ഓലപ്പടക്കം

വിഷുക്കണിയല്ല, വിഷുക്കൈനീട്ടമല്ല, സദ്യയല്ല..
എന്തിനധികം.. കന്പിത്തിരിയും, മത്താപ്പും, തലചക്രവും, മേശപ്പൂവുമല്ല…
പടക്കമായിരുന്നു എന്റെയാവേശം!

ആദിത്യനരുൾ ചെയ്ത കിരണങ്ങളാൽ തഴുകിയുണങ്ങിയ പനയോലച്ചീളുകൾ,
അമാനുഷമായ കരവിരുതിനാൽ മെടഞ്ഞെടുത്ത്,
ഒരു പൊടി കരിമരുന്നതിൽ വെച്ച്, കരിപുരട്ടിയ ചെരുതിരി നാട്ടി, ഒറ്റവലി!

ഓലപ്പടക്കം ഞങൾക്ക് വേണ്ടി പൊട്ടാൻ തയ്യാറായി, ഓല മെടഞ്ഞ മുറത്തിലങ്ങിനെ കിടന്നു.

വീടിന്റെ തൊട്ടടുത്താണ് സിജൂന്റെ വീട്. വിഷുക്കാലമായാൽ അവന്റെ വീടൊരു പടക്ക നിർമ്മാണശാലയായി മാറും. സിജൂന്റച്ചൻ ഓലപ്പടക്കങ്ങളുടെ ഉസ്താദായിരുന്നു. അവന്റെ വീടിനു ചുറ്റും പനയോലകൾ ഉണക്കാനിട്ടിരിക്കുന്നതു കാണുന്പോൾ വരാനിരിക്കുന്ന വിഷുദിനങ്ങളും, പൊട്ടാനിരിക്കുന്ന പടക്കങ്ങളും എന്റെ മനസ്സിലേക്കോടി വരും.

കശുവണ്ടി കൊടുത്താൽ കിട്ടും ഓലപ്പടക്കം. അതിപ്പോ കാശുകൊടുത്താലും കിട്ടും. പക്ഷെ പറന്പിലേക്കൊന്നിറങ്ങിയാൽ ഇഷ്ടത്തിനു കശുമാങ കിട്ടും, അതിന്റെയണ്ടി മാത്രം പിഴുതെടുത്തു കൊടുത്താൽ കിട്ടുന്ന പടക്കത്തിനു ശബ്ദം കൂടും.

ഞാൻ പൊടിയായിരുന്നപ്പോൾ ചേട്ടൻ ഓലപ്പടക്കം തിരി കത്തിച്ച് വലിച്ചറിയുന്നതും നോക്കി നിക്കും. അന്നെനിക്ക് പടക്കം കൈകൊണ്ട് കത്തിച്ച് എറിഞ്ഞു പൊട്ടിക്കാനുള്ള പ്രായപരിധി ആയിട്ടില്ലായിരുന്നു. നീളമുള്ള കടലാസിന്റെ ഒരറ്റത്തോ, കയറുകഷ്ണത്തിന്റെ ഒരറ്റത്തോ മറ്റോ പടക്കം വെച്ച്, മറ്റേ അറ്റത്ത് തീകൊളുത്തി, അര ഫർലോങ് ദൂരം മാറി നില്കും. ക്ഷമ എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം വളരെ ചെറുപ്പത്തിലേ ലോകമെന്നെ പഠിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. പിന്നെ വളർന്നു വന്നപ്പോഴേതോ ഒരു വിഷുവിന് ചേട്ടൻ “ങാ എന്നാ ചെക്കൻ പൊട്ടിച്ചു നോക്കട്ടെ” എന്ന മട്ടിൽ എനിക്കൊരു ചാൻസ് തന്നു.

ഭയ ഭക്തി ബഹുമാനത്തോടെ ഞാനൊരു പടക്കമെടുത്ത് അതിന്റെ തിരി തീയിൽ നനച്ച്, തിരി കത്തിയോ എന്ന് പോലും നോക്കാതെ ഞാൻ ആകാശത്തിലേക്ക് വലിച്ചറിഞ്ഞു. ഞാനും പടക്കവുമായുള്ള അപാരമായ ഒരു ബന്ധത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു അത്.

ഠേ!

താഴെ മുട്ടരുത്. അതിനു മുന്നേ പടക്കം പൊട്ടണം. അതാണതിന്റെ ഒരിത്. ഇനിയെങാനും താഴെവീണാൽ, തിരി കെട്ടാൽ, ഒന്നും നോക്കാതെ പൊയി എടുത്തു നോക്കും, പാതി കത്തിയൊടുങ്ങിയ തിരി ഒന്നുകൂടെ കത്തിക്കും. തിരിക്കും പടക്കത്തിനുമിടയിൽ മൈക്രൊ സെക്കന്റുകൾ മാത്രമുള്ളപ്പോൾ ആകാശത്തോട്ടെറിയും.

ഠേ!

ഞാനറിയാതെ തന്നെ എന്റെയാഹങ്കാരവും വളർന്നു. ആ ദിവസങ്ങളിൽ പടക്കം എന്ന ഒരേയൊരു വികാരം മാത്രമാണ് ഞാൻ കൊണ്ടുനടന്നത്. വല്ലാത്തൊരു ആവേശത്തോടെ ഞാൻ പടക്കങ്ങളുമായി പരീക്ഷണങ്ങൾ തുടങ്ങി. മൂന്നോ നാലോ പടക്കത്തിന്റെ തിരികൾ കൂട്ടിയിണക്കി, ചിരട്ടയുടെ കണ്ണിൽ തുളയിട്ട്, അതിൽ തിരുകി വെക്കും. എന്നിട്ട് ചിരട്ട കമിഴ്ത്തി വെച്ച്, തിരിക്കു തീ കൊടുക്കും. മണ്ണിൽ കുഴി കുത്തി, അതിൽ പടക്കം വെച്ച് പൊട്ടിക്കും.

കൃഷ്ണൻ ചേട്ടന്റെ മതിലിന്റെ ഇടിഞ്ഞു തുടങ്ങിയ വെട്ടുകല്ലുകൾക്കിടയിൽ പടക്കങ്ങൾ സുഘമായി കയറിയിരിക്കാമെന്നും, അതുപൊട്ടുന്പോൾ കല്ലിന്റെ ഒരുഭാഗം മനോഹരമായി തെറിച്ചു പോകുമെന്ന് കാണിച്ചു തന്നതും ദിലിച്ചേട്ടനാണ്. ആ ശിഷ്യത്വം എന്നെ ഓലപ്പടക്കം പൊട്ടിക്കുന്നതിൽ അഗ്രഗണ്യനാക്കി.

ആയിടക്കാണ് ഒരു വിഷുക്കാലത്ത് അമ്മയും ചിറ്റമാരും കൂടി കടുത്തുരുത്തിയിൽ ഞങ്ങളുടെ തറവാട്ടിലേക്ക് പോകാൻ തീരുമാനമായത്. അമ്മമ്മയുടെയും, മുത്തച്ഛന്റേയും വക മൂന്നു ചിറ്റമാരും, ഒരമ്മാവനുമാണെനിക്കുള്ളത്. “മുക്കാലിക്കൽ” എന്ന ഓമനപ്പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ഞങ്ങളുടെ തറവാട്ടിൽ അമ്മമ്മയും , മുത്തച്ചനും കൂടാതെ, അപ്പുമ്മാവനും അമ്മായിയും, ദേവിചിറ്റയും കുടുമ്പവും താമസിച്ചിരുന്നു.

ബാക്കിയുള്ള രണ്ട് ചിറ്റമാരും, എന്റമ്മയും മാത്രമാണ് ത്യശൂരിൻറെ പ്രാന്ത പ്രദേശങ്ങളിൽ കുടിയേറിപ്പാർത്തത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവധിക്കാലങ്ങളിൽ ത്രിശൂര് നിന്നും കടുത്തുരുത്തിയിലേക്കുള്ള യാത്ര അന്നത്തെ കാലത്തൊരു സംഭവമായിരുന്നു ഞങ്ങൾക്ക്.

എന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും ഞാനും അമ്മയും. കാരൂരെന്ന ഗ്രാമത്തിൽ നിന്നും, കൊടകര ടൌൺ വരെയെത്താൻ വല്ല ഓട്ടോയും കിട്ടിയാലാലയി. ഇല്ലെങ്കിൽ നടക്കണം. അവിടെ ചാലക്കുടി സ്റ്റോപ്പിൽ മിക്കവാറും രമച്ചിറ്റയും , മൂത്തവൻ അനുവും, അനുജത്തി രാധുവും കാണും. അനുവിനെന്റെ സമപ്രായമാണ് . അവനെന്നെക്കാളല്പം ലോകവിവരം കൂടുതലാണെന്ന് തോന്നിയിരുന്നെങ്കിലും, ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയമാണെന്നറിയാമെങ്കിലും, എന്റെയത്ര പടക്കം പൊട്ടിച്ച് പരിചയം അവനുണ്ടാവില്ല എന്ന അഹങ്കാരമുള്ളതുകൊണ്ട് ഞാനത് ഗൗനിക്കാൻ പോയില്ല.

കൊടകരയിൽ നിന്നും ഓർഡിനറിയിൽ ചാലക്കുടിയിലേക്ക്. അവിടെ ഞങ്ങളെ കാത്ത് പ്രേമച്ചിറ്റയും മൂത്തവൻ പ്രവീണും, അനുജത്തി ലക്ഷ്മിയും കാത്തു നിൽക്കുന്നുണ്ടാവും. പ്രവീണിനും എന്റെ സമപ്രായമാണ്. ചാലക്കുടിയിലെ കുറച്ച് പ്രമാണിമാരുടെ മക്കൾ അവന്റെ കൂട്ടുകാരായുള്ളതെനിക്കറിയാമെങ്കിലും, അവനും ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയമാണെന്നറിയാമെങ്കിലും അവമ്മാർക്കാർക്കെങ്കിലും പത്ത് സെക്കന്റിൽ ഒന്നിന് പുറകെ ഒന്നായി പത്ത് പടക്കം പൊട്ടിക്കാനാകുമോ? ഇല്ല.

എനിക്കാദ്യമായി, പച്ചക്കളറുള്ള വണ്ടി സൂപ്പർ എക്സ്പ്രസ്സാണെന്നും, സൂപ്പർ ഫാസ്റ്റിനും, ഫാസ്റ് പാസ്സഞ്ചറിനും തമ്മിലുള്ള വെത്യാസങ്ങൾ എന്തെല്ലാമാണെന്നും ആ ചാലക്കുടി ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ വെച്ചാണ് അമ്മ എനിക്ക് പറഞ്ഞു തന്നത്.

അവിടെ നിന്നും ഞങ്ങളെല്ലാവരും കൂടി കോട്ടയം വണ്ടി കയറും. വഴിയിൽ എത്ര മാരുതി കാറുകൾ കണ്ടു, എത്ര അംബാസഡർ കാറുകൾ കണ്ടു എന്ന കണക്കെടുപ്പായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ പ്രധാന വിനോദം. എറണാകുളം വഴിയാണ് പോകുന്നതെങ്കിൽ, ഞാനതു വരെ പോകാത്ത ആ പട്ടണത്തിനെ അദ്‌ഭുതത്തോടെ നോക്കിയിരിക്കും. എല്ലാം പുതുമയുള്ള കാഴ്ചകൾ.

മുക്കാലിക്കലെത്തിയാൽ പിന്നെ ഞങ്ങൾ തവളക്കുളത്തിൽ വീണ ചേരയെപ്പോലെയാണ്. എവിടെനിന്ന് തുടങ്ങണമെന്നൊരു പിടിയുമില്ല. കരോട്ട് പോണം, കൗമുദിചിറ്റയുടെ വീട്ടിൽ പോണം, അവിടെ ശ്രീക്കുട്ടൻ ചേട്ടന്റെ കയ്യിലുള്ള രഹസ്യപ്പെട്ടി തുറന്ന് കാണണം. അതൊരു സംഭവം പെട്ടിയായിരുന്നു ഞങ്ങൾക്ക്. അതിന്റെയുള്ളിൽ പഴയതും, വിലപ്പെട്ടതുമായ പലതുമുണ്ട്. ഓല ഗ്രന്ഥങ്ങൾ, ആനവാൽ കെട്ടിയ മോതിരം, വെളിച്ചം കാണാത്ത മയിൽപ്പീലി അങ്ങിനെ പലതും. അത് തുറക്കാൻശ്രീക്കുട്ടൻ ചേട്ടന് മാത്രമേ അറിയുള്ളൂ എന്നാണ് ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞരിക്കുന്നത്. ഞങ്ങളെ കാണിക്കാൻ താക്കോലിട്ട് അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും തിരിക്കും. പെട്ടി പതിയെ തുറക്കുന്നുണ്ടെന്ന് കാണിക്കാൻ, ശ്രീക്കുട്ടൻ ചേട്ടൻ മുഖത്ത് പല ഭാവങ്ങൾ വരുത്തും. പൊട്ടാൻ മുട്ടി നിൽക്കുന്ന ആനപ്പടക്കത്തിനെ നോക്കുന്ന പോലെ ഞങ്ങളങ്ങിനെയിരിക്കും.

ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കണം, അമ്പലത്തിനടുത്തുള്ള ചായക്കടയിൽ നിന്നും ഗ്യാസ് മിട്ടായി വാങ്ങണം. ടൗണിലെ ബേക്കറിയിൽ നിന്നും പാൽപേട വാങ്ങണം, എന്നിട്ടത് കൗമുദി ചിറ്റയുടെ വീട്ടിലെ ഫ്രിഡ്ജിൽ കൊണ്ടുവെക്കണം. കിണറ്റിൽ നിന്നും വെള്ളംകോരി കുളിമുറിയിലെ ടാങ്കിൽ നിറയ്ക്കണം. കൊക്കോ മരത്തിൽ നിന്നും കൊക്കോ പഴം പറിക്കണം. ഊഞ്ഞാല് കെട്ടണം. പണി പിടിപ്പതാണ്.

അന്ന് വിഷുത്തലേന്നാണ്. അപ്പുമ്മാവൻ അങ്ങാടി വരെ പോകാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പായിരുന്നു. ഒരു കൈ സഹായത്തിനു ഞാനും കൂടെ പോയി. അങ്ങാടി ചന്തയായിരുന്നു അമ്മാവന്റെ ലക്‌ഷ്യം. ഒരു വീട് നിറയെ തിങ്ങി നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ജനത്തിന് വേണ്ട എല്ലാ പല വ്യഞ്ജനങ്ങളും അമ്മാവൻ വാങ്ങി കൂട്ടി. ഗ്രഹിണി പിടിച്ച ആട് പ്ലാവിലയെ നോക്കുന്ന പോലെ ഞാനതെല്ലാം ചുമ്മാ നോക്കി നടന്നു.

പെട്ടന്നാണ് ഞാനത് ശ്രദ്ധിച്ചത്. ചന്തയിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ, ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോയൊരു കട. കട എന്നൊന്നും പറയാനില്ല. ഒരു വയസ്സായ വല്യമ്മച്ചി, മീൻ വിൽക്കാൻ ഇരിക്കുന്ന മട്ടിൽ തന്റെ മുന്നിലെ കുട്ടയിൽ നോക്കി ഒരുക്കുന്നു. ആരും ആ വഴി പോലും പോകുന്നില്ല.
പക്ഷെ ആ കൂട്ടക്കുള്ളിലെ കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയം ആഹ്ലാദം കൊണ്ട് പൊട്ടി തകരുമെന്ന് തോന്നി.

ഠേ!

ഓലപ്പടക്കങ്ങൾ! ഒരു കുട്ട നിറയെ ഓലപ്പടക്കങ്ങൾ! പച്ചക്കറി സ്റ്റാളുകൾക്കും മറ്റു വീട്ടു സമാന സ്റ്റാളുകൾക്കുമിടയിൽ, സദ്യയിലയിൽ ക്ഷണിക്കാതെ വന്ന ഈച്ചയെപ്പോലെ അവരും, അവരുടെ പടക്കം നിറച്ച കുട്ടയും.

ആ സന്ധ്യയിലെ തണുത്ത കാറ്റിൽ നനവ് പടർന്നു തുടങ്ങിയ ആ പടക്കങ്ങൾ എന്നെ നോക്കി കേഴുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി. അവരെ ഒരു ചെറു തീനാളത്തോട് ചേർത്ത് വച്ച് , ഗുരുത്വാകർഷണത്തിനെതിരെ പറന്ന് , വലിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ ഒന്നുമല്ലാതായിത്തീരാൻ
അവരാഗ്രഹിക്കുന്നതായെനിക്ക് തോന്നി. ഞാനെന്റെയാഗ്രഹം അമ്മാവനോട് പറഞ്ഞു.

കടുത്തുരുത്തിയിൽ ഓലപ്പടക്കങ്ങൾ ഗ്രനേഡിന് സമമാണെന്ന് അമ്മാവന്റെ ചുകന്ന തുടുത്ത മുഖം കണ്ടപ്പോഴാണെനിക്ക് മനസ്സിലായത്. എനിക്ക് പടക്കങ്ങളിലുള്ള പ്രാവീണ്യത്തിനെ കുറിച്ചൊന്നും പറയാൻ ആ സമയം ഉചിതമായി എനിക്ക് തോന്നിയില്ല. ആരുതാത്തതെന്തോ അറിയാതെ എന്റെ നാവിൽ നിന്നും വീണതാണെന്നു കരുതി മിണ്ടാതിരുന്നാൽ മതി എന്ന മട്ടായിരുന്നു അമ്മാവനപ്പോൾ. കോലുമിട്ടായിക്ക് വേണ്ടി വാശി പിടിച്ചു കരയുന്ന കുട്ടിയെപ്പോലെ ഞാനമ്മാവന്റെ പിറകിൽ കൂടി. ഇതത്ര അപകടം പിടിച്ച സാധനമല്ലെന്നും, ഞാൻ വളരെ സൂക്ഷിച്ച് കടലാസിൽ വെച്ച പൊട്ടിച്ചോളാമെന്നുമൊക്കെയുള്ള എന്റെ മാർക്കറ്റിംഗ് വാചകങ്ങളിൽ അവസാനം അമ്മാവൻ മുട്ടുകുത്തി.

വാടാത്ത തക്കാളി നോക്കി എടുക്കുന്നപോലെ, അമ്മാവൻ ഓരോരോ പടക്കങ്ങളിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി പൊട്ടാൻ ചാൻസില്ല എന്ന് തോന്നുന്നവ കാണിച്ചു കൊടുത്തു. ആ വല്യമ്മ അമ്മാവൻ ചൂണ്ടിയ പടക്കങ്ങൾ ഒരു കടലാസു പൊതിയിലാക്കി എനിക്ക് തന്നു. ഒരു പൊതി ആലുവ പോലെ, ഒരു പൊതി പാൽ പേട മിട്ടായി പോലെ, ഞാനാ പൊതി എന്നോട് ചേർത്ത് പിടിച്ച് തിരിച്ചുനടന്നു. ആ നിമിഷം മുതൽ മുക്കാലിക്കലെത്തുന്ന വരെ അപ്പുമ്മാൻ എനിക്ക് തന്ന ഉപദേശങ്ങൾ കേട്ടാൽ, പടക്കമെന്നല്ല, വിഷു എന്ന് കേട്ടാൽ പോലും ആരും ഭയന്ന് വിറക്കും. അത്ര ഭയാനകമായൊരു സംഭവമായിരുന്നു അമ്മാവന്റെ മനസ്സിൽ പടക്കങ്ങൾ.

വീട്ടിലെത്തിയിട്ടും അപ്പുമ്മാൻ വെറുതെയിരുന്നില്ല. അമ്മായിയിൽ തുടങ്ങി, അമ്മയുടെയും, ചിറ്റമാരുടെയും ഉള്ളിൽ അപകടത്തിന്റെയും, മുത്തു(എന്നെ മുത്തുവെന്നും, സ്നേഹമുള്ളവർ മുത്തപ്പാ എന്നും വിളിച്ചു പോന്നിരുന്നു) അരുതാത്തതെന്തോ ഇപ്പൊ ചെയ്യും എന്നുമുള്ള ഭയവും ആളിപ്പടർത്തി. അമ്മമ്മയും, മുത്തച്ഛനും എനിക്കെതിരെ ശക്തമായി രംഗത്തു വന്നു. പറഞ്ഞിട്ട് കേൾക്കാത്ത ഇവനെ, എന്ത് വിലകൊടുത്തും പടക്കം പൊട്ടിക്കുന്നതിൽ നിന്നും വിലക്കണമെന്നവർ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു. ഞാൻ പടക്കം പൊട്ടിച്ച് നടക്കുന്നത് കണ്ട് ശീലമുള്ളതുകൊണ്ടായിരിക്കണം, ഒന്ന് രണ്ട് തവണ ട്രൈ ചെയ്തിട്ട്, അമ്മ നിർത്തി.

ഞാൻ എല്ലാം മറികടന്ന്, ഒരു മണ്ണെണ്ണ വിളക്കും കത്തിച്ച്, മറുകയ്യിൽ പടക്കപ്പൊതിയുമായി മുറ്റത്തോട്ടിറങ്ങി. പിന്നണിയിൽ എന്താണ് പടക്കമെന്നും, അത് പൊട്ടിയാൽ എന്താണപകടമെന്നും, പടക്കം പൊട്ടിച്ചവർക്കുണ്ടായ അപകടങ്ങളെന്താണെന്നും ഒന്നിന് പുറകെ ഒന്നായി ചിറ്റമാർ പറയുന്നതെനിക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു.

തറവാടിന്റെ മുറ്റത്ത് അന്ന് ഞാനെന്റെ ജീവിതത്തിൽ അനുഭവിക്കാത്ത അത്രയും പ്രതിരോധവും, വിയോജിപ്പുമാണ് എനിക്ക് നേരിടേണ്ടി വന്നത്. ഒരു വശത്ത്, എന്റെ അമ്മാവനും, അമ്മായിയും, ചിറ്റമാരും എന്നെ പടക്കം പൊട്ടിക്കാൻ വിടാതെ ദേഷ്യപ്പെടുന്നു. മറുവശത്ത്, ഇനിയിതിൽ നിന്നും പിന്മാറിയാൽ തകരുന്ന എന്റെ അഭിമാനം എന്നെ നോക്കി കരയുന്നു. അനുവും പ്രവീണും അങ്ങോട്ടോ.. ഇങ്ങോട്ടോ മറിയാൻ പാകത്തിന് നില്കുന്നു. അവരുടെ മുഖത്ത് യുദ്ധഭീതി നിഴലിച്ചിരുന്നു. എന്റെ മാനം ചീറ്റിപ്പോയൊരു പടക്കമാകാതിരിക്കാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു.

എന്തായാലും, എറിഞ്ഞു പൊട്ടിച്ച് എല്ലാവരെയും കയ്യിലെടുക്കാൻ പറ്റില്ലെന്ന് എനിക്കുറപ്പായി. അവസാനം, കടലാസിന്റെ അറ്റത്ത് വെച്ച് തീ കൊടുക്കാമെന്ന ധാരണയിൽ ഞാനാളെല്ലാവരും ഒത്തു ചേർന്നു.

അമ്മമാരും, കുട്ടികളും, അമ്മാവനും, അമ്മമ്മയും, മുത്തച്ഛനും എല്ലാവരും എന്റെ പടക്കം പൊട്ടിക്കൽ കാണാൻ ഉമ്മറപ്പടിയിൽ വന്നിരുന്നു. സായം സന്ധ്യ ഇരുട്ടിന് വഴിമാറിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആദ്യമായാണെനിക്ക് ഇത്രയും വലിയൊരു സദസ്സിനു മുന്നിൽ പടക്കം പൊട്ടിക്കാനുള്ള അവസരമുണ്ടാവുന്നത് എന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. വൈകാതെ, ഞാൻ കടലാസിന്റെയൊരറ്റത്ത് ഒരു പടക്കം വെച്ചു.

അപ്പോഴാണ് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്, ഈ പടക്കം നാട്ടിലെ പോലെ അല്ല, ഇതിന്റെ തിരിക്കു ചുറ്റും ഒരു കടലാസ് ചുരുട്ടി വെച്ചിരിക്കുന്നു. അതെന്തിനാണെന്ന് എനിക്ക് അന്നും ഇന്നും മനസ്സിലായിട്ടില്ല. ഏതായാലും, അങ്ങിനെ ഞാൻ പതിയെ കടലാസിന്റെ മറുവശത്ത് തീ കൊളുത്തി. തീ പിടിക്കുന്നതിനു മുന്നേ എല്ലാവരും കൂടി ബഹളമുണ്ടാക്കി തുടങ്ങിയിരുന്നു, എന്നോട് ഓടി മാറി നിൽകാൻ. ചുമ്മാ ഒരു പേരിനു വേണ്ടി ഞാൻ കുറച്ചകലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. എല്ലാവരും ചെവിപൊത്തി, പടക്കം പൊട്ടുന്നതും കാത്തിരുന്നു…

ഠേ!

