ഓലപ്പടക്കം

വിഷുക്കണിയല്ല, വിഷുക്കൈനീട്ടമല്ല, സദ്യയല്ല..
എന്തിനധികം.. കന്പിത്തിരിയും, മത്താപ്പും, തലചക്രവും, മേശപ്പൂവുമല്ല…
പടക്കമായിരുന്നു എന്റെയാവേശം!

ആദിത്യനരുൾ ചെയ്ത കിരണങ്ങളാൽ തഴുകിയുണങ്ങിയ പനയോലച്ചീളുകൾ,
അമാനുഷമായ കരവിരുതിനാൽ മെടഞ്ഞെടുത്ത്,
ഒരു പൊടി കരിമരുന്നതിൽ വെച്ച്, കരിപുരട്ടിയ ചെരുതിരി നാട്ടി, ഒറ്റവലി!

ഓലപ്പടക്കം ഞങൾക്ക് വേണ്ടി പൊട്ടാൻ തയ്യാറായി, ഓല മെടഞ്ഞ മുറത്തിലങ്ങിനെ കിടന്നു.

വീടിന്റെ തൊട്ടടുത്താണ് സിജൂന്റെ വീട്. വിഷുക്കാലമായാൽ അവന്റെ വീടൊരു പടക്ക നിർമ്മാണശാലയായി മാറും. സിജൂന്റച്ചൻ ഓലപ്പടക്കങ്ങളുടെ ഉസ്താദായിരുന്നു. അവന്റെ വീടിനു ചുറ്റും പനയോലകൾ ഉണക്കാനിട്ടിരിക്കുന്നതു കാണുന്പോൾ വരാനിരിക്കുന്ന വിഷുദിനങ്ങളും, പൊട്ടാനിരിക്കുന്ന പടക്കങ്ങളും എന്റെ മനസ്സിലേക്കോടി വരും.

കശുവണ്ടി കൊടുത്താൽ കിട്ടും ഓലപ്പടക്കം. അതിപ്പോ കാശുകൊടുത്താലും കിട്ടും. പക്ഷെ പറന്പിലേക്കൊന്നിറങ്ങിയാൽ ഇഷ്ടത്തിനു കശുമാങ കിട്ടും, അതിന്റെയണ്ടി മാത്രം പിഴുതെടുത്തു കൊടുത്താൽ കിട്ടുന്ന പടക്കത്തിനു ശബ്ദം കൂടും.

ഞാൻ പൊടിയായിരുന്നപ്പോൾ ചേട്ടൻ ഓലപ്പടക്കം തിരി കത്തിച്ച് വലിച്ചറിയുന്നതും നോക്കി നിക്കും. അന്നെനിക്ക് പടക്കം കൈകൊണ്ട് കത്തിച്ച് എറിഞ്ഞു പൊട്ടിക്കാനുള്ള പ്രായപരിധി ആയിട്ടില്ലായിരുന്നു. നീളമുള്ള കടലാസിന്റെ ഒരറ്റത്തോ, കയറുകഷ്ണത്തിന്റെ ഒരറ്റത്തോ മറ്റോ പടക്കം വെച്ച്, മറ്റേ അറ്റത്ത് തീകൊളുത്തി, അര ഫർലോങ് ദൂരം മാറി നില്കും. ക്ഷമ എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം വളരെ ചെറുപ്പത്തിലേ ലോകമെന്നെ പഠിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. പിന്നെ വളർന്നു വന്നപ്പോഴേതോ ഒരു വിഷുവിന് ചേട്ടൻ “ങാ എന്നാ ചെക്കൻ പൊട്ടിച്ചു നോക്കട്ടെ” എന്ന മട്ടിൽ എനിക്കൊരു ചാൻസ് തന്നു.

