എന്റെ രഹസ്യം പൊളിഞ്ഞു (അനുഭവകഥ)

അഞ്ചാം ക്ലാസില്‍ നിന്നും ആറിലേക്ക്‌ അപ്ഗ്രേഡായ കാലം. അന്നൊക്കെ എന്നും വൈകീട്ട്‌ അമ്പലക്കുളത്തിലെ കുളി ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്തതായിരുന്നു. വൃത്തിയാവുക എന്നതിലുപരി, പലതരത്തിലുള്ള ജലകേളികളില്‍ പങ്കെടുക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഏറ്റവും പ്രധാനം. അരയില്‍, നിക്കറിന്‌ മുകളില്‍ കെട്ടിവെച്ച തോര്‍ത്ത്‌ മുണ്ടുമായി കാരൂരിന്റെ പല ഭാഗത്തുനിന്നും പിള്ളേര്‍ എത്തും… പിന്നെ ഒരു ഒന്ന് രണ്ട്‌ മണിക്കൂര്‍ മരണ കളികളാണ്‌. അതു കഴിയുമ്പോ ട്രാക്റ്റര്‍ കയറിയ കണ്ടം പോലെ അമ്പലക്കുളം ആകെ അലമ്പായി കിടക്കും…

ഊളാക്ക്‌ കുത്തല്‍, കുളത്തിലേക്ക്‌ ചാഞ്ഞ്‌ നിക്കുന്ന തെങ്ങിന്റെ മണ്ടയില്‍ നിന്നും ചാടല്‍, ഡബിള്‍ മലക്കം മറഞ്ഞ്‌, പള്ളയടിക്കാതെ സേഫായി ചാടല്‍ അങ്ങനെ മത്സര ഐറ്റംസ്‌ ഒരുപാടാണ്‌. എല്ലാത്തിനും, അതിന്റേതായ ഭവിഷ്യത്തുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. പള്ളയടിച്ചൊ, പുറം അടിച്ചോ ഉയരത്തില്‍ നിന്നും വീണാല്‍ കിട്ടുന്ന സുഖം അനുഭവിക്കതെ അറിയാന്‍ യാതൊരു നിവൃത്തിയുമില്ല. ഒരു ജൂനിയര്‍ പെര്‍ഫോമറാണെങ്കില്‍ കൂടി, എല്ലാ ഇനങ്ങളിലും ഞാന്‍ അത്യാവശ്യം നന്നായി തെന്നെ പെര്‍ഫോമിയിരുന്നു.

ഞങ്ങള്‍ ആണുങ്ങള്‍ മാത്രമേ ആ സമയം കുളിക്കാന്‍ ഉണ്ടാവാറുള്ളൂ. മറ്റൊന്നും നോക്കാനില്ലാത്തതിനാലും, കുളത്തില്‍ പാമ്പ്‌, ബ്രാല്‌ തുടങ്ങിയ ഇച്ചിരി വലിപ്പമുള്ളതും, കടിച്ചാല്‍ പണിയാകുന്നതുമായ സാധങ്ങള്‍ തീരെ കുറവായതിനാലും, വെറുതേ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടൊഴിവാക്കാന്‍ വേണ്ടി, ആരും ജട്ടിയിട്ട്‌ കുളിക്കാറില്ല. തോര്‍ത്ത്‌ മുണ്ട്‌ മാത്രേ അരയില്‍ ഉണ്ടാവൂ. ഞാന്‍ അക്കാലങ്ങളില്‍ സ്വദവേ ആ സാധനം ഉപയോഗിക്കാത്തതിനാല്‍ അങ്ങനെയൊരു കാര്യത്തെക്കുറിച്ചോര്‍ക്കാറെ ഇല്ല.

അന്നൊരവധി ദിവസമായിരുന്നു. സാധാരണ ഞങ്ങള്‍ ജൂനിയര്‍ പിള്ളേര്‍ കളിക്കുമ്പോള്‍, സീനിയര്‍ ഗഡീസ്‌ കുളിക്കാന്‍ എത്താറില്ല. പക്ഷേ, അന്ന് അവധിയായതിനാലോ എന്തോ… അവരും വന്നിരുന്നു. കുളത്തില്‍ നല്ല തിരക്കനുഭവപ്പെട്ടൊരു ദിവസമായിരുന്നു അന്ന്. ജാതി-പ്രായ ഭേദമന്യേ എല്ലാരും ഒത്ത്ചേരുന്ന ഒരസുലഭ മുഹൂര്‍ത്തം. തോര്‍ത്തുമുണ്ടുടുത്ത്‌ ഞങ്ങളിറങ്ങി… അരഭാഗം മാത്രം മുക്കി, ഞങ്ങളാ തരിപ്പിലങ്ങനെ നിന്നു…

അപ്പോഴാണ്‌ ഞാനത്‌ ശ്രദ്ദിച്ചത്‌… കുളക്കരയിലതാ നാലഞ്ച്‌ പെമ്പിള്ളേര്‍. അതില്‍ മൂന്നെണ്ണം നമ്മടെ കളിക്കൂട്ടുകാരാണ്‌. ബട്ട്‌, നാലാമത്തെ സുന്ദരിയെ ഞാനാ ഏരിയയിലെന്നല്ല, മനക്കുളങ്ങര, കൊപ്രക്കളം, വഴിയമ്പലം ഏരിയകളിലൊന്നും കണ്ടിട്ടേയില്ല. നമ്മുടെ നാട്ടിലെ പെമ്പിള്ളേര്‍ക്കില്ലാത്തൊരു നിറവും, സ്മാര്‍ട്നെസ്സും അവള്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ മുടി മറ്റവളുമാരുടെ പോലെ ചീയാന്‍ ഇട്ട ഓലക്കെട്ട്‌ പോലെ ആയിരുന്നില്ല… അതിനെല്ലാമുപരി, വെള്ളത്തിനടിയില്‍ പള്ളാത്തി വെട്ടുമ്പൊള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന തിളക്കം കണ്ട്‌ അവളുടെ മുഖത്ത്‌ വിടര്‍ന്ന ചിരിയായിരുന്നു. ഹോ… സഹിക്കാന്‍ പറ്റില്ല.

റോട്ടിലെ കലക്കവെള്ളത്തില്‍ തലമാത്രം പുറത്തിട്ട്‌ കിടക്കുന്ന തവളകളെപ്പോലെ, ആ കുളത്തില്‍ പത്തിരുപത്‌ തലകള്‍ അവരെ ലാത്രം നോക്കി ഒലിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അതിലൊരു തലയായി മാറാന്‍ ഞാനൊരിക്കലും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല. പക്ഷേ അപ്പൊ ഒരു ബോഡി വിത്‌ മസ്സില്‍ ഷോ കാണിക്കാന്‍ ഉള്ള ധൈര്യം എനിക്കില്ലായിരുന്നു.