അത്രക്കധികമില്ലെങ്കിലും, അത്യാവശ്യം സബ്ദത്തോടെ പടക്കം പൊട്ടി. എല്ലാവരുടെയും മുഖം ആകാക്ഷയുടെയും, അത്ഭുതത്തിന്റെയും പരമോന്നത തലങ്ങളിലേക്കെത്തി. എന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു സാഹസികന്റെ ചിരി പടർന്നു.

കാര്യം വിജയകരമായെങ്കിലും, ആരും എന്നെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചില്ല. മാത്രമല്ല, ഇനിയൊന്നും വേണ്ട എന്ന മട്ടിൽ എല്ലാവരും പൊട്ടി തട്ടി എണീക്കാൻ തുടങ്ങി. അതെനിക്ക് സഹിച്ചില്ല. മുക്കാലി മുഴങ്ങുമാർ ഞാനുച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു..

“ഇനി ഞാൻ പടക്കമെറിഞ്ഞു പൊട്ടിക്കും”

വീടിനകത്തേക്ക് കയറാൻ തുടങ്ങിയവർ അതെ വേഗത്തിൽ തിരിഞ്ഞു നിന്നു. ഞാൻ മറ്റൊരു യുദ്ധത്തിനു തയ്യാറെടുത്തു. ശരവർഷം പോലെ അമ്മാവനും, ചിറ്റമാരും എന്നെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി.. മുത്തച്ഛൻ അത്യുച്ചത്തിൽ എന്നോട് കയർത്തു.

ഒന്നും കേൾക്കാതെ, ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു ഭയവുമായി ഞാൻ ഒരു പടക്കം കയ്യിലെടുത്തു. എന്നിട്ടെന്നോട് തന്നെ ചോദിച്ചു, വേണോ?

പിന്നണിയിൽ, ചിറ്റമാരുടെയും, അമ്മാവന്റെയും ശബ്ദം അലയടികളായെന്റെ ചെവിയിലെത്തി. പരമാവധി ശ്രദ്ധ കൈവരിച്ച് ഞാൻ പടക്കത്തിന്റെ തിരി വിളക്കിന്റെയടുത്തേക്ക് കൊണ്ട് ചെന്നു…

പക്ഷെ…

ഈ കടുത്തുരുത്തി പടക്കത്തിന്റെ തിരി ഇത്രവേഗത്തിൽ തീപിടിക്കുമെന്ന് മനസ്സിലാക്കി വരുന്നതിനു മുന്നേ തന്നെ, പടക്കം അതിന്റെ ജോലി തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആ തിരിച്ചറിവ്, എന്റെ തലയിൽ നിന്നും കയ്യിലെക്കെത്തുന്നതിനു മുന്നേ പടക്കം അതിന്റെ ജോലി ആരംഭിച്ചിരുന്നു.

ഠേ!

തള്ളവിവരലിനും, ചുരുണ്ടുവിരലിനുമിടയിൽ, ഇക്കിളി കൊണ്ടിരുന്ന പടക്കം, പെട്ടെന്ന് സകല ശക്തിയുമെടുത്ത് പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. പിന്നണിയിലെ ചിറ്റമാരുടെ ശബ്ദം വായുവിലലിഞ്ഞു പോയി. പടക്കത്തിന്റെ വിമോചന സമരത്തിൽ പെട്ട മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ തീ കെട്ടുപോയി. എന്നിട്ടും, എന്റെ കണ്ണുകളിൽ വെളുവെളുത്ത പുളിക്കുന്ന പ്രകാശം മാത്രം. കാതുകളിൽ കരിവണ്ടുകളുടെ കൂത്താട്ടം മാത്രം.

നടന്നത് അപകടമായിരുന്നു എന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിയുന്നതിനു മുന്നേ അപ്പുമ്മാൻ എന്റെയടുത്തെത്തി. എന്റെ കാഴ്ചക്കൊന്നും പറ്റിയിട്ടില്ലെന്ന് അമ്മാവനറിയാൻ വേണ്ടി, പതിവിലും കൂടുതാലായി ഞാൻ കണ്ണ് മിഴിച്ചു പിടിച്ചു നിന്നു. ചെവി കേൾക്കാനൊരു കുഴപ്പവമില്ലെന്നറിയിക്കാൻ, അമ്മാവൻ ചോദിക്കാതെ തന്നെ “ഏയ്.. അങ്ങനെ കുഴപ്പൊന്നൂല്യാമ്മാവാ” എന്ന് പറയുകയും ചെയ്തു.

പൊള്ളുന്ന കൈവിരലുകൾ പോകറ്റിലിട്ട്, ഒരു നനഞ്ഞ പടക്കം പോലെ ഞാൻ വീടിന്റെയകത്തേക്കോടി. പിറ്റേന്ന്, അപമാന ഭാരം താങ്ങാനാവാതെ, ബാക്കി വന്ന പടക്കങ്ങൾ ഞാൻ കൊണ്ടുപോയി കുഴിച്ചിട്ടു.

അന്നുമുതലാണ്, വലിയ പ്രഷർ ഉള്ള ജോലികൾ എന്നെക്കൊണ്ട് ചെയ്യാനാവില്ലെന്ന് ഞാൻ മനസിലാക്കിയത്.

Advertisements

പനിനീർ പൂവ്

ഒന്നുറപ്പാണ്.
നിന്റെ തലയറുക്കപ്പെടും.

ഒന്നെയിനിയറിയേണ്ടതുള്ളൂ..
അവളുടെ മൃദുലമാം അധരങ്ങളോ,
അതികായൻമ്മാരുടെ മാറിന്റെ മണമോ,
തീപ്പെട്ടവന്റെയലങ്കാരമോ…
ഏതാണ് നിന്റെ ശവമഞ്ചം ?

നിന്നെയെന്തിനു കൊള്ളാം?

കുരക്കാനറിയുമോ?
കഥയറിയാതെയാട്ടം കാണാനെത്തുന്ന പൂവന്‍ കൂട്ടത്തെ നോക്കി,
ശബ്ദവും ഉമിനീരും മോഷ്ടിച്ച് നുണ തുപ്പുന്ന വടിതാങിയെ വായോട് ചേര്‍ത്ത് കുരക്കാനറിയുമോ?

തലോടാനറിയുമോ?
രോഷവും, കാമവും, ഭാവവും വെള്ളമറയിട്ട് ചുറ്റി,
ചെയ്യുന്ന പാപങ്ങള്‍ കണ്ണടച്ചിരുട്ടാക്കി, ഉണങിയ ഹ്രിദയങളെ മാറോട് ചേര്‍ത്ത് തലോടാനറിയുമോ?

ചിരിക്കാനറിയുമോ?
തിന്നുതീര്‍ടത്തൊരങ്കാരങ്ങള്‍ കക്ഷത്തിലാക്കി,
കാലം വിഴുപ്പെറുക്കിയ കമ്പിയിഴകള്‍ക്കിടയിലൂടെ, ഇന്നലെവരെയെന്നെ പ്രിയനാക്കിയവരെ നോക്കി ചിരിക്കാനറിയുമോ?

സൗന്ദര്യമോഹം

കാലമെമ്പൊട്ടൊഴിഞ്ഞീടിലുമറിഞീല
കാതലാമെൻ സൗന്ദര്യമോഹം

ഇമയിളകാതെയാനന്ദംപൂണ്ടൊരവൾതൻ കാന്തിയോ
ഇണമുറിയാതവൾപാടും കോകിലപ്രിയയോ
നാസികാഭ്രമമായവൾതൻ കേശതൈലമോ
നമ്രഭാരമേറ്റവൾതൻ അധരമധുവോ

കാലമെമ്പൊട്ടൊഴിഞ്ഞീടിലുമറിഞീല
കാതലാമെൻ സൗന്ദര്യമോഹം

നിഷേധിക്കപ്പെട്ട സ്വാതന്ത്ര്യം

പുകഴ്പ്പാട്ടുകളവള്‍ക്കവിശ്വസനീയങ്ങളായാലോ…
കളിയാക്കലുകള്‍ ഒരുപക്ഷേ സത്യമാണെന്ന് തോന്നിയാലോ…

അനാവശ്യമായ ആദരവിനാല്‍ നിഷേധിക്കപ്പെടുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യമാണ്‌ ദാമ്പത്യം.

ചില സ്കൂളോര്‍മ്മകള്‍

അങ്ങിനെയിരുന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഏഴാം തരം വരെ പഠിച്ച മനക്കുളങ്ങര കൃഷ്ണ വിലാസം യു.പി സ്കൂളിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ ഓടി വന്നു. ഒരു തനി നാട്ടിന്‍ പുറത്തെ പള്ളിക്കൂടം… അവിടെ പഠിക്കുന്നത്‌ കൂലിപ്പണിക്കാരുടെയും, കൃഷിപ്പണിക്കാരുടെയും മക്കള്‍. ഒരു പക്ഷേ ഞാനേറ്റവും കൂടുതല്‍ അഹ്ലാദിച്ച്‌ പഠിച്ച ഏഴുകൊല്ലം… അതിന്റെ നിറം, മണം, ശബ്ദം….

നിറം:

ക്ലാസ്സുമുറിയിലെ കറുത്ത ബോര്‍ഡ്‌, മാസത്തിലൊരിക്കല്‍ അത്‌ കറുപ്പിക്കാന്‍ തേക്കുന്ന കടും നീല മഷിക്കട്ട. വെളുത്ത അക്ഷരങ്ങള്‍, ഡ്രോയിംഗ്‌ മാഷ്‌ വരക്കുന്ന പച്ചയും, മഞ്ഞയും കലര്‍ന്ന ഇലകള്‍, പൂക്കള്‍.

ചെളി പിടിച്ച്‌ മുഷിഞ്ഞ ഡെസ്ക്കില്‍ കോമ്പസ്സു കൊണ്ടും, പേന കൊണ്ടും പോറിയിട്ട വരകളും, ചുവന്ന മഷിപ്പേനയാല്‍ ഞാന്‍ വരച്ചിട്ട ലിജോ മോന്‍ ബസ്സിന്റെ പടവും, ഡൊണാള്‍ഡ്‌ ഡക്കും.

എന്റെ വെളുത്ത ഷര്‍ട്ടും, ചുവന്ന ട്രൗസറും, കവിതയുടെയും, സന്ധ്യയുടെയും മഞ്ഞ ഉടുപ്പും (അത്‌ മുഷിഞ്ഞിട്ടാണെന്ന് അന്നറിയില്ലായിരുന്നു), അതിനുള്ളിലെ വെള്ള ഉടുപ്പും.

ക്ലാസിന്റെ മുകളിലെ അഴിക്കോലുകളില്‍ കഴിഞ്ഞ സ്വാതന്ത്ര്യ ദിനത്തില്‍ ഒട്ടിച്ച കാവിയും വെള്ളയും, പച്ചയും, അതിനൊപ്പം യൂത്ത്‌ ഫെസ്റ്റിവലിന്റെ ബാക്കി ഉണങ്ങിയ കുരുത്തോലകളും.

ഇളം മഞ്ഞ, പച്ച, ചുവപ്പ്‌ നിറത്തിലുള്ള ചോദ്യപ്പേപ്പറുകള്‍, കറുത്ത കുത്തുകളുള്ള വില കുറഞ്ഞ ഉത്തരക്കടലാസുകള്‍.

വരാന്തയിലേയും, ക്ലാസിലേയും സിമന്റിട്ടു മിനുക്കിയ തറയിലെ പൊളിഞ്ഞ്‌ തുടങ്ങിയ ഭാഗങ്ങളിലെ വെളുത്ത പൊടി, മുഴുവന്‍ ഓട്ട വീണു തുടങ്ങിയ ചുമരുകളിലെ ചുടുകട്ടകളുടെ ചുവന്ന നിറം.

എന്റെ ക്ലാസിനു പിന്നിലെ വലിയ പഴച്ചക്ക പ്ലാവിന്റെ മഞ്ഞയും, പച്ചയും, ഉണക്കയും നിറഞ്ഞ ഇലകള്‍, താഴെ വീണ്‌ ചീയുന്ന ചക്കയുടെ ഇളം പച്ച നിറം.