ഭയ ഭക്തി ബഹുമാനത്തോടെ ഞാനൊരു പടക്കമെടുത്ത് അതിന്റെ തിരി തീയിൽ നനച്ച്, തിരി കത്തിയോ എന്ന് പോലും നോക്കാതെ ഞാൻ ആകാശത്തിലേക്ക് വലിച്ചറിഞ്ഞു. ഞാനും പടക്കവുമായുള്ള അപാരമായ ഒരു ബന്ധത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു അത്.

ഠേ!

താഴെ മുട്ടരുത്. അതിനു മുന്നേ പടക്കം പൊട്ടണം. അതാണതിന്റെ ഒരിത്. ഇനിയെങാനും താഴെവീണാൽ, തിരി കെട്ടാൽ, ഒന്നും നോക്കാതെ പൊയി എടുത്തു നോക്കും, പാതി കത്തിയൊടുങ്ങിയ തിരി ഒന്നുകൂടെ കത്തിക്കും. തിരിക്കും പടക്കത്തിനുമിടയിൽ മൈക്രൊ സെക്കന്റുകൾ മാത്രമുള്ളപ്പോൾ ആകാശത്തോട്ടെറിയും.

ഠേ!

ഞാനറിയാതെ തന്നെ എന്റെയാഹങ്കാരവും വളർന്നു. ആ ദിവസങ്ങളിൽ പടക്കം എന്ന ഒരേയൊരു വികാരം മാത്രമാണ് ഞാൻ കൊണ്ടുനടന്നത്. വല്ലാത്തൊരു ആവേശത്തോടെ ഞാൻ പടക്കങ്ങളുമായി പരീക്ഷണങ്ങൾ തുടങ്ങി. മൂന്നോ നാലോ പടക്കത്തിന്റെ തിരികൾ കൂട്ടിയിണക്കി, ചിരട്ടയുടെ കണ്ണിൽ തുളയിട്ട്, അതിൽ തിരുകി വെക്കും. എന്നിട്ട് ചിരട്ട കമിഴ്ത്തി വെച്ച്, തിരിക്കു തീ കൊടുക്കും. മണ്ണിൽ കുഴി കുത്തി, അതിൽ പടക്കം വെച്ച് പൊട്ടിക്കും.

കൃഷ്ണൻ ചേട്ടന്റെ മതിലിന്റെ ഇടിഞ്ഞു തുടങ്ങിയ വെട്ടുകല്ലുകൾക്കിടയിൽ പടക്കങ്ങൾ സുഘമായി കയറിയിരിക്കാമെന്നും, അതുപൊട്ടുന്പോൾ കല്ലിന്റെ ഒരുഭാഗം മനോഹരമായി തെറിച്ചു പോകുമെന്ന് കാണിച്ചു തന്നതും ദിലിച്ചേട്ടനാണ്. ആ ശിഷ്യത്വം എന്നെ ഓലപ്പടക്കം പൊട്ടിക്കുന്നതിൽ അഗ്രഗണ്യനാക്കി.

ആയിടക്കാണ് ഒരു വിഷുക്കാലത്ത് അമ്മയും ചിറ്റമാരും കൂടി കടുത്തുരുത്തിയിൽ ഞങ്ങളുടെ തറവാട്ടിലേക്ക് പോകാൻ തീരുമാനമായത്. അമ്മമ്മയുടെയും, മുത്തച്ഛന്റേയും വക മൂന്നു ചിറ്റമാരും, ഒരമ്മാവനുമാണെനിക്കുള്ളത്. “മുക്കാലിക്കൽ” എന്ന ഓമനപ്പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ഞങ്ങളുടെ തറവാട്ടിൽ അമ്മമ്മയും , മുത്തച്ചനും കൂടാതെ, അപ്പുമ്മാവനും അമ്മായിയും, ദേവിചിറ്റയും കുടുമ്പവും താമസിച്ചിരുന്നു.