ആരും വെള്ളത്തിനു മുകളില്‍ വരുന്നില്ല. ആ പെമ്പിള്ളേരാണെങ്കി പോകുന്നുമില്ല. വെള്ളം നിറഞ്ഞ കല്‍പ്പടവില്‍ വരുന്ന മീനിനെ നോക്കി അവരങ്ങിനെ നില്‍കുകയാണ്‌. പണ്ടാരക്കാലികള്‍!!

എന്റെ ഒരു ഗതികേടോര്‍ക്കണേ… പെട്ടന്നതാ കൂട്ടത്തിലൊരുത്തന്‌ ബയങ്കരന്‍ ഒരൈഡിയ. നീന്തല്‍ മത്സരം നടത്താമെന്ന്. അക്കരെ പിടിക്കണം. ഓണ്‍ലി ജൂനിയേര്‍സ്‌. എനിക്ക്‌ നീന്താന്‍ അറിയാമെങ്കിലും, ഇതുവരെ ഞാന്‍ കുളത്തിനക്കരെ വരെ നീന്തിയിട്ടില്ല. പേടിച്ചിട്ടല്ല. അമ്മ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്‌, അങ്ങനെ നീന്തണ്ടാന്ന്.

പക്ഷേ, ആ പെമ്പിള്ളേര്‍ നോക്കി നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്‌. ഞാന്‍ മാത്രം മാറിയാല്‍ എന്റെ മാനം പോകും. വൈകിയാല്‍ അമ്മ ചീത്തപറയും എന്ന് പറഞ്ഞ്‌ കേറിപ്പോകാനാണെങ്കില്‍ എന്റെ നാണവും മാനവും, നനഞ്ഞാല്‍ ട്രാന്‍സ്പരന്റാകുന്ന എന്റെ തോര്‍ത്തും സമ്മതിക്കുന്നുമില്ല. എന്ത്‌ ചെയ്യും…

ഒടുവില്‍ ഞാന്‍ രണ്ടും കല്‍പ്പിച്ച്‌ നീന്താന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. ചങ്ക്‌ അമിട്ട്‌ പോലെ ഇടിക്കുന്നത്‌ എനിക്കും, കുളത്തിലെ പരല്‍മീനുകള്‍ക്കും നന്നായി കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു.

റെഡീ… വണ്‍… റ്റു… ത്രീ….

ഞാന്‍ കണ്ണടച്ച്‌ നീന്തി… എന്തും വരട്ടെ… എനിക്ക്‌ അക്കരെ വരെ നീന്തിയേ ഒക്കൂ എന്ന് മനസ്സില്‍ കരുതി, സര്‍വ്വശക്തിയുമെടുത്ത്‌ നീന്തി… അവമ്മാര്‍ക്കൊപ്പമാണോ… അതോ ഞാന്‍ മുന്നിലാണോ എന്നൊരു സംശയം മാത്രേ അപ്പൊ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ശരീരത്തിലെ നവദ്വാരങ്ങളില്‍ ഒട്ടുമുക്കാലെണ്ണത്തിലും വെള്ളം കയറിത്തുടങ്ങിയത്‌ ഞാനറിഞ്ഞു. പക്ഷേ അതൊന്നും എനിക്ക്‌ ഒരു കാര്യമായി തോന്നിയില്ല. ഞാന്‍ കുതിച്ചു… എന്റെ കാല്‍പാദങ്ങളില്‍ കല്ല് കെട്ടിവെച്ചപോലെ ഒരു ഫീലിംഗ്‌… പിന്നെ കയ്കളും… എന്നിട്ടും, കണ്ണ്‍ തുറക്കാതെ ആഞ്ഞ്‌ നീന്തി…

അക്കരെ എത്തറായെന്ന് എന്റെ മനസ്സ്‌ പറഞ്ഞിട്ടാവണം, ഞാന്‍ കണ്ണ്‍ തുറന്ന് നോക്കി…

മുന്നില്‍ ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചപോലെ കല്‍പ്പടവ്‌ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ചണ്ടിയും, വള്ളിപ്പടര്‍പ്പും മാത്രം…

ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി…

എന്റെ റൂട്ട്‌ മാറിപ്പോയിരിക്കുന്നു!

വലത്തോട്ടെടുത്താല്‍ പൊട്ടക്കാടാണെന്നെനിക്കറിയാമായിരുന്നിട്ടും, ഞാനവിടെത്തന്നെ എങ്ങിനെ എത്തിയോ ആവോ. അതും, നീന്തല്‍ തുടങ്ങ്യേടത്ത്‌ നിന്ന് കഷ്ടി പത്ത്‌ വാര അകലം കാണും.

സ്ഥലത്തിന്റെ ഡേഞ്ചര്‍ എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. നീന്തല്‍ നിര്‍ത്തി, കാല്‌ നിലത്തുറപ്പിക്കാന്‍ നോക്കി. നിലയില്ല. ആകെ ഉള്ള സ്റ്റാമിന മൊത്തം നീന്തിക്കളഞ്ഞതിനാല്‍, ഇനി തിരിച്ചുനീന്താനവില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു.

മറ്റൊന്നും അലോജിക്കെണ്ടി വന്നില്ല. ഫുള്‍റ്റിഫുള്‍ സൗണ്ടില്‍ ഞാനലറിക്കരഞ്ഞു…

“ചേട്ടമ്മാരേ… രക്ഷിക്കണേ… രക്ഷി… ണേ… (‘ക്ക’ വെള്ളത്തില്‍ മുങ്ങി).

ചേട്ടമ്മാര്‍ വന്നെന്നെ തിരിച്ച്‌ കൊണ്ടൊന്നു.അവര്‍ അതുവരെ റോളൊന്നും കാണിക്കാതെ നിന്നതെന്തേ എന്ന് എനിക്കപ്പൊഴേ സംശയം ഉണ്ടായിരുന്നു.