ചുവന്ന ചെളിവെള്ളം, ചുവന്ന ഗോലികളി ക്കളം, ചുവന്ന കാലുകള്‍, ക്ലാസ്സ്‌ ഫോട്ടോ എടുക്കാന്‍ നേരത്ത്‌ നെറ്റിയില്‍ ഇടുന്ന കുങ്കുമം.

ജോബിച്ചേട്ടന്റെ കടയിലെ ചുവന്ന നാരങ്ങ മുട്ടായി, കറുത്ത ഒട്ടിപ്പു മുട്ടായി, ഉപ്പിലിട്ട ലൂബിക്ക, നെല്ലിക്ക, ഇളം ചുവപ്പ്‌ ചാമ്പക്ക. ചുമരില്‍ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന റൈനോള്‍ഡ്സ്‌ പേനയുടെ നീല, വെള്ള നിറം, സ്കെച്ച്‌ പേനകളുടെ സപ്ത വര്‍ണ്ണം.

പിന്നെ…
ലഷ്മിയുടെ നെറ്റിയിലെ കളഭത്തിന്റെ നിറം.

മണം:

ഉച്ചക്ക്‌ ചോറ്റുപത്രം തുറക്കുമ്പോള്‍ വരുന്ന മുഷിഞ്ഞ തൈരിന്റെയും, കൂര്‍ക്ക ഉപ്പേരിയുടെയും മണം, ലിന്റോന്റെ പാത്രത്തിലെ മീനിന്റെയും, മുട്ടയുടെയും മണം. പുറത്ത്‌ ഇലയിലും, കിണ്ണത്തിലും വിളമ്പുന്ന റ്റ്യൂബ്‌ ലൈറ്റ്‌ പോലെ വെള്ള നിറത്തിലുള്ള കഞ്ഞിയും ചെറുപയറുപ്പേരിയും ചേര്‍ന്ന മണം.

ഔസ്സേപ്പേട്ടന്റെ കടയില്‍ ആദ്യമായി പോയി വാങ്ങിയ മണം വരുന്ന മഷിയുള്ള പേന, അവിടുത്തെ നാരങ്ങാ വെള്ളത്തിന്റെ മണം.

ഉച്ചക്കോടി ക്കളി കഴിഞ്ഞ്‌ ക്ലാസിലിരിക്കുമ്പോള്‍ വരുന്ന പൊട്ട മണം, സവിതയുടെ നല്ല മണം. സൗമ്യാ സി യുടെ അത്തറിന്റെ മണം, ഗമക്കായി ചേട്ടന്റെ സ്റ്റോക്കില്‍ നിന്നും പൂശാറുള്ള ചന്ദനത്തൈലത്തിന്റെ മണം.

റബ്ബര്‍ ബാന്‍ഡ്‌ തോക്കിന്റെ മണം, ഛര്‍ദ്ദില്‍ വന്നപ്പോള്‍ സലീന ടിച്ചര്‍ തല പിടിച്ച്‌ മണപ്പിച്ച ചിതല്‍ക്കൂടിന്റെ മണം, പൊടിപോയപ്പോള്‍ ടിച്ചര്‍ കണ്ണിലൊഴിച്ച മുലപ്പാലിന്റെ മണം.

ആദ്യത്തെ മഴയില്‍ സ്കൂള്‍ ഗ്രൗണ്ടില്‍ നിറയുന്ന പൊടിമണം, ജലദോഷം വന്ന് മൂക്കടയുമ്പോള്‍ വരുന്ന രസമുള്ള മണം.

പിന്നെ…
ലക്ഷ്മിയുടെ തലയിലെ മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മണം.

ശബ്ദം:

കൂട്ടുകാരോട്‌ മുഴുവന്‍ ഡെസ്കില്‍ ചെവി വെക്കാന്‍ പറഞ്ഞിട്ട്‌, അതിനടിയില്‍ കയ്കള്‍ കൊണ്ട്‌ ഞാന്‍ കൊട്ടുന്ന ശിങ്കാരി മേളം, വെടിക്കെട്ട്‌.

ബെല്ലടി മാഷ്ടെ ബെല്ലടികള്‍, സ്കൂള്‍ ലീഡറായ ഞാന്‍ രാവിലെ അസംബ്ലിയില്‍ ഊതുന്ന വിസിലിന്റെ ശബ്ദം. ഒരുനാള്‍, മൂട്‌ പോയ വിസിലൂതിയിട്ട്‌ വന്ന ആവി പോകുന്ന പോലത്തെ ശബ്ദം, അത്‌ കേട്ട്‌ ടിച്ചര്‍മാരടക്കം എല്ലാവരും കൂടി ചിരിച്ച ശബ്ദം.

ജനഗണമനയുടെ “ജയഹേ” എന്ന് എല്ലാവരും കൂടി അലറുന്ന ശബ്ദം. “മാര്‍ച്ച്‌ ബാക്ക്‌” എന്ന എന്റെ ശബ്ദം.

സുഭദ്രട്ടീച്ചറുടെ പേടിപ്പിക്കുന്ന കരകരപ്പന്‍ ശബ്ദം, തോമസ്‌ മാഷുടെ രാവണശബ്ദം, ഡ്രോയിംഗ്‌ മാഷുടെ ഒച്ചയില്ലാത്ത ശബ്ദം.

പിന്നേ…
ലക്ഷ്മിയുടെ “ഇക്കിളി”യാക്കുന്ന ശബ്ദം.

ചില രങ്കങ്ങള്‍ (മറക്കാനാവാത്തത്‌):

സവിതയുടെ ക്ലാസ്സ്‌ മുറി അടിച്ചുവാരല്‍.

സംസ്കൃതം ടീച്ചര്‍ ക്ലാസ്സെടുക്കുമ്പോള്‍ കസേരയില്‍ കാല്‍ കയറ്റി വെച്ച്‌ നഘം വെട്ടുന്നത്‌, തോമസ്സ്‌ മാഷ്‌ എന്റെ കയ്യ്‌ നീട്ടി വെച്ച്‌ അടിക്കാന്‍ ഓങ്ങുമ്പോള്‍ നീണ്ടു വരുന്ന നാവ്‌.

ചന്ദ്രന്‍ മാഷ്‌ റോന്തു ചുറ്റാന്‍ നടക്കുമ്പോള്‍ വാലുപോലെ പിന്നിലേക്ക്‌ നീട്ടിയിടുന്ന ചൂരലും, അതിന്റെ ആട്ടവും.

ഹെഡ്‌ മാഷ്‌ ചക്രപാണി മാഷ്‌ (എന്റെ അച്ഛന്‍) ഞാന്‍ ബബിള്‍ ഗം തിന്നുന്നത്‌ കണ്ട്‌ എന്നെ പൊക്കിയതും, എല്ലാരുടെയും മുന്നില്‍ വെച്ചെന്നെ തല്ലിയതും, അത്‌ ലക്ഷ്മി അറിഞ്ഞതും.

പരീക്ഷാ സമയത്ത്‌ മാതൃഭൂമി ആഴ്ച്ചപ്പതിപ്പില്‍ ചുരുട്ടി കൊണ്ടുപോകുന്ന ഇന്‍സ്റ്റ്രുമന്റ്‌ ബോക്സ്‌, അതിലെ ഹിരോഷിമ, നാഗസക്കി ബോംബാക്രമണത്തിന്റെ ഫോട്ടോകള്‍ (അത്‌ ലക്ഷ്മിക്ക്‌ വേണമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു).

കൃഷ്ണവിലാസം യു.പി സ്കൂളിലെ ഏഴാം ക്ലാസിലെ അവസാന പരീക്ഷയും കഴിഞ്ഞ്‌,അവള്‍ക്ക്‌ ആഴ്ച്ചപ്പതിപ്പും, ഒരു ഗുഡ്‌ ബൈ യും കൊടുക്കാന്‍ ജോബ്യേട്ടന്റെ കടക്ക്‌ മുന്നില്‍ കാത്ത്‌ നിന്നത്‌, അവളുടെ ചേച്ചി അവളെ കൊണ്ടുപോകാന്‍ വന്നത്‌, തിരിഞ്ഞ്‌ നോക്കാതെ അവള്‍ പോയത്‌.

അവള്‍ അഞ്ചില്‍ നിന്നും ആറിലേക്ക്‌ ജയിച്ചതും, സ്കൂള്‍ ലീഡറായതും പിന്നീട്‌ ബിജു പറഞ്ഞറിഞ്ഞപ്പോള്‍ വന്ന വേദനയുള്ള സന്തോഷം.
………………………………

………………………..അങ്ങിനെ ഒരുപാടൊരുപാടോര്‍മ്മകള്‍.

ഞാന്‍ ഹാപ്പിയാണ്‌. എന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ക്കൊപ്പം എന്നും.

അക്ഷരാരംഭ കാണ്ഡം.

അച്ഛന്‍ പഠിച്ച കൊടകര LP സ്കൂളിന്റെ നൂറാം വാര്‍ഷികത്തോടനുബന്ദ്ധിച്ച്‌ എന്റെ അച്ഛന്‍ എഴുതി അവതരിപ്പിച്ച ഒരു കവിത…

അക്ഷരാരംഭ കാണ്ഡം. (click on the image to get it enlarged)


‘പ്രിയ’ വാഹിനി

[എന്റെ അച്ഛന്‍ വീട്ടില്‍ ചുമ്മാ ഇരുന്നപ്പൊ എഴുതിയ ഒരു പദ്യം. ഞാന്‍ അതെടുത്ത്‌ ഇവിടെ ചുമ്മാ പോസ്റ്റുന്നു… ]

മാമുനിമാര്‍ക്കെന്നുമെന്നും പ്രിയം
കാനനവാസത്തിനത്രെ.

മുല്ലവള്ളിക്കങ്ങു പടരാന്‍ പ്രിയം
മുറ്റത്തെ തേന്മാവില്‍ മാത്രം.

മുകിലിനും പ്രിയമേറെയതുപോല്‍
വാനിന്റെ മാറില്‍ പരക്കാന്‍,

ആറിനു പ്രിയമാണതെന്നും-ദൂരെ
ആഴിയിലലിഞ്ഞു ചേരാന്‍.

ആളിക്കും പ്രിയം വേറെയില്ല- നല്ല
തേനുള്ള താമരപ്പൂവുമാത്രം.

തീരില്ല പ്രിയമൊരുനാളും-കടല്‍
തിരകള്‍ക്ക്‌ തീരത്തിനോടും.

ഇളംകാറ്റിനും പ്രിയം തന്നെ നോക്കൂ-മുല്ല
മലരിന്‍ സുഗന്ധം പേറി വീശാന്‍.

ആമ്പല്‍ പ്രിയമോടെ നില്‍പൂ-മെല്ലെ
അമ്പിളിമാനത്തിലുയരാന്‍.

താമരനിശക്കന്ത്യയാമേ – കാലെ
തിരയുന്നിതര്‍ക്കന്‍ പ്രിയനേ.

വേഴാമ്പല്‍ കാക്കുന്നിതെങ്ങും – പ്രിയ
മഴമേഘജാലത്തെ വാനില്‍.

പ്രാകൃത മനുജന്നു പോലും – പ്രിയം
പ്രകൃതിമാതാവിനോടത്രെ.

മറ്റൊന്നിലും ഇന്നില്ലയാര്‍ക്കും, പ്രിയ
മഴിയാത്ത സമ്പത്തില്‍ മാത്രം.

എനിക്ക്‌ മടുപ്പാണ്‌…

എനിക്ക്‌ മടുപ്പാണ്‌…
ഈ ജിവിതത്തോടും, ജീവനാടും…
എനിക്ക്‌ മടുപ്പാണ്‌.. എല്ലാത്തിനോടും.

പക്ഷേ..

തലതല്ലിച്ചതഞ്ഞിട്ടുമെന്നുമീ-
തിരമാലകള്‍ക്കു മടുത്തില്ല.

പലനാളായ്‌ പറന്നെത്തുമീ-
കാറ്റിനും ഇനിയും മടുത്തില്ല.

എന്നും, പാതിരക്കുണരുന്ന-
പാതിരപ്പൂവിനും മടുത്തില്ല.

സമയം നോക്കാതെയെത്തുന്ന,
അളന്നു നോക്കാതെപെയ്യുന്ന-
വര്‍ഷമേഘത്തിനു മടുത്തില്ല.

എന്നും എന്റെയാവലാദികള്‍-
കേള്‍ക്കുന്ന ദൈവങ്ങള്‍ക്കും മടുത്തില്ല.

