മുന്നേ നടന്നവര്‍

എന്റെ വഴികളും ഒട്ടും വെത്യസ്ഥമല്ല.
കടപ്പട്ട വെച്ചുണ്ടാക്കിയ ഊഞാലില്‍ ഉച്ചത്തിലാടുമ്പോള്‍,
ഭാരമില്ലാതാവുന്നൊരാ ചെറുമാത്രയില്‍
കയറില്‍ നിന്നും കൈവിടാനും,
നിലാകാശത്തിന്റെ ഭാഗമായങിനെ
പറന്നു നടക്കനും ഞാനാഗ്രഹിച്ചിരുന്നു.

പലവശങളില്‍ നിന്നും എന്നെ മുറുക്കി വലിക്കുന്ന വടങള്‍
മോഹങള്‍, ശാപങള്‍…
അവരെ അറുത്തെറിയാനുള്ള കഴിവെനിക്കില്ല.

എനിക്ക് മുന്നേ നടന്നവരെപ്പോലെ ഞാനും.

അവസാനത്തെ അവസരം

ഞാന്‍ നിന്നെ അറിയുന്നില്ലെന്ന് തോന്നിയോ…
ഞാന്‍ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചതില്ലെന്ന് തോന്നിയോ…
ഞാന്‍ നിന്നെ വേദനിപ്പ്പിച്ചെന്ന് തോന്നിയോ…
എന്റെ ചുമ്പനങ്ങള്‍ മരവിച്ചതാണെന്ന് തോന്നിയോ…
തുറന്നു പറയുക,
നിനക്ക്‌ പശ്ചാത്തപിക്കാന്‍ ഇനിയൊരവസമില്ല,
പ്രകാശത്തിന്റെ മറുകരയിലേക്ക്‌ ഞാന്‍ യാത്രയാവുകയാണ്‌,
ഇരുട്ടിലെന്നെയറിയാന്‍ ആരുമുണ്ടാകില്ലെന്ന പ്രതീക്ഷയില്‍.

കൂട്ടുകാരി

ഇടവഴിയിലെ ചുമന്ന ചെളിവെള്ളത്തില്‍ കാലുകൊണ്ടു പടക്കം പൊട്ടിക്കാന്‍… 

ചേറ്‌ തേച്ചു മിനുക്കിയ വരമ്പിന്‍ സുഷിരങ്ങളില്‍നിന്നും തലയിടുന്ന കക്കകളെ നോക്കിച്ചിരിക്കാന്‍… 

വര്‍ഷമാസങ്ങളില്‍ നിറയുന്ന ചാലില്‍ വരിയിടുന്ന തുപ്പലം കൊത്തികളെ ശല്യപ്പെടുത്താന്‍… 

കടപ്ലാവിന്റെ തണലില്‍ ഞാന്‍ കെട്ടിയൊരൂഞ്ഞാലില്‍ ഇരുത്തിയാട്ടാന്‍…. 

പൂഴിമണല്‍ ചോറും, വെളിവെള്ളം സാമ്പാറും, ശീമയിലപ്പൊരിയലുമുണ്ടാക്കി, അഛനുമമ്മയും കളിക്കാന്‍… 

എനിക്കൊരു കൂട്ടുകാരിയെ കിട്ടി…

കാട്ടുതീ!

കാട്ടുതീ ജീവിതത്തിലുമുണ്ട്‌. 
സ്വച്ഛശാന്തങ്ങളായവയെല്ലാം കരിച്ചില്ലാതാക്കുന്ന, 
ഭാഗ്യമുള്ളവര്‍ മാത്രം പുതുനാമ്പുകളായ്‌ മുളക്കാന്‍ വിധിക്കപ്പെടുന്ന, 
അസഹ്യമായ തീ!

നേരമായ്‌…

ശോഷിച്ച കോശങ്ങളനുസരണ കാട്ടാതെ,
മോഹിച്ച സ്വപ്നങ്ങള്‍ കരുണകാട്ടാതെ,
കൊഴിഞ്ഞു വീഴാന്‍.
നിന്നെയിക്കിളികൂട്ടാനെത്തുന്ന കാറ്റിനാലാ-
രോരുമറിയാതെ പറന്നിറങ്ങാന്‍.