ബാക്കിയുള്ള രണ്ട് ചിറ്റമാരും, എന്റമ്മയും മാത്രമാണ് ത്യശൂരിൻറെ പ്രാന്ത പ്രദേശങ്ങളിൽ കുടിയേറിപ്പാർത്തത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവധിക്കാലങ്ങളിൽ ത്രിശൂര് നിന്നും കടുത്തുരുത്തിയിലേക്കുള്ള യാത്ര അന്നത്തെ കാലത്തൊരു സംഭവമായിരുന്നു ഞങ്ങൾക്ക്.

എന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും ഞാനും അമ്മയും. കാരൂരെന്ന ഗ്രാമത്തിൽ നിന്നും, കൊടകര ടൌൺ വരെയെത്താൻ വല്ല ഓട്ടോയും കിട്ടിയാലാലയി. ഇല്ലെങ്കിൽ നടക്കണം. അവിടെ ചാലക്കുടി സ്റ്റോപ്പിൽ മിക്കവാറും രമച്ചിറ്റയും , മൂത്തവൻ അനുവും, അനുജത്തി രാധുവും കാണും. അനുവിനെന്റെ സമപ്രായമാണ് . അവനെന്നെക്കാളല്പം ലോകവിവരം കൂടുതലാണെന്ന് തോന്നിയിരുന്നെങ്കിലും, ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയമാണെന്നറിയാമെങ്കിലും, എന്റെയത്ര പടക്കം പൊട്ടിച്ച് പരിചയം അവനുണ്ടാവില്ല എന്ന അഹങ്കാരമുള്ളതുകൊണ്ട് ഞാനത് ഗൗനിക്കാൻ പോയില്ല.

കൊടകരയിൽ നിന്നും ഓർഡിനറിയിൽ ചാലക്കുടിയിലേക്ക്. അവിടെ ഞങ്ങളെ കാത്ത് പ്രേമച്ചിറ്റയും മൂത്തവൻ പ്രവീണും, അനുജത്തി ലക്ഷ്മിയും കാത്തു നിൽക്കുന്നുണ്ടാവും. പ്രവീണിനും എന്റെ സമപ്രായമാണ്. ചാലക്കുടിയിലെ കുറച്ച് പ്രമാണിമാരുടെ മക്കൾ അവന്റെ കൂട്ടുകാരായുള്ളതെനിക്കറിയാമെങ്കിലും, അവനും ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയമാണെന്നറിയാമെങ്കിലും അവമ്മാർക്കാർക്കെങ്കിലും പത്ത് സെക്കന്റിൽ ഒന്നിന് പുറകെ ഒന്നായി പത്ത് പടക്കം പൊട്ടിക്കാനാകുമോ? ഇല്ല.

എനിക്കാദ്യമായി, പച്ചക്കളറുള്ള വണ്ടി സൂപ്പർ എക്സ്പ്രസ്സാണെന്നും, സൂപ്പർ ഫാസ്റ്റിനും, ഫാസ്റ് പാസ്സഞ്ചറിനും തമ്മിലുള്ള വെത്യാസങ്ങൾ എന്തെല്ലാമാണെന്നും ആ ചാലക്കുടി ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ വെച്ചാണ് അമ്മ എനിക്ക് പറഞ്ഞു തന്നത്.

അവിടെ നിന്നും ഞങ്ങളെല്ലാവരും കൂടി കോട്ടയം വണ്ടി കയറും. വഴിയിൽ എത്ര മാരുതി കാറുകൾ കണ്ടു, എത്ര അംബാസഡർ കാറുകൾ കണ്ടു എന്ന കണക്കെടുപ്പായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ പ്രധാന വിനോദം. എറണാകുളം വഴിയാണ് പോകുന്നതെങ്കിൽ, ഞാനതു വരെ പോകാത്ത ആ പട്ടണത്തിനെ അദ്‌ഭുതത്തോടെ നോക്കിയിരിക്കും. എല്ലാം പുതുമയുള്ള കാഴ്ചകൾ.