എന്നെ സഹിക്കുന്നൊരെന്‍ കൂട്ടുകാര്‍ക്കും,
എന്റെ വീട്ടുകാര്‍ക്കും ഒരുമാത്രപോലും മടുത്തില്ല.

എങ്കില്‍….

മടുപ്പില്ലാത്തവര്‍ക്കിടയില്‍,
കുറുമ്പുമായ്‌ ഞാനിരിക്കുമ്പോള്‍
ഇപ്പൊ എനിക്കും മടുക്കുന്നില്ല.

സുസുക്കി ദിവാകരന്‍! – ഭാഗം 2

ദിവാകരന്‌ പിന്നെ ഭഗ്യത്തിന്റെ നാളുകളായിരുന്നു. തനിക്ക്‌ ഭീഷണിയായീക്കാന്‍ ചാന്‍സ്‌ ഉള്ള ബിജു തന്റെ ബൈക്ക്‌ വിറ്റതും, നാട്ടില്‍ അധികം ആര്‍ക്കും ബൈക്‌ ഇല്ലാത്തതും ദിവാരന്റെ തലക്കനം കൂട്ടി. നാട്ടുകാര്‍ക്കിടയിലൂടെ വളരെപ്പതുക്കെ വണ്ടിയോടിച്ചും, പെമ്പിള്ളെരുടെ മുന്നില്‍ വളരെ വേഗത്തില്‍ ഓടിച്ചും ദിവാരന്‍ കസറി.

അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ്‌ ലത നടരാജ സര്‍വീസ്‌ നിര്‍ത്തി, ബസ്സില്‍ കോളെജില്‍ പോകാന്‍ തുടങ്ങിയത്‌. അച്ചന്റെ നിര്‍ബന്ധം കാരണമാനെന്ന് അവള്‍ പറഞ്ഞെങ്കിലും, ദിവാരന്‍ അത്‌ വിശ്വസിച്ചില്ല. എന്നും അവള്‍ പോകുന്ന “ബിജോയ്‌” എന്ന ബസ്സിനെ അവന്‍ സുസുക്കിയില്‍ ഫോളോ ചെയ്തു. ബസ്സിനെ ബൈകില്‍ എന്നും പിന്തുടരുന്ന യുവചൈതന്യത്തിനെ ബസ്സിലുള്ള മറ്റ്‌ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അത്‌ മനസ്സിലാക്കിയ ദിവാരന്‍ പിന്നെ ബസ്സിനു മുന്നിലാക്കി തന്റെ സര്‍ക്കസ്സ്‌.

ബസ്സില്‍ പോയിത്തുടങ്ങിയതില്‍ പിന്നെ ലതിയെ ഒന്ന് മര്യാദക്ക്‌ കണാന്‍ പോലും ദിവാരന്‌ പറ്റിയില്ല. കത്ത്‌ കൊടുക്കാനും, ഒന്ന് മിണ്ടാനും കൊതിച്ച്‌ ദിവാരന്‍ കാത്തിരുന്നു. ക്ഷമകെട്ടപ്പോള്‍ രണ്ടും കല്‍പ്പിച്ച്‌ വണ്ടിയുമായി പുറത്തിറങ്ങി…

വാശിയും, കോപവും പഴയ നാടങ്ങളില്‍ ലൈറ്റ്‌ അടിക്കുന്ന പോലെ ദിവാരന്റെ മുഖത്ത്‌ മിന്നിക്കളിച്ചു. കോപം മൂലം ബൈക്കിന്റെ അക്സിലറേറ്ററില്‍ അമര്‍ത്തി. സുസുക്കി വാണം വിട്ട പോലെ മുന്നോട്ട്‌ നീങ്ങി.. ബിജോയ്‌ ബസ്സിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി…

അകലെ ദിവാരന്‍ കണ്ടു, ബിജോയ്‌ ബസ്സ്‌. ദിവാരന്റെ മുഖത്ത്‌ ലതിയോടുള്ള കോപം ആളിക്കത്തി. ബസ്സിനെ വെട്ടിച്ച്‌, മുന്നില്‍ വണ്ടി നിര്‍ത്തി അവളെ പിടിച്ചിറക്കാന്‍ ദിവാരന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു. അതിനായി ഫുള്‍ സ്പീഡില്‍ ദിവാരന്‍ ബൈക്‌ ഓടിച്ചു. അപ്പൊഴാണ്‌ ബസ്സ്‌ അടുത്ത സ്റ്റോപ്പില്‍ നിര്‍ത്തിയത്‌. അവസരം പാഴാക്കാതെ ദിവാരന്‍ ബസ്സിനെ ഓവര്‍ടേക്‌ ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിച്ചു. പെട്ടന്നതാ മറുവശത്തു നിന്നും ഒരു ജീപ്പ്‌!! ദിവാരനു വെട്ടിക്കാന്‍ സ്ഥലം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇടതു വശത്ത്‌ ബിജോയ്‌, വലതു വശത്ത്‌ ഒരു വേലിക്കെട്ട്‌, മുന്നില്‍ ഒരു ജീപ്പ്‌… സര്‍വ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത്‌ ദിവാരന്‍ ബ്രേക്‌ പിടിച്ചു. ഒരു വൃത്തികെട്ട ശബ്ധത്തോടെ സുസുകി ആ ജീപ്പിന്റെ മുന്നിലെ ക്രാസ്‌ ഗാര്‍ഡില്‍ ഇടിച്ചു നിന്നു. കണ്ണുതുറന്ന് ദിവാരന്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ കണ്ടത്‌ ജീപ്പിനു മുകളില്‍ ചുവന്ന നിരത്തില്‍ കത്തുന്ന ഒരു ലൈറ്റ്‌ അണ്‌. ഉള്ളിലേക്ക്‌ നോക്കിയ ദിവാരന്‍ ഞെട്ടി! തലയില്‍ തൊപ്പി വെച്ച കുറച്ചുപേര്‍!! അത്‌ പോലീസ്‌ ആണെന്ന് വിശ്വസിക്കാന്‍ ദിവാരന്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.

“ഭ! നിന്റെ %*)*%*)* യുടെ വകയാണോടാ റോഡ്‌.. ഇറങ്ങിവാടാ %*)*%*)* മോനെ… ” ജീപ്പില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി വന്ന ഒരാള്‍ ഛര്‍ദിച്ചു.. അഥവാ ഗര്‍ജിച്ചു. തന്റെ മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്നത്‌ പോലീസ്‌ തന്നെയാണെന്ന് ഇത്തവണ ദിവാരന്‍ ശരിക്കും വിശ്വസിച്ചു…

തന്നെ തെറിവിളിച്ചത്‌ സ്ഥലം എസ്‌.ഐ ആണെന്ന് ദിവാരന്‍ മനസ്സിലാക്കിയത്‌, അദ്ധേഹം കോളറില്‍ പിടിച്ച്‌ ചെകിടിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി ഒന്ന് തന്നപ്പോഴാണ്‌.

ദിവാരന്റെ ഉള്ളിലെ കള്ളന്‍ പുറത്തു വന്നു, ദിവാരന്‍ പറഞ്ഞു… “സാറെ ക്ഷമിക്കണം സാറേ.. എന്റെ അടുത്ത ഒരു ബന്ധുവിന്‌ സീരിയസ്‌ ആണ്‌. ഞാന്‍ ആശുപത്രിയില്‍ ബ്ലഡ്‌ കൊടുക്കാന്‍ പോവാ”

“നിര്‍ത്തെടാ നിന്റെ %*)*%*)*!. ഇതങ്ങു പിടിച്ചിട്ട്‌ നീ പോയാ മതി!” എന്നു പറഞ്ഞ്‌ ഒരു ചാര്‍ജ്‌ ഷീറ്റ്‌ ദിവാരനെ ഏമാന്‍ ഏല്‍പ്പിച്ചു. തന്റെ മുണ്ട്‌ നനഞ്ഞത്‌ വിയര്‍പ്പ്‌ കൊണ്ടല്ല എന്ന് ദിവാരന്‍ അറിഞ്ഞതിനു മുന്‍പേ, ബിജോയ്‌ ബസ്സിലെ യാത്രക്കാര്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നു. തീറ്റക്ക്‌ വേണ്ടി തല പുറത്തിടുന്ന കിളിക്കുഞ്ഞിപ്പോലെ ആ ബസ്സിലെ യാത്രക്കാര്‍ പുറത്തേക്ക്‌ തലയിട്ട്‌ ദിവാരനെ നോക്കി…

ആ തലകള്‍ക്കിടയില്‍ ഒരു തല ദിവാരന്‍ പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു… ഒരു ശത്രുവിനെ നോക്കുന്ന പോലെ അവള്‍… ലതിക.

അപമാനഭാരം താങ്ങാന്‍ കഴിയാതെ ദിവാരന്‍ വീട്ടില്‍ തന്നെ പതുങ്ങിയിരുന്നു. അടുത്ത ദിവസം, ഒരു സുഹൃത്ത്‌ വഴി ദിവാരന്‌ ഒരു കത്ത്‌ കിട്ടി. അതിങ്ങനെ തുടങ്ങി…

“സുസുക്കി ദിവാരേട്ടാ (അങ്ങനെയല്ലേ നാട്ടുകാര്‍ വിളിക്കണേ)…ഞാനീ പരയുന്നത്‌ കേട്ട്‌ വിഷമിക്കരുത്‌. ചേട്ടനെന്നെ നല്ല ഇഷ്ടമാണെന്നറിയാം. പക്ഷേ സത്യം പറയാലോ, ചേട്ടന്‍ ഒരു മണ്ടനാ. വണ്ടി വാങ്ങിയപ്പ്പ്പോ ചേട്ടന്‍ ആളാകെ മാറി. എന്നെ അതിലൊന്ന് കയറ്റാന്‍ പോലും ചേട്ടന്‌ സമയം കിട്ടിയില്ല. മാത്രവുമല്ല, വാങ്ങുമ്പോള്‍ പുതിയ വല്ല വണ്ടിയും വാങ്ങരുതോ… ഇതൊരുമാതിരി…

പിന്നെ, ഞാനന്ന് പരഞ്ഞില്ലായിരുന്നോ, ഒരു ബിജുവിനെ പറ്റി. അവന്‍ പുതിയ വണ്ടി വാങ്ങി. യമഹയാ. എന്തൊരു സ്പീഡാന്നറിയോ. ഒരീസം ഞാന്‍ ബിജ്ജൂന്റെ കൂടെ വണ്ടിയില്‍ പോയി. ഹോ എന്ത്‌ രസായിരുന്നു. ഞാന്‍ അറിയാതെ തന്നെ അന്ന് ബിജൂനെ സ്നേഹിച്ചു പോയി. ഞങ്ങള്‍ ഇപ്പോള്‍ ഇഷ്ടത്തിലാണ്‌ ചേട്ടാ. ബിജു പറഞ്ഞിട്ടാണ്‌ ഞാന്‍ ഇപ്പൊ ബസ്സില്‍ പോകാന്‍ തുടങ്ങിയത്‌.

ചേട്ടന്‍ വിഷമിക്കരുത്‌. ഇനിയെങ്കിലും നല്ല ഒരു വണ്ടി വാങ്ങണം, എനിക്ക്‌ പകരം മറ്റൊരു സുന്ദരി ചേട്ടന്റെ ആ പുതിയ വണ്ടിയില്‍ കയറാന്‍ വരും. ഞാന്‍ പ്രാര്‍ഥിക്കാം.

ഞങ്ങള്‍ നാളെ ഒളിച്ചോടാന്‍ പോവുകയാണ്‌. ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ വേണ്ടി പ്രാര്‍ഥിക്കില്ലേ….

ചേട്ടന്റെ കൂട്ടുകാരി
ലതിക്കുട്ടി (ന്നെ അങ്ങനെയാ ബിജു വിളിക്കണേ) ”

ഹൃദയം തകര്‍ന്ന ദിവാരന്‍ ആ കത്ത്‌ കീറിപ്പറച്ചു. ദേഷ്യം അടക്കാനാവാതെ അവന്‍ സ്വന്തം സുസുക്കി ബൈക്‌ തല്ലി തകര്‍ത്തു.

പിന്നീടൊരു ദിവസം, തനിക്ക്‌ ബൈക്ക്‌ വാങ്ങാന്‍ സഹായിച്ച കൂട്ടുകാരനെ കണ്ടപ്പോള്‍ ദിവാരന്‍ ചോദിച്ചു…

“നീ എവിടുന്നാ എനിക്കീ ബൈക്ക്‌ ഒപ്പിച്ചത്‌…?”