നേരമായ്‌,
നിന്‍ കാല്‍ചുവട്ടിലെന്നും,
ചുമ്പിച്ചുറങ്ങാന്‍,
നിന്‍ ജീവനാടിതന്‍ വിശപ്പടക്കാന്‍,
നിന്‍ ഭോജ്യമായ്‌ അടിഞ്ഞുചേരാന്‍.

നേരമായ്‌,
ഒരുനാള്‍ നിന്റെ ശിഖരങ്ങളില്‍,
നീപോലുമറിയാതെ പുനര്‍ജ്ജനിക്കാന്‍,
കൂവളത്തിലായ്‌ പുണര്‍ന്നുറങ്ങാന്‍.

ഭയപ്പെടുത്തുന്നവര്‍

��യപ്പെടുത്തുന്നവര്‍

ഞാന്‍ ജീവിച്ചത്‌
ഭയപ്പെട്ടും, തകര്‍ന്നുമാണ്‌.

ഉന്മത്തനായ്‌ കാറ്റെന്നെ
ചിതറിത്തെറിപ്പിക്കാന്‍
നോക്കുന്നു.
എന്നെ കരയാന്‍ വിടാതെ.

രക്തം തിളപ്പിച്ചെന്നെ
വധിക്കാനര്‍ക്കനും നോക്കുന്നു.
എന്നെ ചിരിക്കാന്‍ വിടാതെ.

ഈ രാവിലീ ഹിമവും വാശികാട്ടുന്നു,
സ്മൃതിയായൊരെന്‍ സ്വപ്നങ്ങളെ
സ്നേഹിക്കാന്‍ തരാതെ.

മോഹങ്ങളൊരു പിടി
വാരിത്തരുന്നെന്‍ പ്രിയര്‍,
മരിക്കാന്‍ വിടാതെ.

ചുറ്റിലുമെല്ലാമെന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു…
കരയാനും, ചിരിക്കാനും,
സ്നേഹിക്കനും, മരിക്കാനും
ഒന്നിനും സമ്മതിക്കാതെ.

ഇന്നവരെ നോക്കി ഞാന്‍ പറയാന്‍ പഠിക്കുന്നു,
ഞാന്‍ ഇവിടെത്തന്നെയുണ്ടെന്ന്,
ആരെയും വെറുക്കാന്‍ വിടാതെ.

എന്നെയാരും അറിഞ്ഞില്ല

എന്നെയാരും അറിഞ്ഞില്ല

വാക്കുകളില്ലാത്തൊരു ഭാഷ-
ഞാന്‍ വായകൊണ്ട്‌ പറഞ്ഞു.

ആരും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.

ശബ്ദങ്ങളില്ലാത്ത മണിമുഴക്കം പോലെ,
മൗനമായൊരു നാദം പോലെ,
ഞാനട്ടഹസിച്ചു.

ആരും ചിരിച്ചില്ല.

തിരയടുപ്പിച്ച ചിപ്പികള്‍കൊണ്ടെന്‍
നൊമ്പരങ്ങള്‍ക്കു ഞാന്‍ ബലിയിട്ടു.

എന്റെ കണ്ണീര്‍ ആരും കണ്ടില്ല.

എന്റെയാത്മാവിനെ മറയ്ക്കാന്‍ ഞാന്‍-
അദ്രിശ്യമാം തുണിചുറ്റി.

എന്നെയാരും കണ്ടില്ല.

എന്റെ ദുഖവും പകയും
ശബ്ദങ്ങളില്ലാത്ത നിലവിളിയാക്കി
ഞാന്‍ അലറിക്കരഞ്ഞു.

ആരും കേട്ടില്ല.

ജീവനില്ലാത്ത തലോടലായ്‌,
ഘനീഭവിച്ച വിരലുകള്‍ ചെറുചൂടുള്ള
മേനിയില്‍ തൊട്ടു.

ആരും പ്രതികരിച്ചില്ല.

ഭാരിച്ച പാടുകളീമണല്‍പരപ്പിലേല്‍പ്പിച്ച്‌,
ഭാരമില്ലാതെ ഞാന്‍ നടന്നു.

ആരും കൂടെ വന്നില്ല.

ചായം നിറഞ്ഞ ചിത്രങ്ങള്‍ നോക്കി,
കാലം മാറ്റുന്ന മേഘത്തെ നോക്കി
ഞാനിരുന്നു.

എന്നെയാരും അറിഞ്ഞില്ല.