മുക്കാലിക്കലെത്തിയാൽ പിന്നെ ഞങ്ങൾ തവളക്കുളത്തിൽ വീണ ചേരയെപ്പോലെയാണ്. എവിടെനിന്ന് തുടങ്ങണമെന്നൊരു പിടിയുമില്ല. കരോട്ട് പോണം, കൗമുദിചിറ്റയുടെ വീട്ടിൽ പോണം, അവിടെ ശ്രീക്കുട്ടൻ ചേട്ടന്റെ കയ്യിലുള്ള രഹസ്യപ്പെട്ടി തുറന്ന് കാണണം. അതൊരു സംഭവം പെട്ടിയായിരുന്നു ഞങ്ങൾക്ക്. അതിന്റെയുള്ളിൽ പഴയതും, വിലപ്പെട്ടതുമായ പലതുമുണ്ട്. ഓല ഗ്രന്ഥങ്ങൾ, ആനവാൽ കെട്ടിയ മോതിരം, വെളിച്ചം കാണാത്ത മയിൽപ്പീലി അങ്ങിനെ പലതും. അത് തുറക്കാൻശ്രീക്കുട്ടൻ ചേട്ടന് മാത്രമേ അറിയുള്ളൂ എന്നാണ് ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞരിക്കുന്നത്. ഞങ്ങളെ കാണിക്കാൻ താക്കോലിട്ട് അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും തിരിക്കും. പെട്ടി പതിയെ തുറക്കുന്നുണ്ടെന്ന് കാണിക്കാൻ, ശ്രീക്കുട്ടൻ ചേട്ടൻ മുഖത്ത് പല ഭാവങ്ങൾ വരുത്തും. പൊട്ടാൻ മുട്ടി നിൽക്കുന്ന ആനപ്പടക്കത്തിനെ നോക്കുന്ന പോലെ ഞങ്ങളങ്ങിനെയിരിക്കും.

ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കണം, അമ്പലത്തിനടുത്തുള്ള ചായക്കടയിൽ നിന്നും ഗ്യാസ് മിട്ടായി വാങ്ങണം. ടൗണിലെ ബേക്കറിയിൽ നിന്നും പാൽപേട വാങ്ങണം, എന്നിട്ടത് കൗമുദി ചിറ്റയുടെ വീട്ടിലെ ഫ്രിഡ്ജിൽ കൊണ്ടുവെക്കണം. കിണറ്റിൽ നിന്നും വെള്ളംകോരി കുളിമുറിയിലെ ടാങ്കിൽ നിറയ്ക്കണം. കൊക്കോ മരത്തിൽ നിന്നും കൊക്കോ പഴം പറിക്കണം. ഊഞ്ഞാല് കെട്ടണം. പണി പിടിപ്പതാണ്.

അന്ന് വിഷുത്തലേന്നാണ്. അപ്പുമ്മാവൻ അങ്ങാടി വരെ പോകാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പായിരുന്നു. ഒരു കൈ സഹായത്തിനു ഞാനും കൂടെ പോയി. അങ്ങാടി ചന്തയായിരുന്നു അമ്മാവന്റെ ലക്‌ഷ്യം. ഒരു വീട് നിറയെ തിങ്ങി നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ജനത്തിന് വേണ്ട എല്ലാ പല വ്യഞ്ജനങ്ങളും അമ്മാവൻ വാങ്ങി കൂട്ടി. ഗ്രഹിണി പിടിച്ച ആട് പ്ലാവിലയെ നോക്കുന്ന പോലെ ഞാനതെല്ലാം ചുമ്മാ നോക്കി നടന്നു.