“അത്‌ എന്റെ ഒരു അകന്ന സുഹൃത്ത്‌ വഴിയാ. അവന്‍ ഒരു പുത്തന്‍ യമഹ വാങ്ങാന്‍ പരിപാടിയിട്ടിരിക്ക്യായിരുന്നു. അതാ പഴയ വണ്ടി വിറ്റത്‌. എന്തേ ഡാ? എന്തു പറ്റി? ” സുഹൃത്ത്‌ ചോദിച്ചു.

അതിനു മറുപടി പറയാതെ ദിവാരന്‍ ചോദിച്ചു…

“എന്താഡാ നിന്റെയാ അകന്ന സുഹൃത്തിന്റെ പേര്‌?”

എന്തോ പന്തികേട്‌ മണത്തപോലെ അയാള്‍ പറഞ്ഞു, “അവന്റെ പേര്‌ ബിജു ന്നാ!”

അവിടെ നിന്നും വീട്ടില്‍ പോയ ദിവാരന്‍ നേരേ ചെന്നത്‌ വീടിന്റെ പിന്നാമ്പുറത്തേക്കായിരുന്നു… തന്റെ പഴയ ഹെര്‍കുലീസ്‌ സൈക്കിള്‍ എടുക്കാന്‍!

(അവസാനിച്ചു)

സുസുക്കി ദിവാകരന്‍! – ഭാഗം 1

കോലാഹലമ്പൂര്‍ നാട്ടിലെ ഒരു സാധാരണ കുടുമ്പത്തിലെ ആണ്‍തരിയാണ്‌ ശ്രീ ദിവാകരന്‍. നാട്ടുകാര്‍ വിളിക്കുന്നത്‌ ദിവാരന്‍. പ്രത്യേകിച്ച്‌ ജോലിയൊന്നും ചെയ്യാന്‍ ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ദിവാരന്‌ ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട റ്റൈം പാസ്‌ പാസ്‌-പാസ്‌ കഴിക്കലും, രോട്ടിലൂടെ പാസ്‌ ചെയ്യുന്ന കുമാരികളെ ശല്യപ്പെടുത്താതെ വായില്‍നോക്കുന്നതും ആണ്‌. കാണാന്‍ നമ്മുടെ സലീം കുമാറിന്റെ ഒരു ചെറിയ കട്ട്‌ ഉണ്ടെന്ന് ദിവാരന്‌ നന്നായി അറിയാം, അതിന്റെ തലക്കനം ഒട്ടും കുറയാതിരിക്കാന്‍ ദിവസത്തിന്റെ നല്ലൊരു ഭാഗം സമയവും സ്വന്തം ശരീര സംരക്ഷണത്തിനായി ദിവാരന്‍ ഉപയോഗിച്ച്‌ വരുന്നു. ചോറിനു പകരം പാലും മുട്ടയും എന്ന സമവാക്യം ദിവാരനു ഒരു പുതിയ സംഭവമായിരുന്നില്ല തന്നെ.

സധാരണ പോലെ ഡോണ്‍ബോസ്ക്കോ പാരലല്‍ കോളേജിലേക്ക്‌ നടന്നു പോകുന്ന പെണ്‍പടയേയും കാത്ത്‌ ദിവാരന്‍ അന്നും ആ മതിലിന്റെ ഒക്കത്ത്‌ ഇരുന്നു. ചുരുട്ടി മേലോട്ട്‌ വെച്ച കൈലിയും, കരയിലിട്ടാല്‍ പിടയുന്ന മീനിന്റെ വാലുപോലെ ആട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാലുകളും ദിവരന്റെ മാത്രം സ്റ്റൈല്‍ ആണ്‌. പെണ്‍പടയേ നോക്കി എന്നും ദിവാരന്‍ ഒരോ പാട്ട്‌ പാടും… ഡയറക്ടര്‍ ഭരതന്‍ സാറിന്റെ ക്യാമറക്കണ്ണുകള്‍ പോലെ ദിവാരന്‍ തന്റെ കണ്ണുകള്‍ അവര്‍ക്കുനേരെ ചലിപ്പിച്ചു, എന്നിട്ട്‌ ദിവാരന്‍ പാടി… “ചന്ദനത്തില്‍ കടഞ്ഞെടുത്തൊരൂ സുന്ദരീ ശില്‍പം… ”

തലയും കുനിച്ച്‌, പൊട്ടാന്‍ തുടിക്കുന്ന ആനപ്പടക്കം പോലുള്ള മുഖവുമായി അവര്‍ നടന്നു… എന്നും കാണുന്ന അതേ വികാരപ്രകടനം ദിവാരന്‍ മൈന്‍ഡ്‌ ചെയ്തില്ല. പക്ഷേ പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ദിവാരന്‍ ഒന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു… കൂട്ടത്തില്‍ ഒരുത്തി തന്നെ ഒളിക്കണ്ണിട്ട്‌ നോക്കുന്നു! അവളുടെ മുഖത്ത്‌ മാത്രം നാണവും, തന്നെ കളിയാക്കുന്ന് പോലുള്ള ചിരിയും…

ദിവാരന്റെയുള്ളില്‍ മാലപ്പടക്കങ്ങള്‍ ചറപറാ പൊട്ടി… എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും ദിവാരന്‌ പൊട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ പടക്കങ്ങളെ നിര്‍ത്താനായില്ല. ദിവാരന്റെ കണ്ണുകള്‍ അന്നാദ്യമായി പുറത്തേക്ക്‌ തള്ളി വന്നു…

തന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ച ആ സുന്ദരിപ്പെണ്ണിനെപ്പറ്റി ദിവാരന്‍ റിസര്‍ച്ച്‌ നടത്തി. പേര്‌ ലതിക. ഒരു ഇടത്തരം കുടുമ്പത്തിലെ മൂത്ത മകള്‍. കല്യാണം കഴിക്കാന്‍ സമയം ആയിട്ടില്ല. അവളെ ദിവാരന്‍ മനസ്സില്‍ താലോലിച്ച്‌ വിളിച്ചു… ലതിമോള്‍.. ന്റെ ലതിമോള്‍…

ദിവസങ്ങള്‍ വളരെ വേഗം പോയി… രണ്ടുപേര്‍ക്കും തങ്ങളുടെ പ്രണയം പരസ്പരം അറിയിക്കാന്‍ ദാഹമായി. ലതിക എന്നും ദിവാരനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു… ദിവാരന്‍ തിരിച്ചും. സ്പെഷ്യല്‍ ക്ലാസ്സ്‌ ഉള്ള ഒരു ദിവസം നേരം വൈകി വീട്ടിലേക്ക്‌ പോവുകയായിരുന്ന ലതികയുടെ അടുത്തേക്ക്‌ ഹെര്‍കുലീസ്‌ സൈക്കിളില്‍ ദിവാരന്‍ വന്നു. അവളുടെ മുന്നിലേക്ക്‌ സൈക്കിള്‍ സ്കിഡ്‌ ചെയ്ത്‌ നിര്‍ത്തി… രണ്ട്‌ പേരുടെയും ഹൃദയം ഇടിക്കുന്നത്‌ രണ്ടുപേര്‍ക്കും കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു.

വിക്കുന്ന വാക്കുകളുമായി ദിവാരന്‍ ഒരുവിധം ഒപ്പിച്ച്‌ ചോദിച്ചു…
“ലതികാ.. അല്ല, ലതീ.. ന്നെ അറീല്ലെ…?”

“ഉം” ലതിക നാണം ചാലിച്ച്‌ മൂളി.

“ഞാന്‍ ഒരു കൂട്ടം ചോദിച്ചോട്ടെ….” ദിവാരന്‍.

“നിക്ക്‌ വീട്ടിലെത്താന്‍ സമയായ്‌. ഞാന്‍ പോവ്വ്വാ…” ലതി പറഞ്ഞു.

“ല്ല്യാ.. അങ്ങനെ ഞാന്‍ വിടില്ല്യാ. ലതിക്കെന്നെ ഷ്ടാണോ?” ദിവാരന്‍ സര്‍വ്വ ധൈര്യവും എടുത്ത്‌ ചോദിച്ചു…

“നിക്കറീല്ല്യാ. ഞാന്‍ പോണൂ…” അതും പറഞ്ഞ്‌ ലതിക വേഗത്തില്‍ നടന്നു…

ദിവാരന്‍ സൈക്കിളില്‍ കയറി വീണ്ടും ലതികയുടെ അടുത്തെത്തി…

“എനിക്കറിയാം നിനക്കെന്നെ ഇഷ്ടാന്ന്.. അതൊന്ന് സമ്മതിക്കൂന്നേ…” ദിവാരന്‍ പറഞ്ഞു.

അതിനു മറുപടിയായി ലതിമോള്‍ ദിവാരനെ നോക്കി ഒന്നു ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. സിനിമയിലെപ്പോലെ സ്‌ലോ മോഷനില്‍ അവള്‍ ഓടിപ്പോകുന്നതും നോക്കി ദിവാരന്‍ നിന്നു…

ദിവാരന്റെ അഹ്ലാദത്തിന്‌ ലൈന്‍ ഓഫ്‌ കണ്ട്രോള്‍ ഇല്ലായിരുന്നു. കോലാഹലമ്പൂരിലെ ഇടവഴികളില്‍ കൂടി വെള്ളമടിച്ച്‌ ഫിറ്റായി ദിവാരന്‍ നടന്നു. തനിക്കറിയാവുന്ന എല്ലാ പാട്ടുകളും എഫ്‌.എം പോലെ ഫുള്‍ റ്റൈം പാടി നടന്നു… ആനന്ദ ന്രിത്തം വച്ചു…

അന്നു മുതല്‍ ദിവാരന്‍ സ്ഥിരം ഇരിക്കാറുള്ള മതിലില്‍ കയറിയിരുന്നില്ല. പകരം മതിലില്‍ ചാരി നിന്നു. അവളോടൊന്ന് മിണ്ടാന്‍. പക്ഷേ കൂട്ടുകാരികളോടൊത്ത്‌ വരുന്ന ലതിയെ ദിവാരന്‍ അകലെ നിന്നും കണ്ട്‌ നിക്കാന്‍ മാത്രമെ കിട്ടിയുള്ളൂ.

വല്ലപ്പോഴും മാത്രം വഴിയില്‍ ഒറ്റക്ക്‌ കിട്ടിയിരുന്ന ലതിക്ക്‌ ദിവാരന്‍ അങ്ങനെ കത്തുകള്‍ കൊടുക്കാന്‍ തുടങ്ങി… ഇതുവരെ ഉറക്കത്തില്‍ പോലും കിളിര്‍ക്കാത്ത കാവ്യഭാവനകള്‍ അവന്‍ അവള്‍ക്കായെഴുതി… ആ കാവ്യ ശകലങ്ങള്‍ മത്രുഭൂമിയിലേക്കയച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ എല്ലാ വാരവും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചേനേയെന്ന് അവള്‍ അവനോട്‌ പറഞ്ഞു. അത്‌ കേട്ട്‌ ഉന്മത്തനായ ദിവാരന്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും എഴുതി. അതെല്ലാം വായിച്ചപ്പോഴാണ്‌ താന്‍ അന്ന് പറഞ്ഞ ഡയലോഗ്‌ തനിക്കു തന്നെ പാരയായത്‌ എന്ന് ലതികക്ക്‌ മനസ്സിലായത്‌.

ദിവാരന്‍ എഴുതി… അവള്‍ക്ക്‌ വേണ്ടി എല്ലാ ചീത്ത സ്വഭാവങ്ങളും നിര്‍ത്തിയതും, എന്നും രാവിലെ കുളിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയതും, സ്വപ്നത്തില്‍ പോലും അവള്‍ മാത്രമേ ഉള്ളൂ എന്ന സത്യവും.. എല്ലാം എല്ലാം എഴുതി…

പക്ഷേ ഒരുപാട്‌ പ്രണയ ലേഖനങ്ങള്‍ (ദിവാരന്റെ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍, പ്രണയ കാവ്യങ്ങള്‍) ലതിമോള്‍ക്ക്‌ കൊടുത്തിട്ടും ഒരു മറുപടി പോലും അവള്‍ അവന്‌ വേണ്ടി എഴുതിയില്ല. കാണുമ്പോള്‍ ഒരു ചിരി മാത്രം സമ്മാനിച്ചു. ആ ചിരിയില്‍ തനിക്ക്‌ വേണ്ട എല്ലാ മറുപടികളും ഉണ്ടെന്ന് ദിവാരന്‍ ചിന്തിച്ചു.

