വിദ്യ

പത്താംക്ലാസിലെ പിഞ്ചു കുഞിന്റെ കാലാലയ മോഹങളുടെ കഴുത്തൂ ഞെരിച്ചാണ് ആ വർഷം പ്ലസ് റ്റു വന്നത്. സ്വർണ്ണ ചങലകളണിഞവരുടെയും, ഒരിക്കലും മുഷിയാത്ത വെള്ള വസ്ത്രമണിഞവരുടെയും മക്കൾ അവസാന വർഷ കലാലയജീവിതത്തിന്റെ സുഘമറീയാൻ മുന്നേ സ്ഥലം പിടിച്ചിരുന്നു. അതറിയാതെ എന്റഛൻ എന്നേയും കൊണ്ട് ക്രൈസ്റ്റ് കോളെജിന്റെ പടി കയറി.
അവിടുത്തെ അഛനൊന്നും ചെയ്യാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. മകന്റെ ഭാവി ഭദ്രമാക്കാൻ ഇനിയേത് സ്ഥാപനത്തിനാകും എന്ന ചിന്തയോടെ എന്റച്ഛനും, ജീവിതത്തിലാദ്യമായൊരു അസാമാന്യ കാലാലയം കണ്ടതിന്റെ അത്ഭുതത്തിൽ ഞാനും അവിടെ നിന്നു പടിയിറങി. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യത്തേതും, അവസാനത്തെതുമായ കാലലയ നിമിഷങളായിരുന്നു അത്.

കല്യാണക്കുറി കൊടുക്കാനെന്നപോലെ പിന്നീടുള്ള നാളുകൾ പ്ലസ് റ്റു സ്കൂളുകളിൽ അപേക്ഷ കൊടുക്കാനുള്ള യാത്രയിലായിരുന്നു പിന്നീട്. ചാലക്കുടി, മാള, ഇരിഞാലക്കുട റൂട്ടിലായിരുന്നു മിക്കാവറും. ആ യാത്രക്കൊടുവിൽ, ആളൂർ R.M.H.S High School നാണ് എന്റെ നറൂക്കു വീണത്. വീട്ടിൽ നിന്നും ഏതാനും കീ.മീ അകലെ. വഴിയമ്പലം വരെ സൈക്കിളിൽ പോയി, അവിടെ നിന്നും മാള ബസ്സിൽ കയറിയാൽ നേരെ സ്കൂളിന്റെ മുന്നിലിറങാം.

പുതിയ നിറങൾ, പുതിയ മണങൾ, പുതിയ സുഹ്രുത്തുക്കൾ, അദ്ധ്യാപകർ. അതിലെല്ലമുപരി, എല്ലാ പാഠ്യപുസ്തകങളും ആങ്കലേയത്തിൽ. ഒരു ശരാശരി മലയാളം ഗവണ്മെന്റ് സ്കൂളിൽ നിന്നും വരുന്ന എനിക്ക് അന്നാണ് പല വെളിപാടുകളും ഉണ്ടായത്.

എല്ലാ വെല്ലുവിളികളേയും തരണം ചെയ്ത്, ഞാനെന്റെ ആദ്യ ദിനങൾ തള്ളി നീക്കി. ക്ലാസിന്റെ വലതു വശം നിറയെ, ഞാനിനിയും പരിചയപ്പെടാത്ത പെൺകുട്ടികൾ. ആ ഒരൊറ്റ കാരണം കൊണ്ട് മാത്രം എന്റെ ആദ്യത്തെ ക്ലസ്സ് റ്റെസ്റ്റിൽ ഭയാനകമായ തോൽവി നേരിടേണ്ടി വരുമോ എന്ന് ഞാൻ ആകുലപ്പെട്ടു. ബോട്ടനി ടെസ്റ്റിന്റെ മാർക്കുകൾ ഒരോ പേര് വിളിച്ച് സരള ടീച്ചർ കൊടുത്തു തുടങി. എന്റേതല്ലാത്ത കാരണങളായിരിക്കണം, അന്നെനിക്കായിരുന്നു ഏറ്റവും കൂടുതൽ മാർക്ക് കിട്ടിയത്. അതിലഭിമാനിക്കാനൊന്നും അന്നെനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. ഒരു പുതിയ ചുറ്റുപാടിൽ എന്നിലെ ബാലനെ ഒരു യുവാവിന്റെ പടച്ചട്ടയാൽ മറച്ച് പിടിക്കാനെന്തൊക്കായ്യാണിനി ഞാൻ ചെയ്യേണ്ടതെന്നാലൊജിച്ച്, ഡെസ്കിൽ കയ്കൾ കൊണ്ടൊരു മുറിയുണ്ടാക്കി, തലയതിന്റെയുള്ളിൽ തിരുകി വെച്ച് ഞാൻ കിടന്നു. എന്റെ ഹ്രിദയമിടിപ്പിനൊപ്പം ആടുന്ന കാലുകളെ നോക്കി, വിയർപ്പരിക്കുന്ന മുഖവുമായി ഞാനങിനെ കിടന്നു.