കൂട്ടത്തില്‍ ക്രൂരനും, മൂത്തതുമായ ഷാജിയേട്ടന്‍ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു…

“ഡാ —കളെ… നീന്തലിന്റെ കപ്പ്‌ നമുക്ക്‌ മുത്തപ്പന്‌ കൊടുക്കാം… എല്ലാരും കയ്യടിച്ചോ…” (എന്നെ നാട്ടില്‍ മുത്തു എന്നും, സ്നേഹത്തോടെ മുത്തപ്പാ… എന്നും വിളിച്ചുവന്നിരുന്നു)

അതും പറഞ്ഞ്‌ കട്ട ജിമ്മായ ഷാജിയേട്ടന്‍ എന്റെ അരയിലെ തോര്‍ത്തുമുണ്ട്‌ വലിച്ചൂരി… ഒരാട്ടിന്‍ കുട്ടിയെ പിടിച്ച്‌ പൊക്കുന്നപോലെ, വെറും നാലടി രണ്ടിഞ്ച്‌ മാത്രള്ള എന്നെ വായുവിലേക്കുയര്‍ത്തി…

പരിപൂര്‍ണ്ണ നഗ്നനായി, കുളത്തിലേക്കാഞ്ഞ്‌ നിക്കുന്ന തെങ്ങിന്തലപ്പുകല്‍ക്കിടയിലൂടെ നാണിച്ച്‌ വരുന്ന വെയിലിനെ നോക്കി, ഞാന്‍ അലറിക്കരഞ്ഞു… ആര്‌ കേള്‍ക്കാന്‍…

പിന്നീട്‌ അജു പറഞ്ഞാണ്‌ ഞാനറിഞ്ഞത്‌, അതുവരെ പള്ളാത്തിയേയും, ബ്രാലിനേയും നോക്കിക്കോണ്ടിരുന്ന പെമ്പിള്ളേര്‍ പെട്ടെന്നെന്തോ കണ്ട്‌ പേടിച്ചൊരോട്ടമായിരുന്നു എന്ന്.

കുപ്പ്യായ കളി (അനുഭവ കഥ)

ഞാന്‍ മനക്കുളങ്ങര ഇസ്കൂളില്‍ അറാം തരത്തിന്‌ പഠിക്കുന്നു. ഇസ്കൂളിലെ അന്നത്തെ പ്രഥാന സ്പോര്‍ട്‌സ്‌ കുപ്പ്യായ കളി ആയിരുന്നു (ഗോലി കളി എന്ന് മൂത്തവര്‍ പറയും). തീപ്പട്ടി പട്ടം വെച്ചായിരുന്നു അന്നൊക്കെ കളി. കുപ്പ്യായ കളത്തിനു മുന്നില്‍ വെള്ളം തെന്നി സ്ലിപ്പായ ബൊക്കാറോ എക്സ്പ്രസ്‌ പോലെ തീപ്പെട്ടി പടങ്ങള്‍ നിരന്നിരിക്കും. മനക്കുളങ്ങര ഇസ്കൂളിലെ ഒരു പരമ്പരാഗത കായിക ഇനമായതിനാല്‍, നല്ലൊരു ശതമാനും വിദ്യാര്‍ഥികളും കുപ്പ്യായ കളിയില്‍ വന്‍ പുലികളായിരുന്നു. ഞാനൊഴിച്ച്‌.

സേവിയടിക്കാനും, ഒറ്റനൊത്തിന്‌ കൊള്ളിക്കാനുമൊക്കെ എന്റെ കൂട്ടുകാരെ പോലെ ഞാനും നോക്കി. വീട്ടിലെ തീപ്പെട്ടികള്‍ നൂഡ്‌ ആയതല്ലാതെ, എന്റെ കുപ്പ്യായ കളിയില്‍ വലിയ മെച്ചപ്പാടൊന്നും വന്നില്ല. വക്കന്‍ (കളത്തിലേക്കെറിഞ്ഞ ഗോലിയില്‍ എറിഞ്ഞു കൊള്ളിക്കുന്ന ഗോലി) മാറ്റി നോക്കിയും, ഈ കണ്ണിന്‌ പകരം മറ്റേ കണ്ണ്‌ അടച്ച്‌ പിടിച്ചും ഒക്കെ കളിച്ചു നോക്കി. പൊട്ടനുറുമ്പ്‌ അടിച്ചു ഫിറ്റായ മാരി കുപ്പ്യായ രണ്ടും ഫീള്‍ഡിന്‌ പുറത്തേക്ക്‌.

തീപ്പട്ടിപ്പടം ഇല്ലാതെ കാലിയായ പോകറ്റ്‌ കണ്ട്‌ എന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ ചിരിച്ചു. ഇനിയും നാനമില്ലാതെ വീട്ടില്‍ നിന്നും തീപ്പട്ടിപ്പടമെടുക്കാന്‍ എന്റെ അഭിമാന്‍ സമ്മതിച്ചില്ല. സ്വന്തമായി അഞ്ച്‌ തീപ്പട്ടിപ്പടം ഉണ്ടാക്കാന്‍ എനിക്കായില്ല. ഇനീം കളിച്ച്‌ തോറ്റ്‌ വീട്ടുകാരെ മുടിപ്പിക്കാന്‍ പാടില്ലെന്ന് ഞാന്‍ ഉറപ്പിച്ചു. പക്ഷേ കൂടെയിരിക്കുന്നവന്റെ പോക്കറ്റ്‌ ഷക്കീലാന്റിയുടെ മാരി നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്‌ കാണുമ്പോ ആര്‍ക്കാ കണ്ട്രോള്‍ പൂവാത്തേ? വീണ്ടും കളിക്കാനും, തീപ്പട്ടിപ്പടം നിറച്ച എന്റെ പോകറ്റ്‌ അവന്റേതിനേക്കാള്‍ വലുതാക്കാനും ഞാനാഗ്രഹിച്ചു.

കേറിയ തെങ്ങില്‍ തന്നെ പിന്നേം തേങ്ങയിടാന്‍ കേറിയ അവസ്ഥയായിരുന്നു കളിക്കാനിറങ്ങിയ എനിക്ക്‌. വേണ്ടായിരുന്നു എന്ന് തോന്നിയത്‌ ലിന്റോന്റേന്ന് കടം വാങ്ങിയ അഞ്ച്‌ തീപ്പട്ടിപ്പടം കൂടി നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോഴാണ്‌. ഈ ഭാരിച്ച കടം എങ്ങിനെ വീട്ടുമെന്നോര്‍ത്ത്‌ ഇസ്കൂള്‍ ഗ്രൗണ്ടിലെ കുപ്പ്യായ കളങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ എണ്ണത്തോണിയില്‍ നിന്നും എണീറ്റോടിയ ഒച്ചിന്റെ മാരി ഞാന്‍ നടന്നു.