ഒരു ദിവസം ദിവരനെ ഞെട്ടിച്ച്‌ കൊണ്ട്‌ അവള്‍ അവനൊരു കത്ത്‌ കൊടുത്തു…

സര്‍വ്വ ദൈവങ്ങള്‍ക്കും നന്ദി പറഞ്ഞു കൊണ്ട്‌ ദിവാരന്‍ ആ കത്ത്‌ വായിച്ചു…
കടുകുമണികള്‍ പോലുള്ള ചെറിയ അക്ഷരങ്ങളില്‍ അവളിങ്ങനെയെഴുതിരുന്നു…

“എന്റെ ദിവാരേട്ടാ…” അടുത്ത വരി വായിക്കുന്നതിനു മുമ്പ്‌ ദിവാരന്‍ ആകാശത്തേക്ക്‌ നോക്കി ചിരിച്ചു… ലോകം കീഴടക്കിയവനേപ്പോലെ…

“എനിക്ക്‌ ദിവാരേട്ടന്‌ കത്തെഴുതാന്‍ ആഗ്രഹമില്ലാണ്ടല്ലാ… പേടിച്ചിട്ടാ. വല്ലവരും കണ്ടാല്‍ കഴിഞ്ഞില്ലെ…

ചേട്ടനെന്നോട്‌ ക്ഷമിക്കണം.

പിന്നേയ്‌, എന്നും ഇങ്ങനെ ആ പഴഞ്ചന്‍ സൈക്കിളില്‍ കയറി എന്റെ കോളേജിന്റെ മുന്നിലൂടെ കറങ്ങണ്ടാ. ആ പാട്ട സൈക്കിളില്‍ ഇരിക്കുന്നയാളാ എന്റെ ദിവാരേട്ടന്‍ എന്ന് എന്റെ കൂട്ടുകാരോട്‌ പറയാന്‍ എനിക്ക്‌ കൊറച്ചിലാ. ഇനി മുതല്‍ അങ്ങനെ വരണ്ടാ.

ചേട്ടന്‌ ഒരു ബൈക്‌ ഒക്കെ വാങ്ങിക്കൂടെ? എന്റെ ക്ലാസിലെ ബിജൂന്‌ വരെ ഉണ്ടല്ലോ നല്ല ഉഗ്രന്‍ സുസുക്കി ബൈക്‌. അവന്‍ എന്നും അതിലാ വരുന്നത്‌.. നല്ല സ്പീഡിലാ അവന്‍ എപ്പൊഴും ഓടിക്കാ. എന്ത്‌ രസാന്നറിയുാ.. എന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ക്കെല്ലാം അവന്റെ കൂടെ ആ ബൈകിന്റെ പിന്നില്‍ ഇരുന്ന് പോകാന്‍ എന്റ ആഗ്രഹമാന്നോ…

ചേട്ടനും ഒരു ബൈക്‌ ഉണ്ടെങ്കില്‍ എനിക്ക്‌ അവരെയൊക്കെ ഒന്നു ഞെട്ടിക്കായിരുന്നു. അഹങ്കാരത്തൊടെ ഞാന്‍ പറയും, ദാ ന്റെ ദിവാരേട്ടന്‍ ന്ന്…

ചേട്ടന്‍ മറുപടി തരണം… നാളെ തന്നെ..

ചേട്ടന്റെ മാത്രം
ലതിമോള്‍.”

ദിവരന്റെ മുഖത്ത്‌ അപ്പോള്‍ പുളിയും, എരിയും ഒരുമിച്ച്‌ ചെന്ന പോലത്തെ ഒരു ഭാവമായിരുന്നു. കത്തിലെ വാക്കുകള്‍ ദിവാരന്റെ കരളില്‍ എക്കോ ഇട്ടു… “ന്റെ ദിവാരേട്ടന്‍!!! ഞ്റ്റെ ദിവാരേട്ടന്‍!!!” തനിക്കാദ്യമായി ലതി എഴുതിയ കത്ത്‌… പക്ഷേ അതിലെ വരികളില്‍ ഒരു വാണിംഗ്‌ ദിവാരന്‍ മണത്തു. അടിയന്തിരമായി ഒരു ബൈക്ക്‌ ഒപ്പിച്ചില്ലെങ്കില്‍, അവള്‍ ആ ചെറ്റ ബിജുവിന്റെ കൂടെ പോകുമെന്ന്. ഇല്ല! ഞാന്‍ മരിച്ചാലും അത്‌ നടക്കാന്‍ പാടില്ല. ഒരു ബൈക്ക്‌ ഇല്ലാത്തതിന്റെ പേരില്‍ എനിക്കെന്റെ ലതിയെ നഷ്ടപ്പെടാന്‍ പാടില്ല. ദിവാരന്‍ മനസ്സിലോര്‍ത്തു.

പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങള്‍ ദിവാരന്‌ നരകതുല്യമായിരുന്നു. ബൈക്ക്‌ ഇല്ലാഠതിനാല്‍ ദിവാരന്‍ അവളെ കാണാന്‍ കോളെജില്‍ പോയില്ല. വല്ലപ്പോഴും വഴിയില്‍ വെച്ച്‌ പോലും കാണാന്‍ ദിവാരന്റെ മനസ്സാക്ഷി സമ്മതിച്ചില്ല. തന്റെ സന്തത സഹചാരിയായിരുന്ന ഹെര്‍കുലീസ്‌ സൈക്കിളിനെ ആദ്യമയി ദിവാരന്‍ വെറുത്തു. ഒരു ബൈക്ക്‌ വാങ്ങാന്‍ തന്നെ ദിവാരന്‍ തീരുമനിച്ചു. എല്ലാ സുഹൃത്തുക്കലോടും ദിവാരന്‍ കാര്യം പറഞ്ഞു. സുസുക്കി മാത്രം മതിയെന്ന് പ്രത്യേകം ദിവാരന്‍ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു.

അധികം കാത്തിരിക്കേന്റി വന്നില്ല. ഒരു സുഹൃത്ത്‌ വഴി ദിവാരന്‌ ഒരു വണ്ടി കിട്ടി. ഒരു പഴയ സുസുകി സാമുറായ്‌ ബൈക്‌. കുട രാത്രിയിലാണൊ, പകലാണോ പിടിക്കേണ്ടതെന്നറിയാത്ത പോലെ ദിവാരന്‍ തന്റെ ബൈകുമായി ചുറ്റി. കാതടപ്പിക്കുന്ന ആ വണ്ടിയുടെ ശബ്ധം പക്ഷേ ദിവാരന്‌ വീണാനാദം പോലെയായിരുന്നു. സദാ സമയവും ആ ബൈകില്‍ നടന്ന ദിവാരന്‍ ചില സമയം തന്റെ ലതിയെ പറ്റി പോലും മറന്നു.

ലതിയുടെ മുന്നിലൂടെ ദിവാരന്‍ തന്റെ വണ്ടിയില്‍ സര്‍ക്കസ്സ്‌ നടത്തി. സ്കിഡ്‌ ചെയ്തും, സ്പീഡില്‍ ഓടിച്ചും ലതിയെ അവന്‍ രോമാഞ്ചം കൊള്ളിച്ചു. തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഭാഗം പോലെ ആ ബൈക്കിനെ ദിവാരന്‍ എപ്പൊഴും കൂടെ കൊണ്ടുനടന്നു. അതു കണ്ട നാട്ടുകാര്‍ ദിവാരന്‌ ഒരു പേരിട്ടു…”സുസുക്കി ദിവാകരന്‍!”

(തുടരും…)

പരമു! മൈ ഡ്രീം ഹീറോ!!!

(ഇത്‌ ഞാന്‍ കണ്ട സ്വപ്നമല്ല! പക്ഷേ ഞാന്‍ ചുമ്മാ കാണാന്‍ കൊതിക്കുന്ന ഒരു സ്വപ്നമാണെന്ന് വേണമെങ്കില്‍ പറയാം. ഇതിലെ നായകന്‌ എന്റെ സ്വഭാവവുമായി സാമ്യമുണ്ടെന്ന് സ്വപ്നത്തില്‍ പോലും ധരിക്കരുത്‌. ചുമ്മാ ഒരു തട്ടുപൊളിപ്പന്‍ മസാല സ്വപ്നം മാത്രമായി വായിച്ചാല്‍ മതി!)

രംഗം 1:
വല്ലാതെ ക്ഷീണീച്ചാണ്‌ അന്ന് ഞാന്‍ വീട്ടിലെത്തിയത്‌… ഉറക്കം എന്നെ ഒരു മദോന്മത്തനെപ്പോലെയാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു. ക്ഷണവേഗത്തില്‍ ഞാന്‍ വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം ഊരിയെറിഞ്ഞ്‌, ലുങ്കി വലിച്ചു ചുറ്റി കട്ടിലില്‍ വീണു…. ധോം!!!

സ്വപ്നരംഗം 2:
അര്‍ദ്ധരാത്രി സമയം. ക്യാമറ താളം തെറ്റിയ അടികളുമായ്‌ വരുന്ന ഒരാളുടെ കാലില്‍ ഫോകസ്‌ ചെയ്തിരിക്കുന്നു… പിന്നീട്‌ പതുക്കെ മുഖം വ്യക്തമാകുന്നു… പറത്തവളകളുറ്റെയും, ചീവീടുകളുടെയും ശബ്ധങ്ങള്‍.. മൊത്തം ബ്ലാക്ക്‌ ആന്‍ഡ്‌ വൈറ്റില്‍… തലയില്‍ ഉടുമുണ്ട്‌ കെട്ടി, കണ്ണുകള്‍ ക്ഷീണത്താല്‍ കലങ്ങിയ ഒരു സുന്ദര സുമുഖന്‍ (എന്റെ മുഖം)! അതാ, അവന്‍ തന്റെ സ്വന്തം തറവാടായ അരമക്കര കള്ള്‌ ഷാപിലേക്കാണ്‌ നടക്കുന്നത്‌… ബാലന്‍സ്‌ ഇല്ലതെയാണെങ്കിലും, പരമമായ ഉദ്ധേശം അയാള്‍ക്ക്‌ തെറ്റിയില്ലാ…

“ഡാ പരമുവേയ്‌.. നീ ഇതെന്നാ വരവാഡാ… ഇങ്ങോട്ടെടുക്കുന്നതിനു മുന്നേ നീ പാമ്പായോ…?” ഷാപ്പിനു മുന്നിലിരിക്കുന്ന ഒരു പരിചയക്കാരന്റെ ചോദ്യം (പേര്‌ സ്വപ്നത്തില്‍ ഓര്‍മ്മ വന്നില്ല.).