പെട്ടന്നാണ് ഞാനത് ശ്രദ്ധിച്ചത്. ചന്തയിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ, ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോയൊരു കട. കട എന്നൊന്നും പറയാനില്ല. ഒരു വയസ്സായ വല്യമ്മച്ചി, മീൻ വിൽക്കാൻ ഇരിക്കുന്ന മട്ടിൽ തന്റെ മുന്നിലെ കുട്ടയിൽ നോക്കി ഒരുക്കുന്നു. ആരും ആ വഴി പോലും പോകുന്നില്ല.
പക്ഷെ ആ കൂട്ടക്കുള്ളിലെ കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയം ആഹ്ലാദം കൊണ്ട് പൊട്ടി തകരുമെന്ന് തോന്നി.

ഠേ!

ഓലപ്പടക്കങ്ങൾ! ഒരു കുട്ട നിറയെ ഓലപ്പടക്കങ്ങൾ! പച്ചക്കറി സ്റ്റാളുകൾക്കും മറ്റു വീട്ടു സമാന സ്റ്റാളുകൾക്കുമിടയിൽ, സദ്യയിലയിൽ ക്ഷണിക്കാതെ വന്ന ഈച്ചയെപ്പോലെ അവരും, അവരുടെ പടക്കം നിറച്ച കുട്ടയും.

ആ സന്ധ്യയിലെ തണുത്ത കാറ്റിൽ നനവ് പടർന്നു തുടങ്ങിയ ആ പടക്കങ്ങൾ എന്നെ നോക്കി കേഴുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി. അവരെ ഒരു ചെറു തീനാളത്തോട് ചേർത്ത് വച്ച് , ഗുരുത്വാകർഷണത്തിനെതിരെ പറന്ന് , വലിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ ഒന്നുമല്ലാതായിത്തീരാൻ
അവരാഗ്രഹിക്കുന്നതായെനിക്ക് തോന്നി. ഞാനെന്റെയാഗ്രഹം അമ്മാവനോട് പറഞ്ഞു.

കടുത്തുരുത്തിയിൽ ഓലപ്പടക്കങ്ങൾ ഗ്രനേഡിന് സമമാണെന്ന് അമ്മാവന്റെ ചുകന്ന തുടുത്ത മുഖം കണ്ടപ്പോഴാണെനിക്ക് മനസ്സിലായത്. എനിക്ക് പടക്കങ്ങളിലുള്ള പ്രാവീണ്യത്തിനെ കുറിച്ചൊന്നും പറയാൻ ആ സമയം ഉചിതമായി എനിക്ക് തോന്നിയില്ല. ആരുതാത്തതെന്തോ അറിയാതെ എന്റെ നാവിൽ നിന്നും വീണതാണെന്നു കരുതി മിണ്ടാതിരുന്നാൽ മതി എന്ന മട്ടായിരുന്നു അമ്മാവനപ്പോൾ. കോലുമിട്ടായിക്ക് വേണ്ടി വാശി പിടിച്ചു കരയുന്ന കുട്ടിയെപ്പോലെ ഞാനമ്മാവന്റെ പിറകിൽ കൂടി. ഇതത്ര അപകടം പിടിച്ച സാധനമല്ലെന്നും, ഞാൻ വളരെ സൂക്ഷിച്ച് കടലാസിൽ വെച്ച പൊട്ടിച്ചോളാമെന്നുമൊക്കെയുള്ള എന്റെ മാർക്കറ്റിംഗ് വാചകങ്ങളിൽ അവസാനം അമ്മാവൻ മുട്ടുകുത്തി.