അങ്ങിനെ നടന്ന് നടന്ന് ഒന്നാം ക്ലാസിലെ ചിടുങ്ങ്‌ പൊടീസ്‌ കളിക്കുന്നിടത്തെത്തി. പെട്ടെന്നെന്നെ കണ്ടതും, അവമാര്‍ “ഡാ ദേഡാ സ്കൂള്‍ ലീഡര്‍ വരുന്നു… ഓടിക്കോടാ…” എന്നും പറഞ്ഞ്‌ നിരത്തിയിട്ട തീപ്പട്ടിപ്പടം പോലും എടുക്കാന്‍ നിക്കാതെ ഓടി. തെണ്ടാനിരിക്കുന്നവന്റെ തലയില്‍ വീണ അഞ്ഞൂറിന്റെ നോട്ടിനെ നോക്കുന്നപോലെ, ഞാനാ തീപ്പട്ടിപടങ്ങളെ നോക്കി നിന്നു… എടുക്കണോ.. വേണ്ടയോ? അമ്മ ദോശയുണ്ടാക്കുമ്പോ ഒരു സൈഡ്‌ വെന്ത്‌ മറ്റേ സൈഡില്‍ക്ക്‌ മറച്ചിടാറായോ എന്നാലോജിക്കുന്ന അതേ കണ്‍ഫൂഷന്‍.

പക്ഷേ പെട്ടന്നാണ്‌ അ പൊടീസ്‌ വിളിച്ച്‌ പറഞ്ഞോണ്ടോടിയത്‌ ഞനോര്‍ത്തത്‌… ഇസ്കൂള്‍ ലീഡര്‍! അത്‌ ഞാനല്ലേ??? അതേ… ഹും! ഈ ഇസ്കൂളീന്റെ ലീഡറായ ഞാന്‍ എന്തിന്‌ തെണ്ടണം? എനിക്ക്‌ കളിക്കാന്‍ പറ്റില്ലെങ്കി ആരും ഇവിടെ കളിക്കണ്ടാ… ആ പറഞ്ഞതില്‍, ഒരിക്കലും ഗോളടിക്കാന്‍ പറ്റാത്ത ഗോളിയുടെ മനോദുഖം പോലൊരു സാധനം നിറഞ്ഞു നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു.

കാര്യം ഞാന്‍ വലിയൊരു സംഭവമൊന്നുമായിരുന്നില്ലെങ്കിലും, ചൂന്യ മുളകിന്റെ എഫക്റ്റായിരുന്നു. അതുവരെ എടുക്കാത്ത ഇസ്കൂള്‍ ലീഡറുടെ ഭാവം അന്ന് ഞാന്‍ ഉള്‍കൊള്ളുകയായിരുന്നു. ഞാന്‍ എല്ലാ കുപ്പ്യായ ഫീല്‍ഡിലും ചെന്ന്, ഇനി മുതല്‍ കുപ്പ്യായ കളിക്കാന്‍ പടില്ലെന്ന് ചന്ദ്രന്‍ മാഷ്‌ (സ്കൂളിലെ പ്രധാന അദ്ധ്യാപകന്‍) പറഞ്ഞിട്ട്ണ്ട്‌ ന്ന് പറഞ്ഞു. ചന്ദ്രന്‍ മാഷും ഞാനും അപാര കൂട്ടാണെന്ന്‌, അതോണ്ട്‌ പറഞ്ഞത്‌ മര്യാക്ക്‌ കേട്ടോ എന്ന രീതിയിലാണ്‌ ഞാന്‍ പറഞ്ഞത്‌. പിള്ളേര്‍ പേടിച്ചു! എഴാം തരത്തിലെ മൂത്ത ചെക്കമ്മാര്‍ പക്ഷേ ഞാന്‍ പറഞ്ഞതിന്‌ കീറിപ്പോയ, എടുക്കാത്ത തീപ്പട്ടിപ്പടത്തിന്റെ വില പോലും കൊടുത്തില്ല.

എനിക്കത്‌ മതിയായിരുന്നു. ന്റെ ക്ലാസിലെ പിള്ളേര്‍ കളി നിര്‍ത്തി. എല്ലാരും തീപ്പട്ടിപടങ്ങള്‍ പോകറ്റില്‍ നിന്നും മാറ്റി ബാഗിലേക്കാക്കി. പിറ്റേ ദിവസം ഗ്രൗണ്ട്‌ കൊയ്ത്ത്‌ കഴിഞ്ഞ പാടം പോലെ ശൂന്യം. ഇന്നലെ എന്നെ ഊശിയാക്കിയവമ്മാര്‍ പോലും ഇന്ന് ഫീല്‍ഡില്‍ ഗോലിയിറക്കാന്‍ വന്നിട്ടില്ല.

സ്വാഭാവികമായും കളിനിന്നപ്പോള്‍ തീപ്പട്ടിപ്പട്ടത്തിന്റെ മാര്‍കറ്റ്‌ വാല്യൂ ഇടിഞ്ഞു. അത്‌ വഴിയില്‍ കിടക്കുന്ന കണ്ടാലും ആര്‍ക്കും വേണ്ടാതായി. പലരും കിട്ടിയ കളക്ഷനൊക്കെ വീട്ടില്‍ സ്പോര്‍ട്സിനു കിട്ടിയ മഞ്ഞ കളറുള്ള സര്‍ട്ടിഫികറ്റിന്റെ ഒപ്പം വെച്ചു.

“ഡെക്കേ, ഞാന്‍ തീപ്പട്ടിപ്പടത്തിന്റെ കളക്ഷന്‍ ഇണ്ടാക്ക്ണ്ട്‌. പേരാംബ്ര ഇസ്കൂളില്‍ ഇത്തോണ്‍ത്തെ എക്സിവിഷന്‌ വെക്കാനാ. നിന്റേലിണ്ടാ ടാ പടം?”

ഞാന്‍ ഈ നമ്പറുമയി പിള്ളേരെ മുട്ടി… എല്ലാര്‍ക്കും സമ്മതം… ഞാന്‍ പലപ്പൊഴും മോഹിച്ച പലതരത്തിലുള്ള തീപ്പട്ടിപടങ്ങള്‍ ഒരു തവണപോലും കളിക്കാതെ എന്റെ കയ്യിലേക്ക്‌ വരുന്നത്‌ കണ്ടപ്പോ, രാവിലെ അമ്പലക്കുളത്തില്‍ അരഭാഗം മാത്രം മുക്കുമ്പോ ഉണ്ടാകുന്ന ആ ഒരു കുളിര്‌ തോന്നി.