പരമു മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. നേരേ ഷാപ്പിലേക്ക്‌ കയറി… ചോദിക്കാതെ തന്നെ 2 കുപ്പിയെടുത്ത്‌ ഇരുന്നു… ചുറ്റും മൊത്തം ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചു… അടുത്ത ബെഞ്ചുകളില്‍ അതാ ഇരിക്കുന്നു ശില്‍പാ ഷെട്ടി… രാഘീ സാവന്ത്‌… നയന്‍ താര… ശ്രേയ. പരമു അത്ഭുതപ്പെടുന്നു… “ഇവരൊക്കെ ഇവടെയും മോന്താന്‍ വരുവൊ? ഹോ അപാരം” മനസ്സിലോര്‍ക്കുന്നു…

തൊട്ടടുത്ത്‌ നിന്നുള്ള കിന്നാരം കേട്ട പരമു തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നു. പരമു ഞെട്ടി… തന്റെ തൊട്ടടുത്ത്‌ അതാ ഇരിക്കുന്നു മല്ലിക ഷെരാവത്‌, ബിപാഷക്കുട്ടി, ബെറ്റ്‌സി…

ബെറ്റ്‌സി? അതാരാ? പരമു ഓര്‍ത്തു… ഓര്‍മ്മവന്നില്ല… കൂടുതലോര്‍ക്കാന്‍ സമയം കളയാതെ പരമു കുപ്പിയെടുത്ത്‌ മോന്തി… അച്ചാറിനും, തവളയിരച്ചിക്കും, ഞണ്ടിനും പകരം പരമു മല്ലികയേയും, രാഖിയേയും, ശില്‍പച്ചേച്ചിയേയും നോക്കി മോന്തി…

ഞാന്‍ പണ്ടെങ്ങോ കേട്ട നാടന്‍(തെറി)പ്പാട്ട്‌ അപ്പോള്‍ ആ സുന്ദരികളിലാരോ പാടി… അതിഷ്ടപ്പെടാത്ത പോലെ ബിപാഷ എണീറ്റെന്റെ അടുത്ത്‌ വന്നുച്ചത്തില്‍ പാടി… “ടാറിട്ട റൊഡാണ്‌.. റോഡിന്നരികാണ്‌… വീടിന്നടയാളം ശീമക്കൊന്നാ… ”

തന്റെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയാണ്‌ ആ പാട്ടിലെന്ന് പരമു ഓര്‍ത്തു. അടിച്ച്‌ ഫിറ്റായ പരമു അവിടെ തൂങ്ങിയിരുന്നില്ലാ… പെട്ടെന്നെവിടെ നിന്നോ വന്ന പ്രതികാര ദാഹം തീര്‍ക്കാന്‍ പരമു വീണ്ടും കുടിച്ചു… ദാഹം മാറിയില്ലാ… വീണ്ടും വീണ്ടും പരമു കുടിച്ചു.. പ്രതികാര ദാഹം പക്ഷേ കൂടുക മാത്രം ചെയ്തു…

പക പരമുവിനെ ഒരു രാക്ഷസനെപ്പോലെയാക്കി… കള്ള്‌ ഷാപ്‌ മുഴങ്ങുമാറ്‌ പരമു അലറി വിളിച്ചു… ആ കൊലവിളി കേട്ട മോഹന കുസുമങ്ങള്‍ ശദാബ്ധി എക്സ്പ്രസ്സ്‌ പോലെ ഒന്നിനു പിറകെ ഒന്നായി അലറിവിളിച്ചോടി…

കയ്യിലിരുന്ന കുപ്പി പരമു തന്റെ സ്വന്തം തലയില്‍ അടിച്ചുപൊട്ടിച്ചു.. എന്ത്‌…? കുപ്പി പൊട്ടുന്നില്ലാ… പിന്നെയും പിന്നെയും പരമു ഇടിച്ചുനോക്കി… പൊട്ടിയില്ലാ… കുപ്പിക്ക്‌ പകരം തല പൊട്ടുമെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ പരമു ഡെസ്കില്‍ അടിച്ച്‌ കുപ്പി പൊട്ടിച്ചു… തെറിച്ച കുപ്പിച്ചില്ലുകളില്‍ ഒന്ന് നെഞ്ചത്ത്‌ കൊണ്ട്‌ പൊടിഞ്ഞ ചോരയില്‍ വിരല്‍ മുക്കി പരമു നെറ്റിയില്‍ ഒരു കുറി വരച്ചു… എന്നിട്ടവിടെ നിന്നും ഒരു സിംഹത്തിനെ പോലെ അലറിവിളിച്ച്‌ പുറത്തിറങ്ങി… പരമു പ്രതീക്ഷിച്ചപോലെ പുറത്ത്‌ തന്റെ ഭീകരരൂപം കാണാന്‍ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല… കള്ള്‌ ഷാപ്പിലെ വെയ്സ്റ്റ്‌ തിന്നാന്‍ വരുന്ന കൊടിച്ചിപ്പട്ടി മാത്രം അവിടെ പരമുവിനെ നോക്കി കുരച്ചു…

കലിതുള്ളിയ പരമു കണ്ണ്‍ കണാത്തവനെപ്പോലെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടന്നു, കയ്യില്‍ പൊട്ടിച്ച കുപ്പിയുമായി. പെട്ടെന്നാണ്‌ പരമു അവിടെ നിര്‍ത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന കറുത്ത തണ്ടര്‍ബേഡ്‌ ബൈക്‌ കണ്ടത്‌… മറ്റൊന്നും അലോചിക്കാതെ പരമു അതിന്റെ മുകളില്‍ കയറി, കിക്ക്‌ സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌ ചെയ്യാന്‍ കാല്‌ കുടഞ്ഞു… പതിവിലും സ്മൂത്തായി, വണ്ടി ഒരു വലിയ ചാട്ടത്തോടെ കുതിച്ചു പാഞ്ഞു… വളരെ ഉയരത്തില്‍ കുണ്ടും കുഴിയും താണ്ടി അത്‌ മുന്നോട്ട്‌ പോയി… ഇത്ര സ്മൂത്തായി വണ്ടി സ്റ്റാര്‍ട്ടായതിലുള്ള അത്ബുധം പുറത്ത്‌ കാട്ടാന്‍ പരമുവിന്റെ ഉള്ളിലെ പക സമ്മതിച്ചില്ല… പക്ഷേ പരമു ഒന്നുകൂടെ ശ്ര്ദ്ധിച്ചു… താന്‍ നിയന്ത്രിക്കാതെ തന്നെ വണ്ടി നീങ്ങുന്നു! മരങ്ങളും, തടസങ്ങളും ഒഴിഞ്ഞു മാറി ആ വണ്ടി നീങ്ങുന്നു… ഇതെന്ത്‌? പോസ്റ്റ്‌ മോഡേണ്‍ കണ്‍സപ്റ്റ്‌ വണ്ടിയോ എന്ന ചിന്തയുമായ്‌ പരമു ചാടിക്കുതിച്ചു പോകുന്ന വണ്ടിയുടെ ഹാന്‍ഡിലില്‍ മുറുക്കെ പിടിച്ചിരുന്നു, കൂട്ടത്തില്‍ പൊട്ടിച്ച കുപ്പിയും.

വളരെ വേഗത്തില്‍ നീങ്ങുന്ന വണ്ടി തന്റെ ലക്ഷ്യത്തിനു നേര്‍ക്ക്‌ തന്നെയാണെന്ന് പരമുവിന്‌ തോന്നി… ഉഴുതു മറിച്ച പാടത്തിലൂടെയയിരുന്നു ആ വാഹനം പോയത്‌. തന്റെ മുഖത്തേക്ക്‌ തെറിച്ച ചേറ്‌ തുടച്ചു മാറ്റി, കണ്ണുകള്‍ കഴുകന്റെ പോലെ തുറിപ്പിച്ച്‌ പരമു തന്റെ പക വീട്ടാന്‍ ഒരുങ്ങി. അതി ഭയങ്കരമായി ചാടിപ്പൊകുന്ന വണ്ടിയില്‍ അള്ളിപ്പിടിച്ചിരിക്കാന്‍ പരമു പാടുപെട്ടു… ഉള്ളിലെ കള്ളിന്റെ ലഹരിയില്‍ പരമു ഒരു സാഹസികനെപ്പോലെ പെരുമാറി…

അതാ, ഉണ്ടന്‍ ഗോപു! തന്റെ ആജന്മ ശത്രു… വളരെവേഗത്തില്‍ നീങ്ങിയ വണ്ടി തന്റെ ശത്രുവിന്റെ അടുത്തെത്താറായി എന്ന് പരമു മനസ്സിലാക്കി… “എഡാ തെണ്ടീ…..” എന്ന് നീട്ടി വിളിച്ച്‌, പഴയ യുദ്ധചിത്രങ്ങളിലെ യോദ്ധാവിനെ പോലെ പരമു അലറി! ശത്രുവിന്റെ മേലേക്ക്‌ എറ്റുത്ത്‌ ചാടണം എന്ന് കരുതിയപ്പൊഴേക്കും വണ്ടി തന്നെ പരമുവിനെ ഓട്ടോമാറ്റിക്കായി എടുത്തെറിഞ്ഞു… പരമുവതാ നേരെ ഗോപുവിന്റെ മേലേ… അതിവേഗം ശ്വാസം വലിച്ച പരമു ഗോപുവിന്റെ കഴുത്തില്‍ പിടിച്ചു…. ഒരു കയ്യില്‍ കുത്താനോങ്ങിയ കുപ്പിയുമായി നിന്ന പരമുവിനോട്‌ പേടിച്ച്‌ വിറച്ച ഗോപു കരഞ്ഞു ചോദിച്ചു…

“ഞാന്‍ എന്ത്‌ തെറ്റ്‌ ചെയ്തു?”

പരമു: “ഹും.. എടാ നായെ.. ആളറിയാതിരിക്കാന്‍ നീ നിന്റെ ചെറുപ്പത്തിലെ ആ ചെറിയചെക്കന്റെ വേഷം കെട്ടി നിക്കുന്നോടാ…”

വള്ളിട്രൗസറിട്ട ഗോപു ഭയന്നു വീറച്ചു…. “ഞാന്‍… ഞാന്‍.. എന്ത്‌ ചെയ്തൂ…”

പരമു: “ഭ! അന്ന് പൂരപ്പ്പിറ്റേന്ന് ഞാന്‍ പെറുക്കിയ പൊട്ടാത്ത പടക്കത്തില്‍ വെള്ളമൊഴിച്ചത്‌ ഞാനറിഞ്ഞില്ലെന്ന് കരുതിയോ നീ…?അന്നു മുതല്‍ ഈ ഒരു നിമിഷത്തിനായി ഞാന്‍ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു… നിന്റെ ഡെത്ത്‌ ഓഫ്‌ ദി ഡേ ഇപ്പൊഴാണെടാ നായെ…”

കൂടുതലൊന്നും പറായാതെ പരമു തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കുപ്പിയെടുത്ത്‌ ഗോപുവിനെ ആഞ്ഞ്‌ കുത്തി… പക്ഷേ പെട്ടന്നതാ ഗോപു ചിരിക്കുന്നു… ചന്ദ്രകാന്ത സീരിയലിലെ ക്രൂര്‍ സിങ്ങിനെ പോലെ ഗോപു അട്ടഹസിക്കുന്നു….

പരമു പിന്നെയും ആഞ്ഞ്‌ കുത്തി… പക്ഷേ പെട്ടന്ന് പരമു തിരിച്ചരിഞ്ഞു…. തന്റെ കയ്യില്‍ കുപ്പിയില്ലാ… പകരം കട്ടിയുള്ള ഒരു തുണിക്കഷ്ണം മാത്രം….

തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ പരമു കണ്ടു.. പാടത്തിലൂടെ കുതിച്ചു പായുന്ന ഒരു എരുമ… താന്‍ വന്ന തണ്ടര്‍ബേഡ്‌ ആ എരുമയായിരുന്നു എന്ന് വിശ്വസിക്കാന്‍ പരമു ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല…
(ബാഗ്രൗണ്ടില്‍ ഗോപുവിന്റെ അട്ടഹാസം)

രംഗം 3:
ശ്വാസം കിട്ടാത്ത പോലെ ഞാന്‍ ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റു… എന്റെ കയ്യില്‍ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന പുതപ്പിന്റെ അറ്റം കണ്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ചിരിച്ചുപോയ്‌… ശെ… സ്വപ്നമായിരുന്നോ…

Download PDF of this post

—————————————————————————————–

പകച്ചുപോയ്‌…

പുഴുത്തമാംസത്തില്‍ ലഹരിനിറക്കുന്ന
പുതിയരീതികള്‍ ഞാന്‍ കണ്ടു.
തണുത്തമുറികളില്‍ വിയര്‍ത്തുവിറക്കുന്നകമ്പ്യൂട്ടറില്‍
പരലോകം കണ്ട മിത്രങ്ങളെക്കണ്ടു.

ഞാന്‍ പകച്ചുപോയി!

കഴിയാത്തകാശിന്റെ കണക്കുനോക്കുന്നവരെയും,
അതിലെ തെറ്റുതിരുത്താന്‍ കാശുവാങ്ങുന്നവരെയും കണ്ടു.

വെയിലില്‍ മനുഷ്യനും, മഴയിലും കാറ്റിലും ദൈവങ്ങളും,
തള്ളിയിട്ടു മരണം മണത്ത മരങ്ങളെക്കണ്ടു.

ചവറുകൂനക്കുമുകളില്‍ വയറുവേദനമറ്റാന്‍-
കൊതിച്ചെന്നെനോക്കിയൊരവളെയും കണ്ടു ഞാന്‍
പകച്ചുപോയി!

പ്രണയം കണ്ടു ഞാന്‍, പ്രളയവും കണ്ടു.
വെണ്ണീറായൊരെന്‍ കണ്ണീരു കണ്ടു.

താളം പിടിക്കാതെപെയ്യുന്നമഴയില്‍,
ഓളമായ്പോയൊരെന്‍ നൊമ്പരം കണ്ടു…

ഇനിയും…
തിരികേവരാത്തൊരെന്‍ ജീവിതം കണ്ടു ഞാന്‍…
പകച്ചുപോയ്‌!

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