ഒരു തണൂത്ത കാറ്റാണെന്നെ ആദ്യം തൊട്ടത്. പിന്നാലെ, ഞാനിതുവരെ അനുഭവിക്കാത്തൊരു സുഗന്ധം. എന്റെയടുത്താരോ വന്നിരിക്കുന്നു എന്നറിയാൻ അതുമാത്രമല്ല കാരണമായത്. താഴെ നോക്കിയിരിക്കുന്ന എന്റെ കണ്ണുകൾ പറഞു, നോക്കൂ, അത് കൾസറായി അല്ല. ഫ്രോക്ക് ആണ്. തലയുയർത്തി നിവർന്നിരിക്കാനുള്ള ധൈര്യം, നേരത്തെ പറഞ പടച്ചട്ടയുടെ കൂടെ എവിടേക്കോ പറന്നു പോയി. എന്റെ ഹ്രിദയം കാലാടുന്നതിനു മുന്നേ വേഗത്തിലോടി. അനങാതെയിരിക്കാൻ ഞാനാഗ്രഹിച്ചെങ്കിലും, എന്റെ ശരീരം എന്നെ ചതിച്ചു.

“തനിക്കാണല്ലെ ഫസ്റ്റ്. ആളു മോശമല്ലല്ലോ, പഠിപ്പിസ്റ്റാണെന്നു പറയില്ല”

അതായിരുന്നു, ഞാനദ്യമായി കേട്ട അവളുടെ ശബ്ദം. ഒരേ ക്ലാസിലാണെന്ന ഒരൊറ്റ ധൈര്യത്താൽ, ഇതുവരെ പരിചയപ്പെടാത്ത എന്റെയത്തുവന്നിരുന്ന്, ഒട്ടും കൂസലില്ലാതെ അന്നവളെന്നെ അവളുടെ കൂട്ടുകാരനാക്കി. പിന്നീടങോട്ട്, ഞാനെപ്പൊഴെങ്കിലും ഡെസ്കിൽ തല ചായ്ച് കിടന്നാൽ, അതൊരു കാര്യത്തിനു വെണ്ടി മാത്രമായിരുന്നു, അവൾ എന്റെയടൂത്ത് വന്നിരിക്കാൻ മാത്രമായിരുന്നു.

ഞാൻപോലും കേൾക്കാനാഗ്രഹിക്കാത്ത എന്റെ സ്വരം കൊണ്ടവളെന്നെ പാട്ടു പാടിച്ചു. ഡെസ്കിൽ തലകൽ പൂഴ്ത്തി വെച്ച്, ഞങൾ എന്റെ പാട്ടിന് കാതോർത്തു. ആ ഡെസ്കിന്റെയടിയിൽ, എന്റെ വിരലുകളും, നഘവും മെനഞ വെടിക്കെട്ടിന്റെ ഉച്ചസ്ഥായിയിൽ, അവളൊരു കിളിയെപ്പോലെ ചിരിച്ചു. അറിയാതെയവളെന്നെയൊരങ്കാരിയാക്കി. മൗനത്തിനും ശബ്ദമുണ്ടെന്നവളെന്നെ പഠിപ്പിച്ചു.

എന്റെ പ്രണയം മൊട്ടിടുമ്പൊഴും, തളിരിടുമ്പൊഴും, പൂത്തുലഞപ്പൊഴും എന്നോടൊപ്പം നിന്നവൾ, ഒരു വഴികാട്ടിയായി.

ആരോടും പറയാത്ത ഒരുപാട് മുറിവുകൾ അവളെന്നിൽ നിന്നും മറച്ചിരുന്നു. ഒറ്റക്കു കിട്ടുന്ന നിമിഷങളിൽ, അവൾ അവളുടെ കൊന്തമാല കയ്യിൽ പിടിക്കുമായിരുന്നു. വേദനയുടെ തീവ്രത കണ്ണിരിന്റെ നിറം പോലെയലിച്ചു കളയാൻ അവളാഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. ഡെസ്കിൽ തലവെച്ച്, താഴെനോക്കിക്കിടന്നൊരുനിമിഷത്തിൽ അവളെന്നോട് പറഞു, അവൾക്കൊരു കന്യാസ്ത്രിയാകണമെന്ന്.

ആ രണ്ട് വർഷത്തിന്റെയൊറ്റടുവിൽ, ആരോടും പറയാതെ, അവൾ എവിടെക്കോ പോയി. അവളുടെ വീട്ടിലെ ഫോൺ നമ്പർ ആർക്കുമറിയുമായിരുന്നില്ല. വൈകി വന്ന ഇന്റെർനെറ്റിനെ ഇന്നു ഞാൻ ശപിക്കുന്നു. അവളെവിടെയായിരിക്കും? എന്നെ മറന്നിട്ടുണ്ടാകുമോ?

അന്നുമിന്നും, ഒരുപിടി കുളിർമ്മയുള്ള ഓർമ്മകളാണ് ആ പേരുകേട്ടാൽ – വിദ്യ.

അന്നെന്നോട് യാത്ര പറയാതെ പോയ മിത്രമേ, നിന്നെ ഞാനോർക്കുന്നു. അന്നുമിന്നുമിനിയെന്നും.

ഒരു മാത്രയുടെയിതൾ മാത്രമായ് നീയന്നു വന്നു…
ഒരുമിത്രമായന്നുനീയെൻ മൗനത്തിൻ മുഖമടർത്തു.

ഹ്രിദയമാകെനിൻ മണം നിറയും മുൻപ്,
ഇതുവഴിവരില്ലെന്നു പറയാതെന്തേ നീപോയ്..

സൗഹ്രിദം വളരുകയും, പൂക്കുകയും,
സുഗന്ധം പരത്തുകയും ചെയ്യുന്നൊ-
രുദ്യാനമുണ്ടതിൽവച്ചൊരുനാൾ നാം കണ്ടുമുട്ടും.
അതുവരെ…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: