എന്നെയാരും അറിഞ്ഞില്ല

എന്നെയാരും അറിഞ്ഞില്ല

വാക്കുകളില്ലാത്തൊരു ഭാഷ-
ഞാന്‍ വായകൊണ്ട്‌ പറഞ്ഞു.

ആരും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.

ശബ്ദങ്ങളില്ലാത്ത മണിമുഴക്കം പോലെ,
മൗനമായൊരു നാദം പോലെ,
ഞാനട്ടഹസിച്ചു.

ആരും ചിരിച്ചില്ല.

തിരയടുപ്പിച്ച ചിപ്പികള്‍കൊണ്ടെന്‍
നൊമ്പരങ്ങള്‍ക്കു ഞാന്‍ ബലിയിട്ടു.

എന്റെ കണ്ണീര്‍ ആരും കണ്ടില്ല.

എന്റെയാത്മാവിനെ മറയ്ക്കാന്‍ ഞാന്‍-
അദ്രിശ്യമാം തുണിചുറ്റി.

എന്നെയാരും കണ്ടില്ല.

എന്റെ ദുഖവും പകയും
ശബ്ദങ്ങളില്ലാത്ത നിലവിളിയാക്കി
ഞാന്‍ അലറിക്കരഞ്ഞു.

ആരും കേട്ടില്ല.

ജീവനില്ലാത്ത തലോടലായ്‌,
ഘനീഭവിച്ച വിരലുകള്‍ ചെറുചൂടുള്ള
മേനിയില്‍ തൊട്ടു.

ആരും പ്രതികരിച്ചില്ല.

ഭാരിച്ച പാടുകളീമണല്‍പരപ്പിലേല്‍പ്പിച്ച്‌,
ഭാരമില്ലാതെ ഞാന്‍ നടന്നു.

ആരും കൂടെ വന്നില്ല.

ചായം നിറഞ്ഞ ചിത്രങ്ങള്‍ നോക്കി,
കാലം മാറ്റുന്ന മേഘത്തെ നോക്കി
ഞാനിരുന്നു.

എന്നെയാരും അറിഞ്ഞില്ല.

‘പ്രിയ’ വാഹിനി

[എന്റെ അച്ഛന്‍ വീട്ടില്‍ ചുമ്മാ ഇരുന്നപ്പൊ എഴുതിയ ഒരു പദ്യം. ഞാന്‍ അതെടുത്ത്‌ ഇവിടെ ചുമ്മാ പോസ്റ്റുന്നു… ]

മാമുനിമാര്‍ക്കെന്നുമെന്നും പ്രിയം
കാനനവാസത്തിനത്രെ.

മുല്ലവള്ളിക്കങ്ങു പടരാന്‍ പ്രിയം
മുറ്റത്തെ തേന്മാവില്‍ മാത്രം.

മുകിലിനും പ്രിയമേറെയതുപോല്‍
വാനിന്റെ മാറില്‍ പരക്കാന്‍,

ആറിനു പ്രിയമാണതെന്നും-ദൂരെ
ആഴിയിലലിഞ്ഞു ചേരാന്‍.

ആളിക്കും പ്രിയം വേറെയില്ല- നല്ല
തേനുള്ള താമരപ്പൂവുമാത്രം.

തീരില്ല പ്രിയമൊരുനാളും-കടല്‍
തിരകള്‍ക്ക്‌ തീരത്തിനോടും.

ഇളംകാറ്റിനും പ്രിയം തന്നെ നോക്കൂ-മുല്ല
മലരിന്‍ സുഗന്ധം പേറി വീശാന്‍.

ആമ്പല്‍ പ്രിയമോടെ നില്‍പൂ-മെല്ലെ
അമ്പിളിമാനത്തിലുയരാന്‍.

താമരനിശക്കന്ത്യയാമേ – കാലെ
തിരയുന്നിതര്‍ക്കന്‍ പ്രിയനേ.

വേഴാമ്പല്‍ കാക്കുന്നിതെങ്ങും – പ്രിയ
മഴമേഘജാലത്തെ വാനില്‍.

പ്രാകൃത മനുജന്നു പോലും – പ്രിയം
പ്രകൃതിമാതാവിനോടത്രെ.

മറ്റൊന്നിലും ഇന്നില്ലയാര്‍ക്കും, പ്രിയ
മഴിയാത്ത സമ്പത്തില്‍ മാത്രം.

ഒരു ചോക്ലേറ്റ്‌ പ്രണയം.

 choclateLove

ഇപ്പൊ എന്റെ നെഞ്ചില്‍ തീയാണ്‌. കഴിഞ്ഞ രണ്ടാഴചയായി അവള്‍ എന്നോട്‌ മിണ്ടുന്നില്ല. എന്താണ്‌ കാരണം എന്നറിയില്ല. എന്നെ കണ്ടാല്‍ അവള്‍ മാറി നടക്കും. വഴിയില്‍ ഞാന്‍ അവളെ കാത്തു നില്‍ക്കുന്നുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായാല്‍ പിന്നെ അവള്‍ ആ വഴി വരില്ല. അവളുടെ ക്ലാസിന്‍ മുന്നില്‍ പോയി നിന്നു നോക്കി…(ഞാനും അവളും പത്താം തരത്തില്‍ പഠിക്കുന്നു.പക്ഷേ ഒരേ ക്ലാസ്‌ അല്ല. അവളുടേത്‌ വേറെ ബാച്‌ ആണ്‌) അവള്‍ പരീക്ഷയെഴുതുന്ന ഹാളിന്റെ വരാന്തയില്‍ പോയി കാത്തിരുന്നു. എന്നിട്ടും അവള്‍ പിടി തന്നില്ല. എന്തോ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്‌. പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം എന്റെ സ്നേഹത്തിനു നേരേ കാര്‍ക്കിച്ചു തുപ്പാന്‍ മാത്രം എന്തുണ്ടായി? ആ സമയം എനിക്ക്‌ SSLC പരീക്ഷ നടക്കുകയാണ്‌. പക്ഷേ പരീക്ഷയുടെ ചൂടൊന്നും അപ്പൊ എന്റെ തലയില്‍ കേറിയില്ല. അവളുടെ അവഗണന എനിക്ക്‌ സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറത്തായിരുന്നു.ഒരു പോലീസുകാരന്റെ മകളെ സ്നേഹിച്ചതിന്‌, എന്നേക്കാളും 2 വയസ്സ്‌ മൂപ്പുള്ള പെണ്ണിനെ സ്നേഹിച്ചതിന്‌ ദൈവം എന്നെ ഇങ്ങനെ പരിക്ഷിക്കുകയാണോ? (അസുഖം മൂലം 2 വര്‍ഷത്തെ പഠിത്തം അവള്‍ക്ക്‌ മുടങ്ങിയിരുന്നു) എന്ന് ഞാന്‍ അലോചിച്ചുപോയ്‌.

ഒരു ദിവസം ഞാന്‍ നേരത്തേ തന്നെ പരിക്ഷ എഴുതിക്കഴിഞ്ഞ്‌, വഴിയില്‍ കാത്ത്‌ നിന്നു. അവള്‍ കാണാതെ. അടുത്തെത്തിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന് അടുത്തേക്ക്‌ ചെന്നു. എന്നെ കണ്ടതും തല താഴ്തി അവള്‍ നടന്നു. പക്ഷേ ഞാന്‍ തടഞ്ഞു.

“പോകാന്‍ വരട്ടെ. എന്താ നിനക്ക്‌ പറ്റിയത്‌? ന്നെ ഇഷ്ടല്ലാണ്ടായോ? പറ.” ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

“നീ മാറി നില്‍ക്ക്‌. എനിക്ക്‌ പോകണം” അവള്‍ കുറച്ച്‌ ദേഷ്യത്തോടെയാണ്‌ പറഞ്ഞത്‌. പക്ഷേ ഞാന്‍ വിട്ടില്ല.

“ഇല്ല. നീ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞേ പറ്റൂ. എന്നെ നിനക്ക്‌ ഇങ്ങനെ മറക്കാന്‍ പറ്റുമോ? ” ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

പെട്ടെന്ന് താഴ്തിപ്പിടിച്ചിരുന്ന അവളുടെ മുഖം എന്റെ നേര്‍ക്ക്‌ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണില്‍ ഒരുമാതിരി വല്ലാത്ത ധൈര്യവും കോപവും ഒക്കെ ഉള്ള പോലെ എനിക്ക്‌ തോന്നി. ഞാന്‍ ചെറുതായൊന്ന് ഭയക്കാതിരുനില്ല.

“ഡാ.. നീ എന്നെ കെട്ടുമോ? ഇല്ലല്ലൊ? നിനക്കിഷ്ടപ്പെട്ട നിറത്തിലുള്ള ഡ്രെസ്സും ഇട്ട്‌, നിനക്കിഷ്ടപ്പെടുന്ന പോലെ ഞാന്‍ സംസാരിച്ച്‌ എത്ര കാലം? ഇതൊക്കെ ചുമ്മാ തമാശ മാത്രമല്ലെ നിനക്ക്‌? പറ.. നീ എന്നെ കെട്ടുമോ? ” അവള്‍ ചോദിച്ചു.

ഞാന്‍ ശരിക്കും ഞെട്ടി. വെറും പത്താം തരത്തില്‍ പഠിക്കുന്ന എനിക്ക്‌ അന്ന് വിവാഹം എന്ന് പറഞ്ഞാ എന്താ എന്ന് പോലും ശരിക്ക്‌ അറിയില്ല. അപ്പൊഴല്ലെ ഞാന്‍ എന്റെ വിവാഹത്തിനെ പറ്റി ചിന്തിക്കുന്നത്‌. എനിക്ക്‌ പെട്ടെന്ന് ഒന്നും പറയാന്‍ പറ്റിയില്ല. എന്റെ മുഖം ആകെ വറ്റി വരണ്ടു.

“നീ.. നീ എന്താ ഇപ്പോ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ…” ഞാന്‍ ഒരുവിധം പറഞ്ഞു…

അപ്പൊഴും അവള്‍ എന്റെ മുഖത്ത്‌ തന്നെ നോക്കി നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ അപ്പോള്‍ ഞാനായിരുന്നു മുഘം താഴ്തി നിന്നത്‌. അവള്‍ മറ്റൊന്നും പറയാതെ അവിടെ നിന്നും പോയി. തകര്‍ന്നടിഞ്ഞ നെഞ്ചുമായി ഞാന്‍ ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പിലേക്കും.

എനിക്കൊന്നിലും ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ പറ്റിയില്ല. എന്റെ മനസ്സ്‌ വല്ലാതെ വേദനിച്ചു. പഠിക്കാന്‍ തോന്നിയില്ല. ഒരു വിധം ദിവസങ്ങള്‍ കഴിച്ചു കൂട്ടി. കൂട്ടത്തില്‍ എന്റെ പത്താം ക്ലാസിലെ പരീക്ഷകളും. അമ്മ പറഞ്ഞത്‌ ഞനോര്‍ത്തു.. “മോനെ, ഈ പരീക്ഷയാണ്‌ നിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട പരീക്ഷ. ഇതിലെ മാര്‍ക്ക്‌ വെച്ചാണ്‌ നിന്റെ ഭാവി തീരിമാനിക്കുന്നത്‌…” അങ്ങിനെ പലതും.

SSLC അവസാന പരിക്ഷയുടെ ദിവസം. ഞാന്‍ പരീക്ഷയൊക്കെ ഭങ്ങിയായി എഴുതിക്കഴിഞ്ഞ്‌ കൂട്ടുകാരുടെയൊക്കെ ഓട്ടൊഗ്രാഫ്‌ (ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമായി ഓട്ടൊഗ്രാഫിനെ പറ്റി നേരിട്ട്‌ പഠിക്കുന്നതും, ഉപയോഗിക്കുന്നതും ഈ സമയത്താണല്ലോ) വാങ്ങി എല്ലാവരോടും യാത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞ്‌ ഇറങ്ങി. കൂടെ വരാറുള്ളവന്മാരെയൊക്കെ ഒഴിവാക്കി അന്ന് ഞാന്‍ ഒറ്റക്ക്‌ ഇറങ്ങി. സ്കൂളിന്റെ വരാന്തകളിലോ.. വഴിയിലോ അവളെ കാണുമെന്ന് ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു. അവളില്ലെങ്കില്‍, അവളുടെ കൂട്ടുകാരികളിലാരെയെങ്കിലും കണ്ടാല്‍ മതിയെന്നായി പിന്നെ. കാരണം അവരോടെങ്കിലും എനിക്ക്‌ അവളോട്‌ പറയാനുള്ളത്‌ പറഞ്ഞു വിടാമല്ലോ. ഞാന്‍ നടന്നു. ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പ്‌ എത്താറായി. അവളുടെ മാത്രം ഓട്ടൊഗ്രാഫ്‌ കിട്ടിയില്ല. ഇനി അവളെ ഞാന്‍ കാണുമോ എന്ന് പോലും എനിക്കറിയില്ല. ഒരു good bye എങ്കിലും പറയണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അവളെ കണ്ടില്ല.

പെട്ടെന്ന് പിന്നില്‍ നിന്നും ഒരു ശബ്ധം. “ഡാ.. ഒന്ന് നിന്നേ…”

ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷകളോടെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി… പക്ഷേ അത്‌ അവളല്ലായിരുന്നു. അവളുടെ കൂട്ടുകാരി. കയ്യില്‍ ഒരു കവറും ഉണ്ട്‌.

“ദേ.. ഇത്‌ നിനക്ക്‌ തരാന്‍ പറഞ്ഞ്‌ അവള്‍ തന്നതാ. ” ആ കവര്‍ അവള്‍ എനിക്ക്‌ നീട്ടി.

“അവള്‍ പോയോ? ന്താ ഇത്‌? ” ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

“ആ.. അറിയില്ല. അവള്‍ ഇന്ന് പരീക്ഷ എഴുതാന്‍ വന്നില്ല. വീട്ടില്‍ എന്തോ പ്രശനം ഉണ്ടത്രേ” അതും പറഞ്ഞ്‌ അവള്‍ പോയി.

ആകാംക്ഷയോടെ ഞാന്‍ ആ പൊതി തുറന്നു നോക്കി.

എന്റെ പ്രണയത്തിന്‌ വിലയിട്ട പോലെ കുറെ ചോക്ലേറ്റുകള്‍. ഫൈവ്‌ സ്റ്റാര്‍, ഡെയറി മില്‍ക്‌, മഞ്ച്‌… അങ്ങിനെ കുറെ…

എനിക്ക്‌ അരിശവും, ദുഖവും ഒക്കെക്കൂടി വന്നു…

അവള്‍ക്കിത്രയേ ഉള്ളോ? എന്റെ സ്നേഹത്തിന്‌ ഈ ചോക്ലേറ്റിന്റെ വിലയേ ഉള്ളോ?

ഞാന്‍ അതങ്ങിനെ വിട്ടു കൊടുക്കാന്‍ തയ്യാറായില്ല. കൂട്ടുകാരന്റെ സൈക്കിള്‍ വാങ്ങി ഞാന്‍ അവളുടെ വീടിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങി. അവളുടെ വീടിന്റെ മുന്നില്‍ ഞാന്‍ സൈക്കിള്‍ നിര്‍ത്തി.. ബെല്ലടിച്ചു. അവളുടെ അച്ചന്‍ പോലീസ്‌ വേഷത്തില്‍ ലാത്തിയും പിടിച്ച്‌ ഇരങ്ങി വരുമെന്ന് ഞാന്‍ നന്നായി ഭയന്നു. പക്ഷേ ആരും വന്നില്ല. അവള്‍ തന്ന ചോക്ലേറ്റ്‌ പൊതി അവളുടെ വീടിന്റെ ഗേയ്റ്റില്‍ ഞാന്‍ തൂക്കിയിട്ടു. അവളോട്‌ ഒന്നും പറയാന്‍ പറ്റാത്ത വിഷമം മൂലം രണ്ട്‌ തവണ കൂടി ഞാന്‍ ചുമ്മാ ബെല്ലടിച്ചിട്ട്‌ തിരിച്ച്‌ പോന്നു.

ആ ബന്ധം അന്നവിടെ അവസാനിച്ചു. പിന്നീടവളെ ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടില്ല.

പക്ഷേ കുറച്ച്‌ നാളുകള്‍ക്ക്‌ ശേഷം ഞാനവളുടെ ആ കൂട്ടുകാരിയെ വഴിയില്‍ വെച്ച്‌ കണ്ടു. അവള്‍ പറഞ്ഞറിഞ്ഞു… അവളുടെ അച്ചന്‍ ഒരു ദിവസം അവളെഴുതുന്ന ഡയറി എടുത്ത്‌ വായിച്ചു എന്നും, അതില്‍ മുഴുവനും എന്നേ കുറിച്ച്‌ മാത്രം ആയിരുന്നു എന്നും. അച്ഛന്‍ അവളെ തല്ലി… ഇനി അവനോട്‌ (എന്നോട്‌) മിണ്ടരുത്‌ എന്ന് താക്കീതും കൊടുത്തുവത്രെ. അതുകൊണ്ടാണ്‌, അച്ചനെ പേടിയുള്ളതു കൊണ്ടാണ്‌ അവള്‍ അന്നൊക്കെ എന്നെ കണ്ടപ്പോള്‍ ഒഴിഞ്ഞുമാറിയത്‌. അവസാന പരീക്ഷയുടെ അന്ന് വീട്ടില്‍ അവള്‍ എനിക്ക്‌ തരാന്‍ വേണ്ടി എഴുതിയ കത്ത്‌ അച്ചന്‍ കണ്ടു.അയാള്‍ അവളെ തല്ലി. അവളുടെ ചെവിയില്‍ നിന്നും ചോര വന്നത്രെ.അതുകൊണ്ടാണ്‌ അവള്‍ക്കന്ന് പരീക്ഷയെഴുതാന്‍ പറ്റാതെ പോയത്‌. പിന്നെ കൂട്ടുകാരിയോട്‌ പറഞ്ഞ്‌ അവള്‍ എനിക്കായി ചോക്ലേറ്റ്‌ വാങ്ങി. അതാണ്‌ ഞാന്‍ അവളുടെ വീട്ടില്‍ തന്നെ കൊണ്ട്‌ പോയിട്ടത്‌. എനിക്ക്‌ ശാപം കിട്ടിയ നിമിഷങ്ങള്‍.

അവളിന്ന് എവിടെയാണെന്നറിയില്ല. എല്ലാവരേയും പോലെ തിരക്കിന്റെ ഓളങ്ങളില്‍ പെട്ട്‌ ഒഴുകുന്നുണ്ടാവണം… ചിലപ്പോള്‍ ഒരു ഭാര്യയായി… അമ്മയായി..

ഇന്നോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ശരിക്കും ഒരു ചോക്ലേറ്റ്‌ പ്രണയം. അല്ലാതെന്ത്‌ പറയാന്‍.

എനിക്ക്‌ മടുപ്പാണ്‌…

എനിക്ക്‌ മടുപ്പാണ്‌…
ഈ ജിവിതത്തോടും, ജീവനാടും…
എനിക്ക്‌ മടുപ്പാണ്‌.. എല്ലാത്തിനോടും.

പക്ഷേ..

തലതല്ലിച്ചതഞ്ഞിട്ടുമെന്നുമീ-
തിരമാലകള്‍ക്കു മടുത്തില്ല.

പലനാളായ്‌ പറന്നെത്തുമീ-
കാറ്റിനും ഇനിയും മടുത്തില്ല.

എന്നും, പാതിരക്കുണരുന്ന-
പാതിരപ്പൂവിനും മടുത്തില്ല.

സമയം നോക്കാതെയെത്തുന്ന,
അളന്നു നോക്കാതെപെയ്യുന്ന-
വര്‍ഷമേഘത്തിനു മടുത്തില്ല.

എന്നും എന്റെയാവലാദികള്‍-
കേള്‍ക്കുന്ന ദൈവങ്ങള്‍ക്കും മടുത്തില്ല.

എന്നെ സഹിക്കുന്നൊരെന്‍ കൂട്ടുകാര്‍ക്കും,
എന്റെ വീട്ടുകാര്‍ക്കും ഒരുമാത്രപോലും മടുത്തില്ല.

എങ്കില്‍….

മടുപ്പില്ലാത്തവര്‍ക്കിടയില്‍,
കുറുമ്പുമായ്‌ ഞാനിരിക്കുമ്പോള്‍
ഇപ്പൊ എനിക്കും മടുക്കുന്നില്ല.

ഞാന്‍ മരിച്ചിതെങ്കിലും.

marichithenkilum.jpg

ഇന്നീ നിലാവിന്‍ പുകയുള്ള രാത്രിയില്‍,
ഈ പാടവരമ്പില്‍ പാട്ടുകള്‍പാടി..
ഒരു തെന്നലായ്‌ ഞാന്‍ വരും.

നമ്മളൊരുമിച്ചിരുന്നൊരീ ആല്‍ത്തറയും,
നമ്മളോടിക്കളിച്ചൊരീ മാവിന്തോപ്പും,
പനിനീര്‍ ചെടികളും, ചെമ്പകവും,
കുറ്റിമുല്ലയും പൂക്കുന്ന നിന്റെ വീട്ടിലെ-
പൂന്തോട്ടവവും കടന്ന്.

നിന്റെ മുറിയിലെ
മരത്തിന്റെയഴികളിട്ട ജാലകത്തിലൂടെ-
ഭാരമില്ലാത്തൊരു കാറ്റായി ഞാന്‍ വരും.

നിന്‍ മേശമേല്‍-
നീയെനിക്കായെഴുതിയ കടലാസു കെട്ടും,
ഞാന്‍ നിനക്കേകിയ ചന്ദനമരത്തിന്റെ തൂലികയും കടന്ന്.

എന്നെ മാത്രം സ്വപ്നം കണ്ടൊരാ,
പാതിമറച്ച നിന്‍ പൂമുഖം ഞാന്‍ നോക്കിനില്‍ക്കും.
നീയെന്നുമെന്നെ സ്നേഹിച്ചതും,
എനിക്കായ്‌ തന്ന ചുമ്പനങ്ങളുമോര്‍ത്ത്‌.

നിലാവിന്‍ വെളിച്ചം,
നിന്റെയുറക്കം കളയാതെ,
കടല്‍ക്കാറ്റിനലകള്‍,
നിന്നെയലട്ടാതെ,
എന്റെയോമനപ്പെണ്ണിനെ ഞാന്‍ നോക്കും.

അറിയാതെപോലുമെന്‍ കണ്ണീര്‍-
നിന്റെ ദേഹത്തു വീഴാതെ…
അറിയാതെയെങ്കിലുമെന്നെ-
മറന്നനിന്നെ ശപിക്കാതെ…
ഞാന്‍ തിരികെമടങ്ങും.

നിന്റെ പൂന്തോപ്പില്‍-
നിന്നൊരു പൂവെടുക്കുന്നു ഞാന്‍.
അതിനു നീ നിന്റെയനുജനെ തല്ലരുത്‌.
ശപിക്കാം എന്നെ നിനക്കാവോളം.

കാരൂര്‍ ശ്രീ ശങ്കര നരായണ ക്ഷേത്രം.

എന്റെ നാട്ടിലെ ഒരേയൊരു ക്ഷേത്രമാണ്‌ കാരൂര്‍ ശ്രീ ശങ്കര നാരായണ ക്ഷേത്രം. എനിക്ക്‌ ഓര്‍മ്മ വെച്ച കാലം മുതല്‍ എന്നും കാണുന്ന അമ്പലം. ഈ അമ്പലത്തിനെ കുറിച്ചും, അതിന്റെ പ്രത്യേകതകളെ കുറിച്ചും ആണ്‌ താഴെ ഞാന്‍ പറയുന്നത്‌. അതുകൊണ്ട്‌ തന്നെ, ഇത്‌ വായിക്കുനതില്‍ അലര്‍ജിയുള്ളവര്‍, പാപം കിട്ടുമെന്ന ഭയമുള്ളവര്‍, നല്ലത്‌ കാണരുത്‌, കേള്‍ക്കരുത്‌, പ്രചരിപ്പിക്കരുത്‌ എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവര്‍ തുടങ്ങിയവര്‍ക്കെല്ലാം ഇപ്പൊഴെ, ഇവിടെ വെച്ച്‌ തന്നെ നിര്‍ത്താം. അതല്ലാ, ഇതിലെന്തെങ്കിലും ണ്ടോ, നിരൂപണം വേണോ, അതുമല്ലാ, ചുമ്മാ ഒന്ന് വായിക്കണോ എന്നൊക്കെ സംശയം ഉള്ളവര്‍ക്ക്‌ തുടര്‍ന്ന് വായിക്കാം…

പരിഷ്കാരങ്ങള്‍ അധികം കടന്നുവരാത്ത ഒരു ഗ്രാമമാണ്‌ എന്റേത്‌. ഒരു കൊച്ചു ഗ്രാമം. ഈ നാട്ടിലെ എല്ലാവരുടെയും ഒരേയൊരു ആശ്രയമാണ്‌ ഇവിടുത്തെ ശങ്കര നാരായണ ക്ഷേത്രം. ഗ്രമത്തിലെ ഏറ്റവും ഉയരം കൂടിയ പ്രദേശത്ത്‌ ആണ്‌ ഈ ക്ഷേത്രം നിലകൊള്ളുന്നത്‌. അമ്പലത്തിന്റെ അടുത്തായി ഒരു കുളവും, അരയാലും. ഈ നാട്ടിലെ ജനങ്ങള്‍ ഇവിടുത്തെ ഭഗവാനെ ശ്രീ കാരൂരപ്പന്‍ എന്ന് വിളിച്ചു പോരുന്നു.

ഇത്‌ പ്രധാനമായും ഒരു ശിവക്ഷേത്രമാണ്‌. പക്ഷേ ശങ്കര നാരായണ ക്ഷേത്രം എന്ന പേരില്‍ സംശയം തോന്നിയോ? എന്നാ തോന്നണ്ടാ… ഈ അമ്പലത്തില്‍ ശിവന്റെയും, വിഷ്ണുവിന്റെയും അംശം ഉണ്ടത്രെ(ശിവനും നാരായണനും). കൂടുതലും ശിവാംശം. അതുകൊണ്ട്‌ തന്നെയാണ്‌ ഇന്നും ഇതൊരു ശിവക്ഷേത്രമായി അറിയപ്പെടുന്നത്‌. ഒരു പാട്‌ പ്രത്യേകതകള്‍ ഉള്ള ഒരു അമ്പലംകൂടിയാണ്‌ ശ്രീ ശങ്കര നാരായണ ക്ഷേത്രം.

വളരെ മുഖ്യമായി പറയേണ്ടത്‌ പ്രതിഷ്ഠയേ കുറിച്ചാണ്‌. ഇവിടെയുള്ളത്‌ ഒരു സ്വയം ഭൂവായ
പ്രതിഷ്ഠയാണ്‌. സ്വയംഭൂ എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍, തനിയേ ജനിച്ചത്‌ എന്നര്‍ത്ഥം. അതായത്‌, നാം മനുഷ്യര്‍ പ്രതിഷ്ഠാ കര്‍മ്മങ്ങള്‍ നടത്തി ഉണ്ടാക്കിയതല്ലാ എന്ന്. സ്വയംഭൂ വിഗ്രഹങ്ങള്‍ക്ക്‌ ഉള്ള മറ്റൊരു പ്രത്യേകത, അതിന്‌ അറ്റം ഇല്ലാ എന്നതാണത്രെ. ഭൂമിക്കടിയിലേക്ക്‌ അത്‌ അറ്റമില്ലാതെ പോകുന്നു. അതു കാരണം, സ്വയംഭൂ പ്രതിഷ്ഠയുള്ള അമ്പലങ്ങളില്‍ വിഗ്രഹത്തിന്റെ പീഠം ഒരു പ്രത്യേക രീതിയിലാണ്‌ നിര്‍മ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്‌. നടുവില്‍ ഒരു ദ്വാരം ഉണ്ടാക്കി, പീഠം വിഗ്രഹത്തിന്റെ മുകളിലൂടെ ഇറക്കി വക്കുകയാണ്‌ പതിവ്‌.

ഇനി ഈ അമ്പലത്തിന്റെ ചരിത്രം. പണ്ടൊരിക്കല്‍, ഇവിടം ഒരു വനപ്രദേശം ആയിരുന്നെന്നും, അവിടെ മരം മുറിക്കാന്‍ വന്ന ഒരു പണിക്കാരന്‍ ആയുധം മൂര്‍ച്ച കൂട്ടാന്‍ അടുത്തു കണ്ട ഒരു കല്ലില്‍ ഉരച്ചപ്പോള്‍ കല്ലില്‍ നിന്നും രക്തം പൊടിഞ്ഞെന്നും പഴമക്കാര്‍ പറയുന്നു. അന്നത്തെ നാട്ടു പ്രമാണി ഉടനെ തന്ത്രിമാരെ വിളിപ്പിച്ച്‌ പ്രശ്നം വെച്ചു. അതില്‍ തെളിഞ്ഞു, ഇവിടെ ശിവ പ്രസാദം ഉണ്ടെന്നും, ഉടനെ ഒരു അമ്പലം പണിയണമെന്നും.

അതു കഴിഞ്ഞും, ഒരുപാട്‌ അത്ഭുതങ്ങള്‍ ഈ അമ്പലത്തില്‍ നടന്നുവത്രെ. ഒരു 20 കൊല്ലം മുന്‍പ്‌ വരെ എല്ലാ ഉത്സവകാലത്തും ആറാട്ട്‌ ദിവസം,ക്ഷേത്രത്തിലെ കൊടിമരച്ചോട്ടില്‍ ഒരു സര്‍പ്പം വരാറുണ്ടത്രെ. എന്റെ അഛന്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ടത്‌.

മറ്റൊരു പ്രത്യേകത ഈ ക്ഷേത്രത്തിലെ പ്രതിഷ്ഠയുടെ ഇരിപ്പാണ്‌. ഒരു വശത്തേക്ക്‌ ചെരിഞ്ഞ നിലയിലാണ്‌ ശിവലിംഗം നിലകൊള്ളുന്നത്‌. അതു കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല, ഈ ക്ഷേത്രത്തിലെ എല്ലാ ശൈവ രൂപങ്ങളും, ഛായ ചിത്രങ്ങളും എന്തിന്‌, പ്രിന്റ്‌ ഔട്ട്‌ എടുത്ത പടങ്ങള്‍ പോലും ചെരിഞ്ഞാണ്‌ ഇരിക്കുന്നത്‌. വളരെ സൂക്ഷിച്ച്‌ കൃത്യതയോടെ വരച്ച ഭണ്ഠാരപ്പെട്ടിയിലെ ചിത്രവും, നടപ്പന്തലില്‍ വെച്ചിരിക്കുന്ന വലിയ ശിവഭഗവാന്റെ ചിത്രവും ഇന്നും ചെരിഞ്ഞു തന്നെയിരിക്കുന്നു.

കുറച്ച്‌ വര്‍ഷങ്ങള്‍ മുമ്പ്‌ വരെ ഈ അമ്പലത്തില്‍ അയ്യപ്പന്‍ വിളക്ക്‌ നടത്തി വന്നിരുന്നു. പക്ഷേ പിന്നിട്‌ പ്രശനം വെച്ചപ്പോള്‍, അയ്യപ്പന്‍ വിളക്ക്‌ ഈ ശിവക്ഷേത്രത്തില്‍ നല്ലതല്ലാ എന്ന് കാണുകയും, തുടര്‍ന്ന് അത്‌ നിര്‍ത്തുകയും ചെയ്തു.

ക്ഷേത്രത്തില്‍ എന്നും,സന്ധ്യാ പൂജ കഴിഞ്ഞ്‌ നട തുറക്കുമ്പോള്‍ കതിന പൊട്ടിക്കും, അതു കൂടാതെ വെടിവഴിപാടും നടത്തി വന്നിരുന്നു. പക്ഷേ ഈ അടുത്ത കാലത്ത്‌ ഒരു അപകടം നടന്നു, കതിന നിറക്കുമ്പോള്‍ തീ പിടിച്ച്‌ പൊട്ടിത്തെറി ഉണ്ടായി. അതിനു ശേഷം കൂടിയ പ്രശ്നവിധിയില്‍ ഈ ശിവക്ഷേത്രത്തില്‍ ശിവഭഗവാന്റെ സ്ഥാനം ധ്യാനത്തില്‍ ആണ്‌ എന്ന് കണ്ടു. അങ്ങിനെ ധ്യാനത്തില്‍ ഇരിക്കാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഭഗവാന്‌ ശല്യങ്ങള്‍ അധികം പാടില്ല, മാത്രവുമല്ലാ, ഈ അമ്പലം ഒരു കാലത്തും മറ്റ്‌ അമ്പലങ്ങളെ പോലെ പ്രസിദ്ധമാവുകയുമില്ലത്രെ. കാരണം, സദാ ധ്യാനത്തില്‍ ഇരിക്കുന്ന ഭഗവാന്‌ ഭക്തരും ഒരു തരത്തില്‍ ശല്യമാകാം.

പ്രശ്നത്തില്‍ തെളിഞ്ഞ മറ്റൊരു കാര്യം അമ്പലത്തിന്റെ ശുദ്ധിയായിരുന്നു. ഒരു അമ്പലത്തിന്റെ ശുദ്ധി എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ അവിടെ വരുന്ന ഭക്തരുടെ ശുദ്ധിയാണ്‌. അവരുടെ മനസ്സിന്റെയും, ശരീരത്തിന്റെയും ശുദ്ധിയാണ്‌. അങ്ങിനെ ശുദ്ധിയുള്ള മനസ്സും ശരീരവും അമ്പലത്തിലെ ഊര്‍ജ്ജത്തിന്റെ കൈമാറ്റത്തിന്‌ സഹായിക്കുന്നു. മറിച്ച്‌ അശുദ്ധിയായ്‌ വരുന്നവര്‍ അമ്പലത്തില്‍ വിപരീത ഗുണം ഉണ്ടാക്കുന്നു. അശുദ്ധി എന്ന് പറയുമ്പോ, മദ്യപിച്ച്‌ വരുന്നവര്‍, പുക വലിച്ച്‌ വരുന്നവര്‍, കുളിക്കാതെ വരുന്നവര്‍, ശാരീരിക ബന്ധത്തിലേര്‍പ്പെട്ട്‌ വരുന്നവര്‍ അങ്ങിനെ പലരും.

എന്തുകൊണ്ടാണ്‌ ശബരിമലയും, ഗുരുവായൂരും ദിനം പ്രതി ഭക്തരുടെ എണ്ണം കൂടുന്നത്‌? വൃതമെടുത്തും, നോയമ്പു നോറ്റും എന്നു ഭകതര്‍ ഈ പറഞ്ഞ ഇടങ്ങളില്‍ പോകുന്നു. അതുകൊണ്ട്‌ തന്നെ ഒരു അമ്പലത്തിന്റെ കീര്‍ത്തി വര്‍ദ്ധിക്കുന്നു.

സധാരണ ശിവക്ഷേത്രത്തില്‍ പ്രദക്ഷിണം പകുതി വഴിയേ ഉള്ളൂ. ഇതിനേ കുറിച്ച്‌ മുമ്പ്‌ ഞാന്‍ ഒരു ലേഖനം ഈ ബ്ലോഗില്‍ തന്നെ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്‌. ഈ അമ്പലത്തില്‍ എന്നാല്‍ ആ പതിവില്ല. കാരണം, നേരത്തേ പറഞ്ഞ വിഷ്ണു ഭഗവാന്റെ അംശം തന്നെ.

ഇന്നും, കാരൂര്‍ എന്ന നാട്ടിലെ എല്ലാവരും ആ ഗ്രാമത്തിന്റെ നന്മക്ക്‌ കാരണം ശങ്കര നാരായണന്‍ തന്നെയെന്ന് ഉറച്ച്‌ വിശ്വസിക്കുന്നു. അതല്ലെന്ന് കരുതാന്‍ വേറേ കാരണങ്ങള്‍ ഒന്നും ഉണ്ടെന്ന് തോനുന്നുമില്ല. നാട്ടിലെ യുവാക്കള്‍ അന്നും ഇന്നും ബളരെ ഉത്സാഹത്തോടെ ഈ ക്ഷേത്രത്തിനെ പരിപാലിച്ചു പോരുന്നു.

ഈ ക്ഷേത്രത്തില്‍ ഉത്സവമത്തിന്‌ സമയമായി. ഈ വരുന്ന jan 21-26 എന്റെ നാട്ടില്‍ ഉത്സവക്കാലമാണ്‌. അഘോഷങ്ങളുടെയും, നന്മകളുടെയും കാലം. ഞാന്‍ കാത്തിരിക്കുകയാണ്‌. എന്റെ നാട്ടിലെത്താന്‍….
karoor temple
[ഇതാണെന്റെ നാട്ടിലെ അമ്പലം…]