വാടാത്ത തക്കാളി നോക്കി എടുക്കുന്നപോലെ, അമ്മാവൻ ഓരോരോ പടക്കങ്ങളിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി പൊട്ടാൻ ചാൻസില്ല എന്ന് തോന്നുന്നവ കാണിച്ചു കൊടുത്തു. ആ വല്യമ്മ അമ്മാവൻ ചൂണ്ടിയ പടക്കങ്ങൾ ഒരു കടലാസു പൊതിയിലാക്കി എനിക്ക് തന്നു. ഒരു പൊതി ആലുവ പോലെ, ഒരു പൊതി പാൽ പേട മിട്ടായി പോലെ, ഞാനാ പൊതി എന്നോട് ചേർത്ത് പിടിച്ച് തിരിച്ചുനടന്നു. ആ നിമിഷം മുതൽ മുക്കാലിക്കലെത്തുന്ന വരെ അപ്പുമ്മാൻ എനിക്ക് തന്ന ഉപദേശങ്ങൾ കേട്ടാൽ, പടക്കമെന്നല്ല, വിഷു എന്ന് കേട്ടാൽ പോലും ആരും ഭയന്ന് വിറക്കും. അത്ര ഭയാനകമായൊരു സംഭവമായിരുന്നു അമ്മാവന്റെ മനസ്സിൽ പടക്കങ്ങൾ.

വീട്ടിലെത്തിയിട്ടും അപ്പുമ്മാൻ വെറുതെയിരുന്നില്ല. അമ്മായിയിൽ തുടങ്ങി, അമ്മയുടെയും, ചിറ്റമാരുടെയും ഉള്ളിൽ അപകടത്തിന്റെയും, മുത്തു(എന്നെ മുത്തുവെന്നും, സ്നേഹമുള്ളവർ മുത്തപ്പാ എന്നും വിളിച്ചു പോന്നിരുന്നു) അരുതാത്തതെന്തോ ഇപ്പൊ ചെയ്യും എന്നുമുള്ള ഭയവും ആളിപ്പടർത്തി. അമ്മമ്മയും, മുത്തച്ഛനും എനിക്കെതിരെ ശക്തമായി രംഗത്തു വന്നു. പറഞ്ഞിട്ട് കേൾക്കാത്ത ഇവനെ, എന്ത് വിലകൊടുത്തും പടക്കം പൊട്ടിക്കുന്നതിൽ നിന്നും വിലക്കണമെന്നവർ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു. ഞാൻ പടക്കം പൊട്ടിച്ച് നടക്കുന്നത് കണ്ട് ശീലമുള്ളതുകൊണ്ടായിരിക്കണം, ഒന്ന് രണ്ട് തവണ ട്രൈ ചെയ്തിട്ട്, അമ്മ നിർത്തി.

ഞാൻ എല്ലാം മറികടന്ന്, ഒരു മണ്ണെണ്ണ വിളക്കും കത്തിച്ച്, മറുകയ്യിൽ പടക്കപ്പൊതിയുമായി മുറ്റത്തോട്ടിറങ്ങി. പിന്നണിയിൽ എന്താണ് പടക്കമെന്നും, അത് പൊട്ടിയാൽ എന്താണപകടമെന്നും, പടക്കം പൊട്ടിച്ചവർക്കുണ്ടായ അപകടങ്ങളെന്താണെന്നും ഒന്നിന് പുറകെ ഒന്നായി ചിറ്റമാർ പറയുന്നതെനിക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു.

തറവാടിന്റെ മുറ്റത്ത് അന്ന് ഞാനെന്റെ ജീവിതത്തിൽ അനുഭവിക്കാത്ത അത്രയും പ്രതിരോധവും, വിയോജിപ്പുമാണ് എനിക്ക് നേരിടേണ്ടി വന്നത്. ഒരു വശത്ത്, എന്റെ അമ്മാവനും, അമ്മായിയും, ചിറ്റമാരും എന്നെ പടക്കം പൊട്ടിക്കാൻ വിടാതെ ദേഷ്യപ്പെടുന്നു. മറുവശത്ത്, ഇനിയിതിൽ നിന്നും പിന്മാറിയാൽ തകരുന്ന എന്റെ അഭിമാനം എന്നെ നോക്കി കരയുന്നു. അനുവും പ്രവീണും അങ്ങോട്ടോ.. ഇങ്ങോട്ടോ മറിയാൻ പാകത്തിന് നില്കുന്നു. അവരുടെ മുഖത്ത് യുദ്ധഭീതി നിഴലിച്ചിരുന്നു. എന്റെ മാനം ചീറ്റിപ്പോയൊരു പടക്കമാകാതിരിക്കാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു.

