും, പ്രഭാഷണങ്ങളും ഇവിടെയാണ്‌ നടത്തിവരുന്നത്‌. നിര്‍ഭാഗ്യവശാല്‍ എനിക്കതിന്റെയുള്ളില്‍ കയറാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. ഗുരുജിക്ക്‌ വേണ്ടി ഒരു ഭക്തന്‍ സമര്‍പ്പിച്ചതാണീ മണ്ടപം. ഗുരുജിയുടെ അമ്മയുടെ പേരാണ്‌ വിശാലാക്ഷി…. അമ്മയുടെ മരണാനന്തരം പണിതതിനാലാവാം, അതിനാപ്പേരു വച്ചത്‌. ഇങ്ങിനെയൊരു മണ്ടപം പണിയണമെന്നൊരാഗ്രവുമായി വന്നൊരാ ഭക്തനോട്‌ ഗുരുജി ആവശ്യപ്പെട്ടതിത്രമാത്രം, ഇതിനു നിങ്ങള്‍ എത്ര തൂണുകള്‍ പണിയുന്നൊ, അത്രയും വീടുകള്‍ പാവപ്പെട്ടവര്‍ക്കായി പണിതുകൊടുക്കണം. പണിയുന്ന മണ്ടപത്തിന്‌ ആയിരം താമരയിതളുകള്‍ വേണം, കൊള്ളാം. പിന്നീടറിഞ്ഞു, ആശ്രമത്തിലെ ഇതുപോലുള്ള എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഇതുപോലെ തന്നെയാണ്‌… ആരും ആശ്രമത്തിന്റെ പുരോഗതിയല്ല, മറിച്ച്‌ അശരണരുടെ പുരോഗതിയാണ്‌ ഇച്ഛിക്കുന്നതെന്ന്.

മണ്ടപത്തിനു മുന്‍പില്‍ ഒരു നീണ്ട പുല്‍മൈതാനി. പല തട്ടുകളായി തിരിച്ചിരിക്കുന്ന ആ മൈതാനിയില്‍ ഗുരുജിയുടെ പ്രഭാഷണം കേള്‍ക്കാന്‍ ജനങ്ങള്‍ നിറയും. വളരെ മനോഹരമായ ഒരു സ്ഥലം. വൈകുന്നേരങ്ങള്‍ ചിലവഴിക്കാന്‍ പറ്റിയ സ്ഥലം. പക്ഷേ അവിടെയാരും വിശ്രമിക്കറില്ലത്രെ. എല്ലാവര്‍ക്കും തിരക്കുള്ള ജോലികള്‍… Art Of Living എന്നെ നോക്കി അപ്പൊ ഒന്നു കളിയാക്കി ചിരിച്ചൊ????ആ പുല്‍മൈതാനിയില്‍ ഞങ്ങള്‍ കുറച്ചുനേരം ഇരുന്നു… എന്റെ സുഹൃത്ത്‌ ഗുരുജിയെക്കുറിച്ചും, ആശ്രമത്തിലെ രീതികളെ ക്കുറിച്ചും, സത്സങ്ങിനെ കുറിച്ചും വാതോരാതെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു…. ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു, അവള്‍ക്ക്‌ സ്വന്തം കാര്യങ്ങളും, വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങളും പറയാനല്ല, ഈ പുതിയ വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങള്‍ പറയാനാണ്‌ താല്‍പര്യം. കൗതുകം തോന്നിപ്പോയി. അതുകൊണ്ടു തന്നെ, ഞാനും അധികമൊന്നും അങ്ങോട്ടും പറയാന്‍ തുനിഞ്ഞില്ല.

ഞങ്ങള്‍ അവിടെ നിന്നും നടന്നു. അടുത്തു തന്നെ ഒരു AOL books and CD library, canteen, ഒരു ചെറിയ sooper market തുടങ്ങി അത്യവശ്യം വേണ്ട എല്ലാം ഉണ്ട്‌… ഗുരുജിയുടെ ഒരു VCD യും, ഒരു പുസ്തകവും (ഇതു രണ്ടും എനിക്കെത്ര ഉപകരിക്കും അഥവാ മനസ്സിലാവും എന്ന് ഇപ്പൊ ദൈവത്തിനു മാത്രമേ അറിയൂ….) വാങ്ങി, അവളോട്‌ യാത്രയും പറഞ്ഞ്‌ ഞാന്‍ തിരിച്ച്‌ ബസ്സ്‌ കയറി. അപ്പൊഴും എന്റെ മനസ്സില്‍ കുറച്ച്‌ നേരമായി തുടങ്ങിയ സംശയം മാറിയില്ല…

ഈ ഗുരുജി ശരിക്കും ദൈവമാണൊ???? ഏയ്‌…

 

0909201_resized.jpg
[vishaalaakshi Mantap]   

click here to download PDF this post