ഞാന്‍ ഡയറ്റിങ്ങില്ലാത്ത ഷക്കീലാന്റിയെപ്പോലെയായി. ഷര്‍ട്ടിന്റെയും, നിക്കറിന്റെയും പോകറ്റില്‍ ഇനി തീപ്പട്ടിപ്പടം പോയിട്ട്‌ ഒരു തീപ്പട്ടിക്കൊള്ളി പോലും കേറ്റാന്‍ പറ്റാത്ത സ്ഥിതിയായി. തീപ്പട്ടിപടം പോകറ്റില്‍ നിന്ന് തെറിച്ച്‌ പോകാതിരിക്കാന്‍ ഷര്‍ട്ടിന്റെ പോകറ്റുകള്‍ ചില ഇങ്ക്ലീഷ്‌ സിനിമയില്‍ പെണ്ണുങ്ങള്‍ പിടിക്കുന്ന പോലെ ഞാന്‍ കയ്കൊണ്ട്‌ മറച്ച്‌ പിടിച്ചു. എന്നിട്ട്‌ വരാന്തയിലൂടെ അങ്ങിനെ നടന്നു… കിട്ടുന്നതൊന്നും കളയരുതല്ലോ…

പാവം പെമ്പിള്ളേര്‍… എക്സിവിഷനാണെന്നറിഞ്ഞപ്പോ അവരും വീട്ടില്‍ നിന്നും പടം കൊണ്ടുബന്ന് തന്നു. ഇത്രേം അത്മാര്‍ഥത ഞാനൊട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ലായിരുന്നു. കള്ളത്തരം പൊളിഞ്ഞാല്‍ എന്താണ്‌ സംഭവിക്കുക എന്നാലോചിക്കനുള്ള മാനസിക വികാസം അന്നെനിക്കുണ്ടാവാത്തതിനാല്‍ ഞാനൊട്ടും വറീഡ്‌ ആയിരുന്നില്ല.

അങ്ങിനെ, ഞാന ഇസ്കൂളിലെ ഏറ്റോം വലിയ തീപ്പട്ടിപ്പടംകാരനായി. ധീരുഭായി അമ്പാനിയെന്നോ, ബില്‍ ഗേറ്റ്സ്‌ എന്നോ ഒക്കെ പറയുമ്പോലെ ഒരു എഫക്റ്റ്‌.

ചൂണ്ടയില്‍ പെടാതെ, എര മുഴുവന്‍ കൊത്തിക്കൊണ്ടോയ പള്ളാത്തീടെ അതേ അഹങ്കാരത്തോടെ ഞനെന്റെ ഇസ്കൂള്‍ അങ്കണത്തിലൂടെ അര്‍മ്മദിച്ച്‌ നടന്നു. അങ്ങിനെ നടന്നോണ്ടിരിക്കുമ്പൊഴാണ്‌ കോമഡി സിനിമയില്‍ പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ഹൊറര്‍ സീന്‍ വന്നമാരി പിന്നില്‍ നിന്നും ഒരു വിളി വന്നത്‌…

“ഡാ അവിടെ നിക്ക്‌….!”

കാണാത്തതിനു ഭങ്ങി കൂടുമെന്ന് ചന്ദ്രന്‍ മാഷിന്‌ നന്നായിട്ടറിയാം. അതോണ്ടങ്ങേരെപ്പൊഴും കയ്യിലെ ചൂരല്‍ പിന്നില്‍ ഒളിപ്പിച്ച്‌ പിടിച്ചേ നടക്കൂ. ഉണക്കത്തേങ്ങ മുളക്കുന്നപോലെ അങ്ങേരുടെ തലക്ക്‌ മുകളിലൂടെ ഒരു ജാതി സ്റ്റൈയ്‌ലില്‍ ആ ചൂരലിന്റെ അറ്റം കാണാം… (മാഷിനെ കളിയാക്കാന്‍ ഞാന്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ലേയ്‌…).

“എന്താഡാ നിന്റെ പോകറ്റില്‍?”

എന്റെ നാവ്‌ അപ്പോ ഉളാക്കുകുത്തിക്കളിക്കാന്‍ പോയി… ആ തക്കം നോക്കിയാണവനത്‌ പറഞ്ഞത്‌…

“അത്‌ തീപ്പട്ടിപ്പടമാ സാറെ… എക്സിവിഷന്‌ വേണ്ടി കൂട്ടിവെക്കാനാ…”

എപ്പൊഴും എന്റെ കൂടെ നടക്കുന്ന ലിന്റോ അപ്പൊഴും കൂടെയുണ്ടായത്‌ എന്റെ ഭാഗ്യമോ അതോ… ?

“നടക്കെടാ ഓഫീസിലേക്ക്‌… ലീഡര്‍ തന്നെ പഠിക്കാതെ കളിച്ച്‌ നടന്നാലോ… നിന്റച്ചനോട്‌ ഞാന്‍ പറയുന്നുണ്ട്‌…” (അത്‌ പറഞ്ഞപ്പൊഴാ, ചന്ദ്രന്‍ മാഷിന്‌ മുന്‍പ്‌, എന്റെച്ഛനായിരുന്നു മനക്കുളങ്ങര സ്കൂളിലെ ഹെഡ്‌ മാസ്റ്റര്‍.)

വിലങ്ങിനു പകരം തീപ്പട്ടിപ്പടത്തിന്റെ കെട്ടുകളുമായി ഞാന്‍ ജയിലിലേക്ക്‌… അല്ല, ഒഫീസിലേക്ക്‌ പോയി.

ശരിക്കും ഒരു നല്ലവനായി ഞാന്‍ ഓഫീസില്‍ നിന്നും തിരിച്ചു വന്നു.
എണ്ണം പറഞ്ഞ്‌ ഞാന്‍ ഒരോരുത്തര്‍ക്കും വാങ്ങിയ പടങ്ങള്‍ തിരിച്ചു കൊടുക്കുകയും, അവിടെയും അവമ്മാര്‍ കള്ളക്കണക്ക്‌ പറഞ്ഞ്‌ എന്നെ കടക്കെണിയിലാക്കുകയും ചെയ്തു. എന്തോ, അന്നെനിക്കൊരാത്മഹത്യക്കുള്ള മൂഡ്‌ ഉണ്ടായില്ല, ഭാഗ്യം!

[ഞാനടുത്ത വര്‍ഷവും അവിടെ സ്കൂള്‍ ലീഡര്‍ ആയിരുന്നു. അതു കൂടാതെ സ്പോര്‍ട്സ്‌ ലീഡര്‍ എന്ന പദവിയും ഏഴാം തരത്തില്‍ എന്നെത്തേടിയെത്തി. അതേ വര്‍ഷം തന്നെ സ്കൂളില്‍ ഗോലികളി നിര്‍ത്തലാക്കിയത്‌ ചന്ദ്രന്മാഷുടെ മിടുക്കൊന്ന് മാത്രം.]

ദിവാരന്റെ ഇങ്ക്ലീഷ്‌!

ഞങ്ങളുടെ സഹമുറിയന്റെ വക ഒരു പിറന്നാള്‍ ട്രീറ്റ്‌.

സ്ഥലം നന്ദിനി വെജ്‌ റെസ്റ്റൊറന്റ്‌, കോരമങ്കല, ബാങ്ക്ലൂര്‍.

ഞങ്ങള്‍ 6 പേര്‍. പലതരത്തിലും, നിറത്തിലും, ഗുണത്തിലും, വിലയിലും ഉള്ള വിഭവങ്ങള്‍ തീന്മേശയില്‍ അങ്ങിനെ നിരന്നു…

ചില പാത്രങ്ങള്‍ കാലിയായി തുടങ്ങി… കാലിയായ പാത്രം തിരിച്ചെടുത്ത്‌ കൊണ്ട്പോകാനായി വെയ്റ്റര്‍ വന്നു…

ഒരു പാവം പയ്യന്‍… കണ്ടിട്ട്‌ ഈ പണിയില്‍ ഫ്രഷര്‍ ആണെന്ന് തോന്നി.

അവന്‍ പനീര്‍ ബട്ടര്‍ മസാല യുടെ ഒഴിഞ്ഞ പാത്രം എടുത്തതും, അറിയാതെ ഒരല്‍പം നമ്മുടെ ദിവാരന്റെ ഷര്‍ട്ടില്‍! അതും അവന്റെ അര്‍ബാന ഷര്‍ട്ടില്‍!

പാവം ആ പയ്യന്റെ മുഖത്ത്‌ ഭയം കുന്നുകൂടി… ഉപ്പിലിട്ട മാങ്ങപോലെ ചുങ്ങി…

ദിവാരന്റെ മുഖം കോപത്താല്‍ വിടര്‍ന്നു. കഴിച്ച ചില്ലി ഗോപിയുടെ എരിവു കാരണം, കോപത്തിന്‌ ചുവന്ന നിറവും വന്നു!

“സോറി സര്‍… റിയലി സോറി സര്‍…” പനീര്‍ മസാല പ്പാത്രം ഇപ്പൊഴും അതേ പൊസിഷനില്‍ തന്നെ പിടിച്ചുകൊണ്ട്‌ ആ പാവം പയ്യന്‍ ദിവാരനോട്‌ ദയനീയമായി പറഞ്ഞു.

കലി നാലിന്റെ പമ്പ്‌ സെറ്റില്‍ വെള്ളം കയറുന്നപോലെ ദിവാരന്റെ മുഖത്തേക്ക്‌!

ഇനിയും മസാല വീഴണ്ടാ എന്ന് കരുതി, പാത്രം മുകളിലേക്ക്‌ മാറ്റിപ്പിടിക്കാന്‍ ദിവാരന്‍ ആ പയ്യനോട്‌ പറഞ്ഞതിങ്ങനെ…

“Oh man! keep it up! keep it up!”

കട്ടിപ്പുടി കട്ടിപ്പുടി (സംഭവകഥ)

എന്റെ ഡിഗ്രീ കോളേജ്‌ ജീവിതം എനിക്കൊരുപാട്‌ നല്ല ഓര്‍മ്മകള്‍ സമ്മാനിച്ചിട്ടുണ്ട്‌. പ്രത്യേകിച്ച്‌ 3 വര്‍ഷത്തെ ഹോസ്റ്റല്‍ ജീവിതം(മറ്റൊരു അനുഭവം ഇവിടെ).

ഇതും എന്റെ ഹോസ്റ്റല്‍ ജീവിതത്തില്‍ നടന്ന മറ്റൊരു ചെറിയ സംഭവം. ഞാന്‍ കോളേജില്‍ ചേര്‍ന്ന സമയം. 2 നിലകള്‍ ഉള്ള ഹോസ്റ്റലില്‍ മുകളിലത്തെ നിലയില്‍ ഞങ്ങള്‍ നവാഗതര്‍. താഴെ സീനിയേര്‍സ്‌…

ഒരു വൈകുന്നേരമാണ്‌ ഞാന്‍ ആ ഹോസ്റ്റലില്‍ ആദ്യമായി എത്തുന്നത്‌. റൂമൊക്കെ ശരിയായെന്ന് ഉറപ്പ്‌ വരുത്തി അച്ചനും ചേട്ടനുമെല്ലാം തിരിച്ചു പോയി. ജയിലിലക്കി തിരിച്ച്‌ പോകുമ്പോലെ…

പതിയെ ഞാന്‍ എന്റെ മുറിയില്‍ വന്ന മറ്റ്‌ സുഹൃത്തുക്കളെ പരിചയപ്പെട്ടു. വളരെ വേഗം തന്നെ ഞങ്ങള്‍ അടുത്തു.റാഗിങ്ങിനെ കുറിച്ചും, നാളെ എങ്ങിനെ താഴേക്കിറങ്ങി കോളേജില്‍ പോകുമെന്നും മറ്റും ഗംഭീര ചര്‍ച്ച.

ഇരുട്ട്‌ വീണു തുടങ്ങി. വരാന്തയിലെ വിളക്കുകള്‍ സീനിയേഴ്സിനെ സഹായിക്കാനായി കത്താതെ നിന്നു… പതിയെ അടിയില്‍ നിന്നും കേള്‍ക്കാന്‍ ഇമ്പമുള്ള നാടന്‍ പാട്ടുകള്‍ കാതിലേക്കെത്തി… കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ദിച്ചപ്പ്പ്പോള്‍ മനസ്സിലായി… പച്ചത്തെറിപ്പാട്ടാണ്‌… ഹോ! തെറിയാണെങ്കിലും എന്തൊരു ഈണം… ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ പുറത്തിറങ്ങാന്‍ തോന്നിയില്ല. വാതിലടച്ച്‌ തെറിപ്പാട്ടിന്റെ താളത്തില്‍ ലയിച്ച്‌ അങ്ങിനെ ഇരുന്നു.

“ഡാ ശ്രീനാഥേ… എടാ —- മോനെ… നാളെ നീയൊക്കെ താഴോട്ട്‌ വാടാ.. കാട്ടിത്തരാം… എല്ലാ നായിന്റെ മക്കളും നാളെ സ്ലിപ്പറിട്ട്‌ വന്നാമതി.. കേട്ടോഡാ —– മക്കളെ…”

ഹോ ഭാഗ്യം. ഞാന്‍ മനസ്സിലോര്‍ത്തു. സ്ലിപ്പര്‍ ഞാന്‍ നേരത്തെ വാങ്ങിയിരുന്നു. എങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ ഒക്കെ പേരെങ്ങിനെ ഇവമ്മാര്‍ക്ക്‌ കിട്ടി എന്ന് ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടിയില്ല.

രാത്രി ഏകദേശം 12 മണി ആയിക്കാണണം. തെറി വിളി ഇപ്പൊഴും തുടരുന്നു. എന്റെ സഹ മുറിയന്‍ കട്ടപ്പന അവന്റെ സ്വന്തം വാക്‍മാനില്‍ ആ തെറിപ്പാട്ടുകള്‍ റെക്കാഡ്‌ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. അവന്റെയുള്ളില്‍ ഒരു ഭാവി സീനിയറിനെ ഞാന്‍ കണ്ടു.

പെട്ടെന്ന് വാതിലില്‍ ആരോ മുട്ടി. മുട്ടലിനേക്കാള്‍ ശബ്ദത്തില്‍ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയം ഇടിച്ചു. ആരും ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല. എല്ലാരും ഇടിക്കാന്‍ വരുന്ന ബസ്സിന്റെ ബോര്‍ഡ്‌ വായിക്കുന്ന സ്റ്റയിലില്‍ വാതിലിലേക്ക്ക്‌ നോക്കിയിരുന്നു.

“ആരാ…?”

മുറിയില്‍ എതോ ഒരുത്തന്‍ ചോദിച്ചു. പേടിച്ചായതിനാല്‍ ശബ്ദം വളരെ വിക്രിതവും അവ്യക്തവുമായിരുന്നു.

ഇടനാഴിയിലെ ബള്‍ബില്‍ നിന്നും വന്ന അരണ്ട വേളിച്ചത്തില്‍ എന്റെ മുറിയിലെ 8 കണ്ണുകള്‍ ഒരേ ദിശയിലേക്ക്‌ തുറിച്ച്‌ നിന്നു…

പെട്ടെന്ന് മുട്ടലിന്റെ ശബ്ദം കൂടിവന്നു… ഒപ്പം ശബ്ദവും… ഇപ്പോ എനിക്ക്‌ എന്റേത്‌ കൂടാതെ അടുത്തുള്ളവമ്മാരുടെ ഹൃദയമിടിപ്പും കേള്‍ക്കാം…

തുറക്കണോ വേണ്ടയോ…. അങ്ങിനെ ഒരു സംശയം ഞങ്ങള്‍ക്കാര്‍ക്കുമില്ലായിരുന്നു. നോ തുറക്കല്‍. ആരായാലും, നാളെ നേരം വെളുത്തിട്ട്‌ കണ്ടാ മതി എന്ന കണ്ടീഷനില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഇരുന്നു.

അല്‍പനേരവും കൂടി ആ മുട്ടല്‍ ഒട്ടും മടുപ്പില്ലാതെ തുടര്‍ന്നു. പെട്ടെന്ന് ഞങ്ങക്കുടെ സസ്പെന്‍സ്‌ കൂട്ടാന്‍ വേണ്ടി ആ മുട്ടല്‍ നിന്നു! ഭീകരമായതെന്തോ ജസ്റ്റ്‌ വന്നിട്ട്‌ പോയി എന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ മനസ്സിലായി.അങ്ങിനെ ആ രാത്രി എങ്ങിനെയോ ഞങ്ങള്‍ വെളുപ്പിച്ചെടുത്തു.

പിറ്റേന്നാണ്‌ മനസ്സിലായത്‌, വാതിലില്‍ മുട്ടിയത്‌ പുലിയല്ലാ, എലിയായിരുന്നു എന്ന്. മുറിയിലെ അടുത്ത അഭയാര്‍ത്തി ആയി വന്ന ഒരുത്തനാണ്‌ രാത്രി ഞങ്ങളെ “റാഗ്‌” ചെയ്തിട്ട്‌ പോയത്‌. പാവം. അവന്‍ എന്നിട്ട്‌ അടുത്തുള്ള മുറിയില്‍ അഭയം തേടിയത്രെ.

എതായാലും, തികച്ചും ഡീസന്റ്‌ അയ ഞങ്ങളുടെ സീനിയേഴ്സിനെ കുറിച്ച്‌ മോശമായി വിചാരിച്ചതില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ കുണ്ഠിതം തോന്നി.

സംഭവ ബഹുലമായ ഒരു ദിവസം കോളേജിലെ കഴിഞ്ഞു. ഞാനാദ്യമായി മെച്വേര്‍ഡ്‌ ആയ ദിവസം. ഞാനാദ്യമായിട്ട്‌ സ്ലിപ്പറിട്ട്‌ കോളേജില്‍ പോയ ദിവസം. ഞാനെന്നും അഹങ്കരിച്ചിരുന്ന ഉളിത്തല പോലുള്ള എന്റെ ക്രിതാവ്‌ വടിച്ചു കളഞ്ഞ ദിവസം…. ഇതിലെല്ലാമുപരി, ആദ്യമായിട്ട്‌ കുളിക്കാതെയും, പല്ലുതേക്കാതെയും കോളേജില്‍ പോയ ദിവസം. എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ താലികെട്ടിനേക്കാള്‍ ഇമ്പോര്‍ട്ടന്റ്‌ ആയിട്ടുള്ള ദിവസം.

അന്ന് വൈകീട്ട്‌ ഞങ്ങള്‍ മുറിമേറ്റ്‌സ്‌ മുറിയില്‍ ഒത്തുകൂടി. മുറിയില്‍കേറി വാതിലടച്ചാല്‍ പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ പുലികളാണ്‌. ആര്‍ക്കും ഒന്നിനും ഒരു പേടിയുമില്ല.

അങ്ങിനെ കോളേജിലെ ആദ്യ ദിവസത്തെ അനുഭവങ്ങള്‍ പങ്ക്‌ വെച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുംബൊഴാണത്‌ സംഭവിച്ചത്‌…

“ടക്‌ ടക്‌ ടക്‌…”

ആ ശബ്ദം ഞങ്ങളില്‍ വീണ്ടും പെരുമ്പറ മുഴക്കി. പക്ഷേ, ഞങ്ങളുടെ സീനിയേഴ്സിനെ ഇവിടെ കയറി വന്ന് ചെലുത്താനുള്ള ആമ്പിയര്‍ ഇല്ലെന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ അറിയാമായിരുന്നു. ആദ്യം എല്ലാരുമൊന്ന് പകച്ചെങ്കിലും, പെട്ടെന്ന് ധൈര്യം തിരിച്ചെടുത്തു. സുബ്ബു പോയി വാതില്‍ തുറന്നു.

“ഹായ്‌ ചുള്ളമ്മാരേ… ” കാര്യം ആ വിളി സുഖമുള്ളതാണെങ്കിലും, വിളിച്ചയാള്‍ അത്രക്ക്‌ സുഖമുള്ളയാളല്ലായിരുന്നു. സീനിയര്‍ ഗഡിയാണെന്നറിയാന്‍ അദ്ധേഹത്തിന്റെ പിന്നില്‍ മുള്ളാന്‍ മുട്ടി നില്‍കുന്ന പോലെ നില്‍കുന്ന അഭയാര്‍ത്തികളെ കാണേണ്ട യാതൊരു ആവശ്യവും ഇല്ലായിരുന്നു. ചെറുങ്ങനെ പൊടിച്ച മീശ തിരിച്ച്‌ മുകളിലേക്ക്‌ കയറ്റി, മുണ്ട്‌ കപ്പലണ്ടിപ്പൊതി പോലെ ചുരുട്ടി വെച്ച്‌ ആദ്ധേഹം.

പിന്നെ കുറെ നേരത്തേക്ക്‌ ഞങ്ങളെല്ലാരും തെരക്കിലായിരുന്നു. ഞാന്‍ ലാംബി സ്കൂട്ടറോടിക്കാന്‍ പോയി, സുബ്ബു ഗാനമേളക്ക്‌ കര്‍ട്ടന്‍ വലിക്കാന്‍, പ്രവീണ്‍ വയലിന്‍ വായിക്കാന്‍, കട്ടപ്പന ഫ്ലൂട്‌ വായിക്കാനും. മൊത്തം ഒരു സങ്കീതത്തില്‍ ലയിച്ച ഒരന്തരീക്ഷം!

അന്ന് ഞങ്ങള്‍ തീരുമാനിച്ചു… ഇനി ഒരുത്തനേം ചുമ്മാ മുറിയിലേക്ക്‌ കയറ്റരുതെന്ന്. അതിനായി ഞങ്ങള്‍ ഒരു സൂത്രവും കണ്ടു. നമ്മളറിയുന്ന, മുരിയിലേക്ക്ക്‌ കയറ്റിയാല്‍ കുഴപ്പമില്ലാത്തവര്‍ക്കൊക്കെ നമ്മളൊരു രഹസ്യ കോഡ്‌ കൊടുക്കും. വാതിലില്‍ മുട്ടിയാല്‍, ഈ കോഡ്‌ തെറ്റാതെ പറഞ്ഞാല്‍ മാത്രം വാതില്‍ തുറക്കപ്പെടും.

സങ്കതി എല്ലാര്‍ക്കും ഇഷ്ടമായി. ഞങ്ങള്‍ ഒരു കോഡ്‌ ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്തു. അന്നത്തെ ഹിറ്റ്‌ പടമായിരുന്ന ഖുശിയിലെ ഹിറ്റ്‌ പാട്ടായ കട്ടിപ്പുടു കട്ടിപ്പുടി എന്ന പാട്ട്‌. “കട്ടിപ്പുടി കട്ടിപ്പുടി” എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ മാത്രം വാതില്‍ തുറക്കും.

പരിപാടി വിജയം കണ്ടുതുടങ്ങി. ആര്‌ വന്നാലും ഞങ്ങള്‍ ചോദിക്കും…

“കോഡ്‌… കോഡ്‌…??”

“കട്ടിപ്പുടി കട്ടിപ്പുടി!”

ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ ഞങ്ങളില്‍ വല്ലാത്തൊരു അഭിമാനം തോന്നി. ഈ ബുദ്ധി നേരത്തേ തോന്നാത്തതില്‍ ഞങ്ങള്‍ തെല്ലൊന്ന് പരിഭവിച്ചു.

അങ്ങനെ ആദ്യത്തെ ഒഴിവു ദിവസം. പുറത്തിറങ്ങാന്‍ ഇപ്പൊഴും യാത്രൊ തരവുമില്ല. മുറിയില്‍ ചീട്ട്‌ കളിയാണ്‌ പ്രഥാന നേരംകൊല്ലി. ആന്നും ഞങ്ങള്‍ ചീട്ട്‌ നിരത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍…

“ടക്‌ ടക്‌ ടക്‌…”

“അരാടാ അത്‌? കോഡ്‌ പറ! ”

ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല…

“ഡാ.. കോഡ്‌ പറ മോനേ…” ഞാന്‍ ഇച്ചിരി ഉച്ചത്തില്‍.

പക്ഷേ വീണ്ടും “ടക്‌… ടക്‌… ടക്‌…”

അതിത്തിരി സ്ലോ മോഷനില്‍ ആയിരുന്നു എന്ന് ഞങ്ങള്‍ ശ്രദ്ദിച്ചു.

“കോഡ്‌ പറഞ്ഞില്ലെങ്കി തൊറക്കൂല മോനെ… മര്യാദക്ക്‌ പറഞ്ഞോ…” കട്ടപ്പന പറഞ്ഞു.

എന്നിട്ടും അനക്കമൊന്നും ഇല്ല.

പിന്നെയും… “ടക്‌ ടക്‌ ടക്‌ ടക്‌ ടക്‌…”

“ആരെഡാ ഇവന്‍… നിനക്കെന്താഡാ പറഞ്ഞത്‌ മനസ്സിലായില്ലാ എന്നുണ്ടോ…. കോഡ്‌ പറഞ്ഞാ തുറക്കാം… “കോഡ്‌….? കോ…..”

“നിന്റെയൊക്കെ അപ്പനാടാ —- മക്കളെ… തൊറെക്കടാ —– മോനെ വാതില്‍… അവന്റെ —–ലെ ഒരു കോഡ്‌…. നിന്റെ ———– —— — ——– — —– ടാ!”

എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വൃത്തികെട്ടതും ഭയാജനകവുമായ ഒരു റാഗിംഗ്‌ അന്ന്, അവിടെ, ഞങ്ങടെ മുറിക്കുള്ളില്‍ നടന്നു.

പിന്നീടാണറിഞ്ഞത്‌… കോളേജിലെ ജഗ ജില്ലിയും, മഹാ തെറിച്ചവനും, ചെറിയൊരു ഗുണ്ടാ തലവനുമായ ഒരു മാന്യനേയാണ്‌ ഞങ്ങളന്ന് ബ്ലോക്ക്‌ ചെയ്യാന്‍ നോക്കിയതെന്ന്.

ഒരു ശത്രുവിനെ ദൈവത്തെപ്പോലെ കാണാനും, ആദരിക്കാനും ദേ ഈ കണ്ണടച്ച്‌ തുറക്കണ ടൈം പോലും വേണ്ടാന്ന് അന്ന് ഞാന്‍ പഠിച്ചു.

അന്നു മുതല്‍ അങ്ങേരും ഞങ്ങളും കട്ട ഫ്രണ്ട്സാണ്‌… (ഞങ്ങള്‍ അങ്ങിനയേ എല്ലാരോടും പറയാറുള്ളൂ. അതൊരു വെയ്റ്റാണേ).