എന്തായാലും, എറിഞ്ഞു പൊട്ടിച്ച് എല്ലാവരെയും കയ്യിലെടുക്കാൻ പറ്റില്ലെന്ന് എനിക്കുറപ്പായി. അവസാനം, കടലാസിന്റെ അറ്റത്ത് വെച്ച് തീ കൊടുക്കാമെന്ന ധാരണയിൽ ഞാനാളെല്ലാവരും ഒത്തു ചേർന്നു.

അമ്മമാരും, കുട്ടികളും, അമ്മാവനും, അമ്മമ്മയും, മുത്തച്ഛനും എല്ലാവരും എന്റെ പടക്കം പൊട്ടിക്കൽ കാണാൻ ഉമ്മറപ്പടിയിൽ വന്നിരുന്നു. സായം സന്ധ്യ ഇരുട്ടിന് വഴിമാറിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആദ്യമായാണെനിക്ക് ഇത്രയും വലിയൊരു സദസ്സിനു മുന്നിൽ പടക്കം പൊട്ടിക്കാനുള്ള അവസരമുണ്ടാവുന്നത് എന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. വൈകാതെ, ഞാൻ കടലാസിന്റെയൊരറ്റത്ത് ഒരു പടക്കം വെച്ചു.

അപ്പോഴാണ് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്, ഈ പടക്കം നാട്ടിലെ പോലെ അല്ല, ഇതിന്റെ തിരിക്കു ചുറ്റും ഒരു കടലാസ് ചുരുട്ടി വെച്ചിരിക്കുന്നു. അതെന്തിനാണെന്ന് എനിക്ക് അന്നും ഇന്നും മനസ്സിലായിട്ടില്ല. ഏതായാലും, അങ്ങിനെ ഞാൻ പതിയെ കടലാസിന്റെ മറുവശത്ത് തീ കൊളുത്തി. തീ പിടിക്കുന്നതിനു മുന്നേ എല്ലാവരും കൂടി ബഹളമുണ്ടാക്കി തുടങ്ങിയിരുന്നു, എന്നോട് ഓടി മാറി നിൽകാൻ. ചുമ്മാ ഒരു പേരിനു വേണ്ടി ഞാൻ കുറച്ചകലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. എല്ലാവരും ചെവിപൊത്തി, പടക്കം പൊട്ടുന്നതും കാത്തിരുന്നു…

ഠേ!

അത്രക്കധികമില്ലെങ്കിലും, അത്യാവശ്യം സബ്ദത്തോടെ പടക്കം പൊട്ടി. എല്ലാവരുടെയും മുഖം ആകാക്ഷയുടെയും, അത്ഭുതത്തിന്റെയും പരമോന്നത തലങ്ങളിലേക്കെത്തി. എന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു സാഹസികന്റെ ചിരി പടർന്നു.

കാര്യം വിജയകരമായെങ്കിലും, ആരും എന്നെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചില്ല. മാത്രമല്ല, ഇനിയൊന്നും വേണ്ട എന്ന മട്ടിൽ എല്ലാവരും പൊട്ടി തട്ടി എണീക്കാൻ തുടങ്ങി. അതെനിക്ക് സഹിച്ചില്ല. മുക്കാലി മുഴങ്ങുമാർ ഞാനുച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു..

“ഇനി ഞാൻ പടക്കമെറിഞ്ഞു പൊട്ടിക്കും”

വീടിനകത്തേക്ക് കയറാൻ തുടങ്ങിയവർ അതെ വേഗത്തിൽ തിരിഞ്ഞു നിന്നു. ഞാൻ മറ്റൊരു യുദ്ധത്തിനു തയ്യാറെടുത്തു. ശരവർഷം പോലെ അമ്മാവനും, ചിറ്റമാരും എന്നെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി.. മുത്തച്ഛൻ അത്യുച്ചത്തിൽ എന്നോട് കയർത്തു.

ഒന്നും കേൾക്കാതെ, ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു ഭയവുമായി ഞാൻ ഒരു പടക്കം കയ്യിലെടുത്തു. എന്നിട്ടെന്നോട് തന്നെ ചോദിച്ചു, വേണോ?

പിന്നണിയിൽ, ചിറ്റമാരുടെയും, അമ്മാവന്റെയും ശബ്ദം അലയടികളായെന്റെ ചെവിയിലെത്തി. പരമാവധി ശ്രദ്ധ കൈവരിച്ച് ഞാൻ പടക്കത്തിന്റെ തിരി വിളക്കിന്റെയടുത്തേക്ക് കൊണ്ട് ചെന്നു…

പക്ഷെ…

ഈ കടുത്തുരുത്തി പടക്കത്തിന്റെ തിരി ഇത്രവേഗത്തിൽ തീപിടിക്കുമെന്ന് മനസ്സിലാക്കി വരുന്നതിനു മുന്നേ തന്നെ, പടക്കം അതിന്റെ ജോലി തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആ തിരിച്ചറിവ്, എന്റെ തലയിൽ നിന്നും കയ്യിലെക്കെത്തുന്നതിനു മുന്നേ പടക്കം അതിന്റെ ജോലി ആരംഭിച്ചിരുന്നു.

ഠേ!

തള്ളവിവരലിനും, ചുരുണ്ടുവിരലിനുമിടയിൽ, ഇക്കിളി കൊണ്ടിരുന്ന പടക്കം, പെട്ടെന്ന് സകല ശക്തിയുമെടുത്ത് പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. പിന്നണിയിലെ ചിറ്റമാരുടെ ശബ്ദം വായുവിലലിഞ്ഞു പോയി. പടക്കത്തിന്റെ വിമോചന സമരത്തിൽ പെട്ട മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ തീ കെട്ടുപോയി. എന്നിട്ടും, എന്റെ കണ്ണുകളിൽ വെളുവെളുത്ത പുളിക്കുന്ന പ്രകാശം മാത്രം. കാതുകളിൽ കരിവണ്ടുകളുടെ കൂത്താട്ടം മാത്രം.

നടന്നത് അപകടമായിരുന്നു എന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിയുന്നതിനു മുന്നേ അപ്പുമ്മാൻ എന്റെയടുത്തെത്തി. എന്റെ കാഴ്ചക്കൊന്നും പറ്റിയിട്ടില്ലെന്ന് അമ്മാവനറിയാൻ വേണ്ടി, പതിവിലും കൂടുതാലായി ഞാൻ കണ്ണ് മിഴിച്ചു പിടിച്ചു നിന്നു. ചെവി കേൾക്കാനൊരു കുഴപ്പവമില്ലെന്നറിയിക്കാൻ, അമ്മാവൻ ചോദിക്കാതെ തന്നെ “ഏയ്.. അങ്ങനെ കുഴപ്പൊന്നൂല്യാമ്മാവാ” എന്ന് പറയുകയും ചെയ്തു.

പൊള്ളുന്ന കൈവിരലുകൾ പോകറ്റിലിട്ട്, ഒരു നനഞ്ഞ പടക്കം പോലെ ഞാൻ വീടിന്റെയകത്തേക്കോടി. പിറ്റേന്ന്, അപമാന ഭാരം താങ്ങാനാവാതെ, ബാക്കി വന്ന പടക്കങ്ങൾ ഞാൻ കൊണ്ടുപോയി കുഴിച്ചിട്ടു.

അന്നുമുതലാണ്, വലിയ പ്രഷർ ഉള്ള ജോലികൾ എന്നെക്കൊണ്ട് ചെയ്യാനാവില്ലെന്ന് ഞാൻ മനസിലാക്കിയത്.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: